Gedichten-allerlei"van de hak op de tak"-hondjes-

Verdomme Joachim,

zo was het niet afgesproken.
We hadden vandaag geen afscheid van jou moeten nemen.
De foto op je kist toonde je glimlach,
zoals we die altijd kenden
en zoals je die tot op het laatst behield.
De broze glimlach die verhulde
dat het leven te zwaar voor je werd.
Niemand die je angsten begreep
en niemand die je kon helpen,
zo dacht je.
Zo verweesd laat je ons achter,
omdat we een vriend verliezen
van de zachtste, eerlijkste,
meest genereuze en kwetsbare soort.
Nu enkel met herinneringen achterblijven,
dat valt niet mee.

Dat ik nooit nog het getokkel van jouw gitaar
door het venster zal horen...
dat we nooit nog de trein naar Aalst zullen nemen
en je samen met mij op m'n aansluiting wacht...
dat we nooit meer op elkaars deur zullen kloppen om eten te schooien... geen oeverloze discussies meer zullen voeren
over de Duitse zwakke substantieven...
nooit nog door het Denderland zullen koersen...
dat kan ik nu allemaal nog niet bevatten.
Dat ik je nooit meer in het holst van de nacht zal opbellen
van de andere kant van de wereld,
gewoon om te weten wat er in Gent gebeurt,
dat evenmin.
Dat we nooit nog een stella zullen drinken
op een onmogelijk moment, dat al helemaal niet.

Rust zacht, Denderlander.
Ooit kom ik je weer tegen op Highway 61.
Tot dan zal ik je verdomd hard missen.

ons kleinkind heeft voor grootoudersdag een versje gemaakt


Beste opa en Oma,

8 kusjes!

1 kusje op jullie haar

2 kusjes op jullie mouw

3 kusjes om te zeggen

hoeveel ik van jullie hou.

4 kusjes op jullie wangen

5 kusjes in jullie nek

6 kusjes om te zeggen

ik vind jullie helemaal te gek

en 7 kleine kusjes

omdat ik jullie al zoalng ken

en 8 kusjes voor al die dingen

die ik vergeten ben


Is dat niet mooi!!!!

omdat je zo aardig bent voor ons op vele manieren,
willen we jouw verjaardag speciaal versieren,
met een kleurig kaartje, maar vooral een hartelijke groet,
want,
wie goed doet, goed ontmoet....
Bij de vele wensen,
die al op je kaartjes staan,
willen wij bgraag de onze voegen:
"dat het je altijd goed mag gaan, tevreden in je nieuwe woonst, maar vooral gelukkig zijn....

een lief hondenpootje van Ninja en Zina

Zij was zo klein, zij piepte zacht,
toen zij pas bij ons was.
Vaak werd er midden in de nacht,
nog goed voor haar gepast.

Zij groeide snel,
nu is ze kerngezond.
Haar neus is koud, dat voel je wel,
dat hoort ook bij een hond.

Zij speelde altijd met ons mee,
Zij rende en zij sprong.
Zij blafte en zij jankte mee,
als ik een liedje zong.

Maar op een morgen was het stil,
Zij zocht achter de heg,
zijn zocht achter de hennentil,
de kinderen waren weg.....

Wij waren met de auto mee,
en Zina was alleen thuis: vergeten!
Zij zocht, zij zocht, maar nee!
Ze wilde zelfs van haar voederbak niet meer eten...

Zo lag zij droevig op het gras,
en dacht: "dit is niet pluis"!
Ik wou dat ik vlug bij hen was,
ach.....ze kwamen eindelijk thuis.

Daar stopt de auto, wat is ze blij.
Hoera! Hoera!, daar zijn ze weer,
En kwispelstaartend linkt ze mij,
en dacht: "vergeet me nooit meer, ...zo alleen

mijn lieve Z I N A, mijn speelkameraad

Met je trouwe ogen kijk je me steeds aan,
En vaak kom je kwispelend naast me staan.
Dan wil je spelen, of lekker naar buiten,
En ik zal me graag bij jou keus aansluiten.

Lekker lopen in zon of regen,
Vaak komen we andere hondjes tegen.
Dan wil je spelen, want je bent nog zo jong,
En maakt dat dan duidelijk met een bokkesprong.

Soms wil die ander niets van je weten,
Misschien omdat ze vroeger ooit zijn gebeten.
Jij bent dan diep teleurgesteld,
Je had het je al helemaal voorgesteld.

Lekker rennen over het gras,
Of samen zwemmen in de plas.
Dan ga ik zelf fijn met je spelen,
En gaan wij samen jou touw weer delen.

Ik zie dan dat je weer vrolijk wordt,
Als je zo hard aan het touw sjort.
Als ik dan besluit weer terug naar huis te gaan,
Kijk je me weer zo verdrietig aan.

Dan gaan we samen nog even lekker rennen,
We laten ons niet zo maar kennen.
Als we dan thuis zijn aangekomen,
Ga je al snel weer liggen dromen.

Je legt je aan mijn voeten neer,
Dan ben je mijn eigen teddybeer.
Ik zou je nooit meer willen missen,
En je zeker nooit uit mijn geheugen wissen.

Op 31 juli 2008, schreef ik deze gedichtenbundel voor een collega die op pensioen ging


Beste Collega, Paul,

Dit is een dichtwerk, een ode aan onze collega Paul Talloen,
Onze adjunkt, die 't werken inruilt voor zijn PENSIOEN.
Eind juli trekt hij stilletjes de deur achter zich dicht,
En...een kompleet nieuw leven komt voor hem in zicht.

Paul, wij hopen na je afscheid aan 't kantoor en de werkvrienden,
dat onze wegen, mekaar of tussenin per telefoon, nog dikwijls vinden.
Wij hebben je steeds gekend als een loyaal en behulpzaam medewerker,
een fijnzinnig en gevoelig mab, soms wel een zielsversterker.

De ene dag was soms niet zoals een andere,
en daar kon niemand iets aan veranderen.
Doch 's anderdaags was je daar weer met nieuwe moed,
Met de gedachte: "alles komt weer goed".

In een kantoorruimte ontstaat wel eens spanning en slecht humeur,
maar steeds bracht jij, als ouderdomsdeken, opnieuw wat kleure.
Na Nieuwjaar begon je af te tellen, maanden, weken, dagen,
U kreeg pijn, maar u verbeet de pijn zonder veel te klagen.

Nu Collega Paul, leg je het administratieve bijlte erbij neer,
Je welverdiende eeuwige vakantie begint....en nog veel meer.
Je hoeft geen hogere bazen meer te vrezen,
Nu winters lang, mag je als hobby veel boeken lezen.

Je stamboom, van blad tot wortel, kan je nu eindelijk verder uitpluizen.
's Zomers in je tuintje werken, patatten planten, misschien wel muizen...
Het langbegeerde, het zoete : "dolce far niënte",
wensen we je van harte, hé ventje....

Het Blankenbergse zand, alsof je in een droom verzonk,
De kerkgangen des vrijdags, gepaard met een koele dronk.
Een gezellig leven thuis, met vrouwtje en je gezin....
Dat houdt je, als gepensioneerde, toekomst zeker en vast in!!!!



5 jaar later was het al zover.....ik schreef volgende tekst bij zijn overlijden:

De Stlte,
Je heengaan is groot,
Maar in ons hart blijf je verder leven.
Nooit meer zijn stem,
Nooit meer zijn lach,
Nooit meer samen genieten van die mooie dagen,
De pijn van binnen dat zeer zeer,
Ze zeggen wel, dat mindert, maar wanneer?

Stil ben je uit het leven van ons heengegaan.
Alsof je ons met dit afscheid, geen pijn wou doen.
Je sterft niet,
je leeft voort,
in alle harten die u lief hadden

Isabelle,

Hieper de piep
Zoals je ziet:
We vergeten jouw verjaardag niet

Zo'n feestelijke dag als deze
maakt iedereen vrolijk en blij!
Maar wie geniet het meest?
Dat ben jij!

Met een stralende lach
Van harte gefeliciteerd
Met je verjaardag

"Perfect zijn is pijnlijk en vaak overbodig", "uitbundig gewoon doen is echt geniaal"...

De pijn der Perfectie,

De schipper der schippers hoeft niks meer te leren,
hij volgt strikt zijn schema en duldt geen hiaat.
Hij kan als het moet ook het weer corrigeren,
en wordt zelfs beweerd dat hij rukwinden laat.

Hij is charismatisch en maakt zelf zijn wetten,
het ligt aan zijn torso, zijn blik en zijn brein.
Men mag deze man op een damesfiets zetten,
toch blijft hij van uitzicht nog steeds kapitein.

Zijn vaarkunst is top en hij trimt eigen-handig,
steeds met een machete zijn snor en zijn baard.
Hij is de verbeterde vorm van verstandig,
en wat hij niet weet is het weten niet waard.

Zijn bloedmooie vrouw is de blauwdruk van sierlijk,
zij ligt okselfris en koket aan zijn zij.
Haar botox is puur en haar blik bijna dierlijk,
hun boot draagt haar koosnaam: "de wilde harpij".

Hij is Columbus, maar nog ietsje knapper,
een duidelijk statement is nuttig daarvoor.
Geen Yacht in de rondvaart vaart rechter en rapper,
zelfs als een sluis dicht is, vaart hij er nog door.

De schipper der schippers verliest nooit het Noorden,
hij blijft maar presteren en kent geen verval.
Zijn doel is verering, met andere woorden,
hij is ongenietbaar en veeleer een kwal.

De dames bij ons streven niet naar perfectie,
't zijn aaibare vrouwen van vlees en van bloed.
Zij hebben geen nood aan een schoonheidscorrectie,
ze zijn wie ze zijn en hun vlees staat hen goed.

Maar ook onze schippers zijn rasechte mannen,
voor hen blijft pleziervaart een bron van genot.
De pijn der perfectie past niet in hun plannen,
een schipper met passie is nooit een robot.

Gehuichel en hoogmoed zijn nergens voor nodig,
een glimlach is sterker dan klinklaar kabaal,
Perfect zijn is pijnlijk en vaak overbodig,
uitbundig "gewoon doen" is echt geniaal!!!!

Beste Ninjavincent,

Jouw gedicht is te lezen bij PvdD en de ppt
ervan in het Prentenkabinet.

Vriendelijke groetjes van Alter en Rankje