Als je het deterministisch materialisme doordenkt, moet je noodgedwongen tot de conclusie komen dat het individuele bestaan geen enkele betekenis heeft. Dat wil zeggen, dat het enige dat je hier kunt komen doen is: jezelf voortplanten. Dat is de visie van iemand als Dawkins, die de evolutie ziet als het in stand houden van "zelfzuchtige genen".
Het is toch vreemd dat heel veel mensen zich daar zeer ongemakkelijk bij voelen, omdat er een ingeboren behoefte schijnt aanwezig te zijn om het persoonlijk bestaan zin te geven. En dat is niet zomaar "uit te roeien".
Er is de dualistische visie, en de materialistische visie. De materialistische visie overheerst nu en vindt de dualistische visie absurd.
Er is ook een derde weg, voorgesteld door de filosoof Galen Strawson, die de hypothese van het "Panpsychisme" voorstelt.
Het is namelijk onmiskenbaar zo, dat de levensenergie het vermogen bezit, zich van zichzelf gewaar te zijn. Dat beleven wij mensen namelijk zelf.
Dat vermogen om "gewaar" te zijn moet al van in het begin aanwezig zijn. Het kan toch niet "uit het niets" ontstaan?
Ook is de beroemde vraag van Leibniz: "Waarom is er iets in plaats van niets?" zeer uitdagend voor het materialisme.
Deze vraag een "open deur" noemen kan, volgens mij, alleen betekenen, dat je er de diepgang van eenvoudigweg niet ziet!
Inmiddels krijg ik meer een meer behoefte aan een
beschaafd forum, waar verbaal geweld consequent geweerd wordt.