

.
POEZIE IN PRENTEN
.


















.
TOON HERMANS VERZEN
Ik ken de warmte van het bos en ook de kilte……………………………………13
Het wild gevoel van storm en wind en ook de stilte
Ik loop er graag en telkens weer
Voel ik dat de geuren
Van plant en boom en blad
Mijn grijze denken kleuren
&
Ingekapseld ingesloten………………………………….14
Bang geworden voor elkaar
Trekt de stille stoet solisten
Langs de drukke boulevard
Ieder met z’n eigen dromen
Ieder met z’n eigen plan
Ieder met z’n eigen kinderen
Met z’n eigen vrouw of man
Zoiets noem je samenleving
Flauwekul vergeet het maar
Ingekapseld ingesloten
Bang geworden voor elkaar
&
De welvaart en de overvloed ………………………………….15
Ze hebben ons verward
We zijn voor ‘t grootste deel een brein
Voor ‘t kleinste deel een hart
Wat leven was met hart en ziel
Werd leven met het hoofd
De vonk die leven , leven doet
Is ongeveer gedoofd
&
We zien niet wie we zijn……………………………………..16
De ogen en de mond misleiden
We leven van elkaar gescheiden
We zien niet wie we zijn
We zien de blijheid of het treuren
We zien gebaren vormen kleuren
We zien niet wie we zijn
Verborgen blijft het innerlijke licht
We zijn niet wie we zien in een gezicht
JULES DE CORTE LIEDJESTEKST
Toen ik nog klein was
Toen ik nog klein was had ik een hele lieve tante
Zo echt een dame van het ouderwetse slag
Die je liet rommelen met stapels ouwe kranten
En met ome Marius z’n afgedragen wanten
En die niet elke kleine kinderzonde zag
’t Was voor m’n broertjes en m’n zusjes en voor mij een waar festijn
Als we van tijd tot tijd een hele dag bij tante mochten zijn
En dan riep z’ons bij elkaar en dan zongen we met haar
Lieve kinderen hie hie , lieve kinderen ha ha
Lieve kinderen hier is hie , lieve kinderen daar is ha
En ze zeggen dat ik niet dansen kan
Maar ik kan dansen als een edelman
Maar na verloop van zo een twaalf a dertien jaren
Toen werd ik zachtjesaan een heel klein beetje groot
Toen dacht ik tante is toch feitelijk maar een rare
Zo doodgewoon met zonder krullen in dr haren
En dat ze altijd zong vond ik domweg idioot
Ik vond het flauw met haar te praten over school en over thuis
Ik kreeg een hekel aan dr planten aan dr poes en heel dr huis
En ik werd soms bijna honds als ze zingen wou met ons
Lieve kinderen hie hie , lieve kinderen ha ha
Lieve kinderen hier is hie , lieve kinderen daar is ha
En ze zeggen dat ik niet dansen kan
Maar ik kan dansen als een edelman
Er is sindsdien alweer een hele tijd verstreken
Nu ben ik een man en tussen beien zelfs meneer
Ik heb m’n eigen kleine zorgen en gebreken
Om van de grotere maar liever niet te spreken
En wilde haren heb ik ook zoveel niet meer
Als ik dan nu denk aan m’n tante zeg ik in stilte tegen haar
Nu ik dan zelf een gezin heb sedert enig menig jaar
Neem ik m’n dochter en m’n zoon en zing op vaderlijke toon
Lieve kinderen hie hie , lieve kinderen ha ha
Lieve kinderen hier is hie , niet in je neus peuteren
En ze zeggen dat ik niet dansen kan
Maar ik kan dansen als een edelman
NORMAN VERZEN
Op reis
Aan de Canadese kusten…………………..797
Bij de stille oceaan
Vierde ik mijn lusten
Bij het wassen van de maan
Toen kwamen er drie beren
Wit en op de dool
En ik moest hem smeren
Verder weg van bij de pool
Al mijn wilde avonturen
Zijn vereeuwigd digitaal
Kom vanavond bij me buren
Dan toon ik ze allemaal
ZONDER
Een stad zonder rivier………………… 798
Is als een rol WC papier
Je komt er nooit iets anders tegen
Het lijkt wel op een jaar lang regen
Een stad zonder een stroom
Is als een bos zonder één boom
De regen vindt zijn weg naar buiten
Je hoeft de muur niet af te sluiten
Een stad zonder een kerk
Is landschap zonder paal of perk
Je ziet niet eens de regenboog
Want niemand kijkt er nog omhoog
.