De immer wijze
Socrates schreef o.a.
.../...
het aanvaarden van de sterfelijkheid zal daardoor des te moeilijker worden.
EINDE CITAAT (zie vorige blz...)
Terwijl ik ervaar, dat die dood toch een minder schrikwekkende betekenis heeft gekregen. Ooit was
crematie bijna een taboe. Ik heb de tijd nog meegemaakt dat er een vereniging voor crematie werd opgericht, waar men een soort laatste wilsbeschikking kon neerleggen, om ervoor te zorgen dat die wens zou gerespecteerd worden. Intussen kan men zoiets al op de dienst bevolking van de gemeente laten registreren.
En zo is ook
euthanasie meer bespreekbaar geworden. Trouwens wie echt ouder wordt ondervindt vaak aan de lijve, dat het tijd wordt om achter de horizon te verdwijnen. Spijts enkele uitzonderingen, spoelt er een golf van vereenzaming over bejaarden, want de nieuwe generatie is niet langer opgevoed met enig respect voor de ouderen. Integendeel, menig stand-up comedy act beveelt aan, om die trage en hinderlijke oudjes -
op het openbaar vervoer of in de supermarkt - uit de weg te schoppen. Wat op heel wat instemmend gelach kan rekenen.
Sommigen strijden tegen hun eigen kinderen om niet voortijdig in de vergeetput van een zorgcentrum te worden gedumpt, maar zitten dan thuis het doven van hun vlammetje af te wachten. Waar dan vaak (
al dan niet beneveld door hun dagdagelijkse portie antidepressiva) dankbaar naar dat bevrijdende einde wordt uitgekeken.
Vroeger wipte tenminste meneer pastoor of een nonneke nog eens binnen, met wat praat voor de vaak over "ons heer", in de hoop dat er aan de eindmeet nog een gift voor het instituut kerk van de kar zou kunnen vallen
Ach, ja wie de natuur lief heeft, hoeft maar zijn kop buiten te steken en speurt voor de zoveelste keer, dat doorheen de wisselende seizoenen, een telkens terugkerende cadans, al eeuwenlang het ritme bepaalt van leven en dood.
Daarbij is er geen behoefte aan religieuze onzin om dit te verduidelijken dan wel aanvaardbaar te maken. Wie bewust met huisdieren omgaat en in de tuin wat verstrooiing zoekt en vindt, zal ook makkelijker beseffen dat ooit zijn/haar rol is uitgespeeld, om plaats te maken voor de generatie aan wie men mogelijk zijn liefde heeft kunnen doorgeven. Zodat het leven duidelijk eindig is, maar men wel iets zinnigs kan achterlaten, via het DNA en hetgeen men in de nakomelingen als opvoeding investeert. Hoe eigengereid die dan ook mogen reageren, want dat is meestal post-puberale aanstellerij.
sw