Dit is een taalprobleem. Het door elkaar halen van niveaus. Omdat 'jij': de denkende persoon, de beslissing neemt is je brein actief, niet omgekeerd.
Het nemen van een beslissing is "denken", "innerlijke dialoog", "Selbstgespräch", is dat materieel? Wat cruciaal is in dit gebeuren is het geheugen.
Een boek dat ik absoluut nog wil lezen is "The Loss of Self: A Family Resource for the Care of Alzheimer's Disease and Related Disorders"by Donna Cohen, Carl Eisdorfer.
Omdat ik voor mezelf heel goed besef dat wat ik ervaar als "mezelf": de persoon die ik ben, een verhaal is, een geschiedenis, mogelijk gemaakt door mijn geheugen. Daarom is de cruciale vraag, is het geheugen binnen of buiten het brein?
Deze vraag is nog hangende. Sheldrake bvb ziet het geheugen als een immaterieel veld dat zich zowel binnen als buiten het brein bevindt. Als we ook maar enigszins willen discussiëren over een leven na de fysieke dood, moet deze vraag definitief beantwoord worden, wat ze nog niet is.
Verder: wat is creativiteit. Beslist elektrische en scheikundige activiteit, waarneembaar met encefalografen, scans, en bloedonderzoek, om, pakweg, een symfonie te componeren, of om een gebouw, een meubelstuk te ontwerpen, een schilderij of een beeldhouwwerk te maken, een vliegtuig te ontwerpen. Is creativiteit iets materieel? Is het ervaren van schoonheid iets materieel?
Zie je, het is een taalkwestie, twee verschillende fenomenen als van dezelfde categorie beschouwen, wat ze niet zijn!
Nadenken over hoe je een probleem gaat oplossen - bvb wiskundig, of een schaakopstelling - kun je van buiten af inderdaad waarnemen als "het vuren van de neuronen", maar het is meer dan dat! Dat is toch evident?
The difference between a Miracle and a Fact is exactly the difference
between a mermaid and a seal.
-- Mark Twain