Zeer mee eens Socrates, ik worstel en kom boven. De praktijk bevestigt de theorie, in onze maatschappij zijn we grotendeels de mens en zijn ontwikkeling vergeten waardoor we onszelf opzadelen met allerhande scheeftrekkingen. Dit ontwikkelingspotentieel (h)erkennen is alvast een stap in de goede richting, de 'worsteling' vaak veel lastiger dan de theorie laat vermoeden. Toch staat het allemaal in de boekjes.socrates schreef:Wat onder meer Fromm hier aangeeft is in feite de spagaat waarin een meerderheid van de mensen zich levenslang moet opstellen. Wij proberen dan wel om voortudurend van het ene op het andere been te springen, maar we staan constant in die spreidstand tussen tegenstrijdige behoeften. Wij willen onszelf zijn, ons ontplooien, worden wie we zijn... Dat levensdoel wordt gedragen door de sterke kracht die we motivatie noemen. Zo proberen wij ons re ontpmooien,ons los te maken uit de grijze massa, ons zelf een identiteit aan te meten, iemand te zijn, anders dan de rest. Dat is de ene kant van die spagaat. Aan de de andere staat de groep, de gemeenschap, de kudde. Aan die kant speelt onze behoefte om 'erbij te horen', om onze eigen identiteit af te leiden van die van onze soortgenoten, die trekt ons met evenveel sterkte aan. Beide krachten zijn omzeggens gelijk in omvang en sterkte, waardoor we sociaal meestal dan toch in een soort labiel evenwicht leven. Soms kunnen we de groep loslaten, een nieuwe eigen weg inslaan, het anders doen dan de anderen...tot het veilige gevoel van zowel fysieke als psycchische geborgenheid ons weer naar de groep trekt.Dezelfde toestand speelt zich trouwens al eerder af op kleinere schaal tussen ouder en kind in een levenslange beweging van aantrekken, afstoten en weer aantrekken.
Dąbrowski’s ideeën over meerlagigheid, persoonlijkheid, mentale gezondheid, ontwikkelingspotentieel, overprikkelbaarheden en dynamismen komen samen in de vijf ontwikkelingsniveaus die de Theorie van Positieve Desintegratie beschrijft. Deze niveaus dienen meer als houvast dan dat ze letterlijk van toepassing zijn op ieder individueel ontwikkelingstraject – er bestaat zogezegd geen ‘Niveau 1 individu’ of ‘Niveau 2 individu’, ook omdat verschillende delen van de psyche op verschillende niveaus kunnen functioneren. Merk op dat de niveaus geen stadia of universele fasen zijn, zoals bij Piaget of Erikson. Hoewel Niveau 1 altijd het initiële ontwikkelingsniveau is, zijn de niveaus niet verbonden aan een bepaalde levensperiode. Het is derhalve mogelijk om een heel leven lang een Niveau-1 perspectief te hanteren en zelfs zeer zeldzaam om Niveau 4 of 5 te bereiken.
https://nl.wikipedia.org/wiki/Theorie_v ... integratie