De wetenschap als misleiding.

cappa schreef: Maar neen, denk eens na. Hoger zei je nog dat waarnemer en waargenomene één zijn. En nu zeg je dat er waargenomen wordt zonder waarnemer. Serieus blijven hé, mistige rakker.

Die puzzel was antwoorden op uw quotes daarboven in volgorde. Geen puzzel, alleen te lui om uw quotes nog eens een keer te quoten!

Dat waarnemer en waargenomene één zijn is voor rekening van Krishnamurti!
Het geheugen registreert en de registratie wordt later geïnterpreteerd door de waarnemer.
Zou het kunnen dat de waarnemer een creatie is van het geheugen?
Zoals Dennett en Flanagan zeggen: het geheugen creëert een verhaal en het verhaal creëert ons! En ga nu van uw oren maken tegen Dennett en Flanagan!
Het geheugen is het ware mysterie! Waar zit dat?

cappa schreef:Zo komt het ons over. Maar de neurowetenschap toont reeds voldoende aan dat dat maar schijn is. De werkelijkheid is anders, maar hoe?

Waarom zou je dat willen weten?

cappa schreef:De werkelijkheid is anders, maar hoe?

Vesselin schreef:Zou het kunnen dat de waarnemer een creatie is van het geheugen?

Misschien kan je hier onze tweeledige natuur in rekening brengen, zoals de gnostici hiervan getuigen? Het gebruik van verschillende begrippen kan tot verwarring leiden, het doet echter geen afbreuk aan de dynamiek.

(1) Het denkende
(2) Het gemanifesteerde
(3) De identificatie

Op welk niveau plaats je dan de 'waarnemer' in je vraag? Dit kan nu divers zijn.

Het beleven van jezelf als waarnemer is in de ervaring toch helemaal niet problematisch?
Mijzelf ervaren als individueel persoon trek in niet in twijfel.
Als bepaalde denkmodellen je worden aangereikt vanuit bvb het nondualisme, het materialistisch monisme, als zou je "ik"-besef illusoir zijn, en je gaat daar over piekeren, heb je een probleem.
Ik doe dat al lang niet meer en het probleem is van de baan.
Ik beschouw mijn persoonlijkheid als echt en de wereld om mij heen als echt.

Ik lees graag over wat de verschillende scholen binnen de wetenschapsfilosofie te vertellen hebben en hoe ze elkaars standpunten ondermijnen... Maar met periodes, niet de hele tijd.
In de praktijk ben ik veel meer bezig met existentiële vragen - wat ik mijn innerlijk laboratorium noem - zoals: wat is er nodig om mij volledig veilig, onbekommerd en vrij van angst te voelen? Daar hangt tenslotte de kwaliteit van mijn leven van af.
Verder vind ik het jammer dat vele mensen blindelings in het dogmatische geloof, dat het sciëntisme is, stappen en daar stel ik dan vragen bij.

Vesselin schreef:Het beleven van jezelf als waarnemer is in de ervaring toch helemaal niet problematisch? Mijzelf ervaren als individueel persoon trek in niet in twijfel. Als bepaalde denkmodellen je worden aangereikt vanuit bvb het nondualisme, het materialistisch monisme, als zou je "ik"-besef illusoir zijn, en je gaat daar over piekeren, het je een probleem. Ik doe dat al lang niet meer en het probleem is van de baan. Ik beschouw mijn persoonlijkheid als echt en de wereld om mij heen als echt.

Volmondig met je eens Vesselin, een en ander doet geen afbreuk aan wat het nondualisme ons vertelt, het wordt pas een probleem als men daar een karikatuur van maakt. Getuigenissen over deze karikatuur kunnen we makkelijk terugvinden, zelfs leidend tot paranoia waardoor elke waarachtigheid en/of progressie ondermijnd wordt.

In laatste instantie kunnen er zich - en dat is inherent aan het daadwerkelijke proces van bewustwording - een aantal fenomenen voordoen die ook tot spirituele verstarring kunnen leiden. Binnen dit totale spectrum aan mogelijkheden wordt het derhalve al een ware kunst om gewoon 'normaal' te doen. Koppel dit aan een op hol geslagen (geldgedreven) wereld en het spektakel is compleet, of we dit nu wel of niet als illusoir labelen, een baksteen op je kop krijgen doet nu eenmaal pijn, punt.

Daarentegen, met bakstenen kan je nog veel meer, je kan er bv huizen mee bouwen voor de armen. Het lijkt een eenvoudige opdracht, iets dat we - anno 2014 - even zouden kunnen doen. Enkel de suggestie volstaat, snel zal blijken dat je een volslagen idioot bent om zoiets te ambiëren, compleet van de pot gerukt en niet des mensen, wat denk je wel? In het verlengde rest ons een potje filosoferen over het leven.

ENTER, bezigheidstherapie is een therapie waar we niets van leren maar ons wel bezighoudt. Help, ik leef in een verkeerde wereld!!!

Duidelijk old boy! Goed geformuleerd.
Apropos, je hebt Hörmann nog te goed, maar ik ben ziek (Zona) en heb niet veel fut voor mijn vertaalwerk. Waarbij ik nog eens opmerk dat ik het in de eerste plaats voor mezelf vertaal. Dus het komt er zeker van. De vraag is alleen: wanneer?

Verder moet ik opmerken dat het 'gemuggezift', 'het gemierenneuk', kortom 'het spijkers op laag water zoeken' van mensen die gevangen zitten in "Die feste Burg ihres Intellekts" mij niet boeit.
Ik zit zelf niet gevangen in mijn intellect. Integendeel, ik ken het gebied waar het conflictaire denken een einde neemt en daar is het goed toeven.

Vesselin schreef:Ik lees graag over wat de verschillende scholen binnen de wetenschapsfilosofie te vertellen hebben en hoe ze elkaars standpunten ondermijnen... Maar met periodes, niet de hele tijd.

Als je me zou vragen wat religie betekent dan zou ik zeggen dat je altijd een verband tussen de tegenstellingen kan vinden. Alles past uiteindelijk naadloos in elkaar, het is enkel even zoeken naar de sleutel om dat duidelijk te krijgen. Je kan er wel wat koppijn van krijgen, filosofie is dan ook als je eigen doodsvonnis tekenen, een minder prettige gedachte die ons op verschillende manieren laat reageren.

In de praktijk ben ik veel meer bezig met existentiële vragen - wat ik mijn innerlijk laboratorium noem - zoals: wat is er nodig om mij volledig veilig, onbekommerd en vrij van angst te voelen? Daar hangt tenslotte de kwaliteit van mijn leven van af. Verder vind ik het jammer dat vele mensen blindelings in het dogmatische geloof, dat het sciëntisme is, stappen en daar stel ik dan vragen bij.

Naar mijn mening, volledig vrij van angst betekent vertoeven in 'gelukzaligheid'. Voorts is er leven waarin zekerheid niet bestaat, net dat maakt ons misschien angstig waardoor we ons vergrijpen aan overdadig materieel bezit, het cultiveert zichzelf waardoor er nog meer onzekerheid ontstaat. En zo gaan we verder, de wereld wordt op die manier in stukken gekapt met schijnbaar onoverbrugbare kloven, het wordt dan bidden tot God dat Zij ons aub verlossen kan van deze mensonterende kwellingen. Lees vervolgens wat wetenschappelijke werken en je krijgt een antwoord, heeft God zich dan verstopt in het andere kamp? Hmm, dat we daar niet eerder aan gedacht hebben.

Vesselin schreef:Duidelijk old boy! Goed geformuleerd. Apropos, je hebt Hörmann nog te goed, maar ik ben ziek (Zona) en heb niet veel fut voor mijn vertaalwerk. Waarbij ik nog eens opmerk dat ik het in de eerste plaats voor mezelf vertaal. Dus het komt er zeker van. De vraag is alleen: wanneer? Verder moet ik opmerken dat het 'gemuggezift', 'het gemierenneuk', kortom 'het spijkers op laag water zoeken' van mensen die gevangen zitten in "Die feste Burg ihres Intellekt" mij niet boeit. Ik zit zelf niet gevangen in mijn intellect. Integendeel, ik ken het gebied waar het conflictaire denken een einde neemt en daar is het goed toeven.

Eenvoudig gesteld, je lijkt nu al te ervaren wat ik al jaren ervaar. De vraag is hiermee dan ingevuld, wanneer? Wanneer wat?

Vesselin schreef:

cappa schreef:De werkelijkheid is anders, maar hoe?

Wat nogmaals de uitspraak van Krishnamurti bevestigt: "The observer is the observed"!

Vesselin schreef:

Ik zit zelf niet gevangen in mijn intellect. Integendeel, ik ken het gebied waar het conflictaire denken een einde neemt en daar is het goed toeven.

Je misschien trachten je wat minder belangrijk te voelen, scheelt een slok op de borrel en ontspant je ongelooflijk.
Neuk jij dus gerust mieren, dan zit je met die nuttige beestjes op dezelfde golflengte.
Zij zijn zelfs zo goed geëvolueerd , dat zij hun eigen leven opofferen voor het nest. Dat is toch prachtig, wij zijn gewoon allemaal navelstaarders.

Reini schreef:Je misschien trachten je wat minder belangrijk te voelen, scheelt een slok op de borrel en ontspant je ongelooflijk. Neuk jij dus gerust mieren, dan zit je met die nuttige beestjes op dezelfde golflengte. Zij zijn zelfs zo goed geëvolueerd , dat zij hun eigen leven opofferen voor het nest. Dat is toch prachtig, wij zijn gewoon allemaal navelstaarders.

Reini, dat is wel leuke, als je naar mieren kijkt en hoe die kunnen samenwerken, dan kunnen we inderdaad nog veel leren van die beestjes. Samenwerken is geen opoffering, het maakt het voor iedereen gemakkelijker. Sommigen gaan zodanig op in dat neuken dat ze vergeten tot wat dat neuken moet leiden. Het gevolg is een maatschappij die het alsmaar over groei heeft en ze tegelijkertijd naar de destructie leidt. Misschien onderweg iets vergeten?

Het is zo dat ik het idee van een persoonlijke bevrijding los van de rest van de mensheid losgelaten heb.
Het bodhisattva-ideaal, dat je niet echt vrij kunt zijn zolang er nog mensen lijden vind ik inspirerend.