Als ik het over liefde heb, heb ik het geenszins over suikerzoete sentimentaliteit - al zou ik YYZ het liefst van al doodknuffelen!
Ik heb het over 'houden van het feit dat je bent, dat je bestaat' en dat gaat niet als je bang bent.
Daarom is de vraag of mentale angst een einde kan nemen een zeer relevante vraag en geen "luchtgitaar spelen met je voeten in een wolk", zoals een beroemde Franse kok hier onlangs opmerkte.
Waarom zegt die man dat? Is er misschien angst voor enige filosofische ernst op dit forum?
Het is toch een forum, bedoeld om van gedachten te wisselen over religie, filosofie en psychologie?
Is het misschien de mentaliteit van: "Wees vooral niet te zwaar op de hand en lach een beetje met "minus-habens'en" die zijn blijven steken in de indoctrinatie en conditionering van hun kindertijd"?
Schaf dit forum voor mijn part dan maar af en herleid alles tot café-praat.
Maar tot nu toe leg ik dat, als ernstig nadenkend mens, gevoeglijk naast mij neer!
Laten wij alle spirituele vervoering even terzijde, en proberen wij nuchter (hm, hm) enige gedachten te formuleren over wat liefde nu feitelijk is - in mijn optiek dan.
Liefde is niet mogelijk zolang er angst is. Je kunt niet geboeid, met plezier en verwondering leven als je bang bent, gefrustreerd, opgejaagd en gestresseerd.
Wat nodig is is een stabiele innerlijke vrede, die blijvend is.
Hoe bereik je dat? Dat moet iedereen voor zichzelf ontdekken.
Wat bij mij helpt is het inzicht dat er absoluut geen fysieke veiligheid bestaat en dat er aan, wat feitelijk waar is, niet te tornen valt. Er is een grens aan wat je kunt weten en als je dat aanvaardt kun je leven met 'niet weten'.
Simpel gezegd: angst heeft op mentaal niveau geen zin! Als dat inzicht echt tot je doordringt komt er een mentale vrede die blijvend is.
Wat betreft het 'beminnen van je naaste als jezelf' vraagt dat een volgehouden discipline.
Het is een daad van de wil en niet van het gevoel. Als je op je gevoel afgaat, heb je een hekel - als gevolg van je conditionering en je ervaringen uit het verleden - aan minstens twee derden van je medemensen!
Je moet er jezelf voortdurend aan herinneren dat er in de dikke en dunne, mooie en lelijke, oude en jonge, mannelijke en vrouwelijke lichamen, die je ontmoet, een geest huist die net is als die van jou, met dezelfde drijfveren als die van jou, die dezelfde dingen meemaakt als jij. En hoe beter je je eigen geest begrijpt, hoe meer begrip er is voor de geest van de andere.
Stilletjes aan begin je dan meer en meer te leven vanuit die liefde en verlaat je de hel van de angst en is je leven meer dan de moeite waard!
