Gedichten-allerlei"van de hak op de tak"-hondjes-

Witte schapen/
Een groen weiland vol van witte wol/
Alleen in een hoek bij de sloot een ander schaap/
Zwart als drop/
Donkere zachte lieve ogen in de kop/
De witte schapen gapen de zwarte aan/
Willen hem niet zien staan/
Zien hem liever vandaag nog gaan/
Gemeen blaten ze gaten in de lucht/
Mekken als gekken/
Trekken rare bekken/
Draaien op hun hielen/
Dwingen de zwarte te knielen/
Het zwarte schaap houd de kop gebogen/
Tranen druppelen uit zijn zwarte lieve ogen/
De witte schapen willen niet horen dat hij goed is zo als hij is geboren.

Iris B

[b

Een verjaardag is een gelegenheid,

om je leven te vieren.

Een goede gelegenheid,

Om alleen of samen met... te genieten.

27 jaar jong, is een gelegenheid,

om vandaag eens te doen wat je echt leuk vind.



Hartelijk gefeliciteerd Haike.

Oud herbergreglement.

De dronkaard krijgt hier geen drank
en de vloeker moet hier gaan zijn gang.
Die hier wil vechten of kijven,
zal men gauw buitendrijven.
Nochtans verkoop ik graag drank
in plezier en in gezang.
Hier krijg je verzet voor je geld,
als je geen slechte praat vertelt.
Maar als de politieklok slaat,
is het tijd
dat men naar huis toe gaat,
want later tapt men hier niet meer
noch voor lomperd, noch voor een heer.

uit de druivelaar

Proficiat Tyrone met je verjaardag

De koestering van de herinnering

is de troost van het verlies.

Een stuk van mij is met jou weggegaan.

Een stuk van jou blijft in mij bestaan

Rust in vrede Ninja....

Xhita (01/06/2003 - 31/05/2014)




Wat herinner ik het me nog alsof het gisteren was... De dag dat je werd binnengebracht in Sirius. Afgedankt als fokteef, doodsbang voor de grote buitenwereld. Je kroop de struiken in en geen haar op je hoofd die er aan dacht om daar ooit nog uit te kruipen.
Mijn ma zei me nog vooraf "er komt een beagletje binnen, maar NO WAY hé Hanne". Wat niemand had gedacht was dat niet ik, maar wel mijn moeder halsoverkop verliefd werd op dat bange wezeltje... Na veel twijfelen en heel wat tegenstand stond het besluit vast. No Way 3, aka Xhita, werd de onze... Maar hoe in vredesnaam gingen we dat aanpakken? Met oneindig veel geduld ging ma elke dag opnieuw trainen. Trainen voor vertrouwen te winnen met een zak vol snoep, want dat was jouw leven: eten! Je gaf je vertrouwen langzaam aan mijn ma en in februari, na maanden werk, mocht je mee naar huis! Je werd verwelkomd door je 2 grote broers: Bo en Cubby. Bo, die je grote voorbeeld, je held zou worden. Cubby je speelkameraadje, waar we allemaal veel te vlug moesten afscheid van nemen. Later kreeg je er nog een broertje bij: Cadell, een lastpak waar je eerst niets van moest weten maar die je leerde kennen als een nieuwe speelkameraad.
Naast het vertrouwen dat je begon te hebben begon je ook liefde te geven op jouw eigen speciale manier. Je was leergierig en nieuwsgierig, de ideale combinatie om verder mee te werken, samen met ma... En dat deden jullie!
Leren wandelen aan de leiband: check. Gaan wandelen in de bossen, aan zee, in de sneeuw: check. Op reis gaan naar Tante Sally: check.
Je deed het allemaal, zolang je maar kon zijn bij de mensen die je vertrouwde...
Je veranderde van bang wezeltje naar een regelrechte takketeef. Je genoot met volle teugen van elke dag in vrijheid. Ook al was je niet moeder schoonste, je wond iedereen om je pootje!
De laatste maanden scheelde er iets met je, wat exact konden we niet zeggen, maar toch, er was iets... Je werd binnenste buiten gekeerd eind maart en behalve een nodule in je milt was alles perfect. Eind april werd de echo herhaald en was er in de milt niets meer te vinden, fantastisch!!! Maar woensdag was je opeens niet meer de Xhita van anders... Je at niet meer en bleek hoge koorts te hebben. Je onderging vele testen en ondertussen begonnen we je te behandelen. Het leek deels aan te slaan, de koorts kregen we onder controle, maar je at amper... Dit terwijl eten normaal je lang leven is. Vrijdagavond kwam je bloeduitslag binnen en stond mijn wereld stil... Het nieuws meedelen aan jouw baasje was onnoemelijk zwaar. Je leek zelf echter beter, dus besloten we niet op te geven. Echter, 's nachts gaf je lichaam het quasi op... Je was zo'n vechter, altijd al geweest, je hele leven lang... Je zou niet opgeven, ondanks alles, dus moesten we voor jou beslissen... Je bent zacht gegaan, slapend in je mandje waar je Bo zo vaak uitgejaagd hebt, in de armen van je baasje die zoveel voor jou betekende, omringd door heel je familie...
Het spijt me meisje dat ik voor God moest spelen voor jou. 'k ga je vreselijk hard missen Whietewhiet.

ninjavincent,

Xhita, ontroerend relaas van een aangekondigde dood ... voor mij zo herkenbaar.
Na het verlies van onze en de trouwe viervoeters van onze kinderen die ik vaak bijhield, wou ik geen huisdier meer.

Buiten het hart gerekend!
Nu hebben we al enkele jaren een zwerfpoes een thuis gegeven.
Dat kan je niet vergelijken met een hond die een roedeldier is en blij opspringt als je weer thuiskomt, waarmee je kan wandelen en spelen,
die het geluid van de motor van je auto kent en kwispelstaartend achter de deur te wachten staat en toch...ondanks haar eigenzinnig gedrag ga je van haar houden en ben je bezorgd als ze niet thuis komt.

Ik kan me inbeelden hoe jij je nu voelt!

Janina

Vincent,

je stapte 33 jaar geleden in het leven
Nu ben je een volwassen kerel.
We wensen je een heleboel
Veel meer, dan we je kunnen geven.
Deze wens komt diep uit ons gevoel.
Heb met Margot en de kinderen een lang en zalig leven!
Gelukkige verjaardag. Hondenpootje van Zina

verwijderd

verwijderd-illegaal

verwijderd-illegaal

verwijderd-illegaal

goeiemorgen lieve papa,
u bent groot en ik ben klein,
maar ik vind het fantastisch dat we dikke vrienden zijn,
en voor al die lieve vaders is het nu dus Vaderdag,

ik ben blij dat ik daarom dit cadeautje geven mag,
goeiemorgen lieve papa,
u bent groot en ik ben klein,
maar ik vind het fantastisch
dat we dikke vrienden zijn.

uw dochtertje Cheyenne