Wat geeft de best mogelijke kwaliteit aan mijn leven

De zoveelste beproeving?
Gelukkig ben ik zelfs geen konijn!

Fazal schreef: leef alsof het uw laatste zou (kunnen) zijn!

Een mooier geschenk kan je sommigen niet geven Dat willen ze toch

Oké dan.
Ik zal mijn frustratie maar laten voor wat ze waard is...
Weglopen uit woede is een aardig voorbeeld van de "flight-response".

Je kan hoogstens vragen aan mensen: "Laat bij het betreden van de debat-kamer je godsdienst bij de deur achter, a.u.b." waarbij je dan eveneens onmiddellijk beseft dat dát niet erg realistisch is, want dat dit tóch niet gaat gebeuren.

Één manier om dit aan te pakken, is: moedig te laveren tussen de bijbel-citaten (of, voor hetzelfde geld, koran-citaten) waarmee "overtuigde" gelovigen je rond de oren slaan. Een andere: de reacties vanuit de hoek van de godsdienstfanaten, met hun onwrikbaar geloof in hun "heilige" teksten, straal te negéren (of is het négeren) en onverschrokken je argumentatie voor te stellen.

Als ik mezelf afvraag: "Wanneer voel ik me op mijn best" dan is mijn antwoord: "Als er innerlijke vrede is".
En dan heb ik geconstateerd, bij het leren gadeslaan van wat er innerlijk in me leeft, dat die vrede er automatisch is als angst en weerstand, in al hun vormen, afwezig zijn.

Dan is het voor mij duidelijk dat de therapie er in bestaat: uit te zoeken hoe angst en weerstand ontstaan, en of het dan mogelijk is die emoties niet de overhand te laten nemen.

Angst en weerstand zijn het gevolg van het feit dat je iets te verdedigen hebt, waarvan je denkt dat het belangrijk is voor jou. In de eerste plaats: Jezelf. Tenminste dat wat je meent dat je bent.

Daarom is de belangrijkste vraag: Wie ben ik?

En dan begint het moeilijke: de bereidheid om voortdurend te observeren wat er zich in je innerlijke afspeelt als reactie op de wereld om je heen.

Mijn ervaring is: dat je maar bereid bent om dát te doen als je voldoende psychische pijn hebt, en alle lapmiddelen en, doekjes voor het bloeden, die je bedacht hebt, niet meer werken.

Je uiteenzetting is maar een heel klein aspect van angst, depressies enz...
Bipolaire stoornissen en paniekaanvallen is veel breder en soms redelijk te behandelen met bepaalde therapieën en medicijnen.
Deze stoornissen treffen alle soorten van mensen en is aanwezig in alle lagen van de bevolking (voor zover mij bekend.)
De oorzaak is bij velen heel divers en verschillend van aard en in uiting.

Ik kan je uit ervaring zeggen, dat het geloof niet een soort van "wonderolie" is, die maakt dat we als een soort van engeltje door het leven zweven en dansen.
Soms doet "leven" pijn. Zeker als het psychische aandoeningen betreft.

Als iemand inderdaad opgezadeld is met een psychiatrische aandoening, kunnen we alleen maar hopen dat hij/zij daar zo snel mogelijk van af komt. Anders is de situatie uitzichtloos en is dat werkelijk tragisch.

Maar laten we ervan uitgaan dat hier geschreven en gelezen wordt door mensen die in een aanvaardbaar psychisch evenwicht zijn.

Dan kunnen we op gelijk gestemd niveau een discussie houden over dit onderwerp. En , met mensen die daar überhaupt in geïnteresseerd zijn, een dialoog hebben over bvb inzicht krijgen in de psychologische mechanismen die verscholen zitten achter emoties zoals angst en agressie.

De vraag aan eventuele deelnemers, om bij deze dialoog hun godsdienstige overtuigingen thuis te laten, is dan misschien niet realistisch en vraagt enige diplomatie als het toch gebeurd.

Komt hier bvb iemand getuigen:
"Alles komt in orde als je je leven overgeeft aan de leiding van de Here Jezus. En de Here Jezus kun je alleen leren kennen als je vlijtig je bijbel leest",
dan zal ik daar één keer naar luisteren, en het vervolgens negeren, omdat dit niet het opzet is van dit topic.

Vesselin, angst en agressie zijn in feite heel normale psychologische én lichamelijke reacties.
Die gevoelens vertrekken vanuit het hoofd en kunnen perfect verklaard worden met het motief te willen overleven.
Vanuit het brein worden er een aantal hormonen in het bloed gepompt , die je mogelijk maken om te vluchten of te vechten.
Ik denk dat je die mechanismes voldoende kent.
Het zeer vervelende is, dat dit verschijnsel zich ook voordoet zonder dat we écht gevaar lopen en dus met een hoop energie blijven zitten waar we niets mee aankunnen.
En waar velen de nare gevolgen van ondervinden.
Wat is daar de verklaring voor ?
Ons reptielenbrein is nog steeds niet in evenwicht met het bovengedeelte van het brein dat de geëvolueerde aap meekreeg .
Dat gegeven op zich is al een aanwijzing dat er geen god verantwoordelijk is voor het scheppen van de mensensoort, hij zou het dan wel wat beter in elkaar gestoken hebben.
Wat is de mens volgens mijn bescheiden mening ; een zoogdier waar nog flink wat werk aan is.
De vraag rijst natuurlijk : zal dit wezen ooit volmaakt worden . Ik denk niet dat we daar de kans voor krijgen...

Dank je Reini voor je duidelijke uitleg.

Die breinkwestie laat ik verder maar rusten. De theorie die je daar aanhaalt is mij genoegzaam bekend.

Wat plots tot me doorgedrongen is, is: dat ik blijkbaar het topic, dat ik gestart had in september 2014, met de titel:"Kan mentale angst een einde nemen", opnieuw, op deze manier wou opstarten.

Ik doe dat vermoedelijk omdat ik nog enige rancune voel over de werkelijk stompzinnige manier waarop dit gekelderd werd en afgesloten.

Nu ik dit besef heb ik ineens geen "goesting" meer.
Ik zal maar weer zachtjes wegdeemsteren en verder gaan met mijn persoonlijke studie.

Het was leuk om jou weer te horen. Ik dacht al dat je van het toneel verdwenen was.

Groetjes.

Vesselin schreef:Dank je Reini voor je duidelijke uitleg.

Die breinkwestie laat ik verder maar rusten. De theorie die je daar aanhaalt is mij genoegzaam bekend.

Wat plots tot me doorgedrongen is, is: dat ik blijkbaar het topic, dat ik gestart had in september 2014, met de titel:"Kan mentale angst een einde nemen", opnieuw, op deze manier wou opstarten.

Ik doe dat vermoedelijk omdat ik nog enige rancune voel over de werkelijk stompzinnige manier waarop dit gekelderd werd en afgesloten.

Nu ik dit besef heb ik ineens geen "goesting" meer.
Ik zal maar weer zachtjes wegdeemsteren en verder gaan met mijn persoonlijke studie.

Het was leuk om jou weer te horen. Ik dacht al dat je van het toneel verdwenen was.

Groetjes.

Ik heb dat topic helemaal gelezen, het was zeer leerzaam. Ik heb meerdere mensen wat beter leren kennen.
Niettemin nodigt sommige post mij niet uit om hier een soort van revanche mee te maken, bovendien las ik dat Vesselin een vent is, toch verkeerd ingeschat.
Het is wel totaal uit zijn verband gehaald maar wel aardig om kennis van te nemen hoe Vesselin reageert op YYZ.

Vesselin schreef:Ik lees je al acht jaar. En in die acht jaar doe je niets anders dan je 'brainchild', je geniale inzichten rond financieel en economisch beleid presenteren. Maar niemand doet er iets mee... waarom niet?
Omdat je de kar voor het paard spant!
Buiten beschouwing gelaten of je ideeën inderdaad hout snijden, heb je een publiek nodig om er mee aan de slag te gaan. Maar dat publiek is gevangen in egoïsme als gevolg van angst en weerstand.
Dat moet eerst opgelost worden. Verandering gebeurt van binnen uit en niet van buiten af, zoals jij schijnt te geloven.

Het valt me op dat "het publiek" dus "zij" er steeds niet best voor staat.

Dit citaat doet mij dan weer deugd. Eerlijk is eerlijk.

Als ik mensen hier zie fulmineren tegen de bijbel-fanatici, die perse de bijbel letterlijk willen nemen, dan zie ik dat die mensen niet beseffen dat ze ook vastzitten in hun conditionering.
Ze worden blijkbaar nog altijd gedreven door de haat, de woede, over wat de nonnetjes, de onderwijzer en de pastoor hun heeft proberen wijs te maken! Ze zitten vastgeketend aan die negatieve gevoelens, zoals een schaap met een ketting aan een paal. Er is niet echt mentale vrijheid.
Maar ook mensen als Dawkins, Harris en Dennett zijn ziek in dat bedje. Ze kunnen het god-idee alleen maar plaatsen binnen het kader van het judo-christianisme of de islam. En dat is veelbetekenend en zeer jammer!

Vesselin schreef:
Als ik mezelf afvraag: "Wanneer voel ik me op mijn best" dan is mijn antwoord: "Als er innerlijke vrede is".
En dan heb ik geconstateerd, bij het leren gadeslaan van wat er innerlijk in me leeft, dat die vrede er automatisch is als angst en weerstand, in al hun vormen, afwezig zijn.

Dan is het voor mij duidelijk dat de therapie er in bestaat: uit te zoeken hoe angst en weerstand ontstaan, en of het dan mogelijk is die emoties niet de overhand te laten nemen.

Angst en weerstand zijn het gevolg van het feit dat je iets te verdedigen hebt, waarvan je denkt dat het belangrijk is voor jou. In de eerste plaats: Jezelf. Tenminste dat wat je meent dat je bent.

Daarom is de belangrijkste vraag: Wie ben ik?

En dan begint het moeilijke: de bereidheid om voortdurend te observeren wat er zich in je innerlijke afspeelt als reactie op de wereld om je heen.

Mijn ervaring is: dat je maar bereid bent om dát te doen als je voldoende psychische pijn hebt, en alle lapmiddelen en, doekjes voor het bloeden, die je bedacht hebt, niet meer werken.

Angst en weerstand, de twee factoren die een innerlijke homeostase in de weg staan, kunnen via doelgerichte gedragsverandering weliswaar niet worden uitgeschakeld, -dat zou trouwens levensgevaarlijk zijn- maar toch aan een beter georganiseerde controle worden onderworpen. Immers, het is bij de huidge stand van de psychiatrische kennis, perfect mogelijk lijders aan fobische angst, aan de hand van gedragstherapie of bv.technieken als autogene training, een betere levenskwaliteit te bezorgen door hen te leren hun existentiële angsten binnen de grenzen van het onaangename te houden. Angst voor de angst kan langs die weg waarschijnlijk nog niet overwonnen worden. Hoe dan ook is introspectie zeker een aan te raden weg naar een beter zicht op en een performantere controle over ongewenste gemoedstoestanden. Wellicht kan een psy als katalysator dat zelfregulerings proces bevorderen.

Heel duidelijk geformuleerd, Socrates.
Ook goed om jou te horen.

Ben poosje weg geweest. Ben onverwacht moeten verhuizen en daar ben ik wel enige maanden zoet mee geweest.

Wilsophie,

Dat je dat fragment, met mijn reactie op YYZ, er uit pikt is veelzeggend... Wie het schoentje past trekke het aan!

Ik kan je wel vertellen dat ik kort daarna heel anders tegen YYZ ben gaan aankijken.

Ik ben zelf gaan bekijken en bestuderen hoe de financiële crisis van 2008 veroorzaakt werd. En toen werden de, terechte, bekommernissen van YYZ mij duidelijk en hebben we er samen over gediscussieerd en zijn we vrienden geworden.

En verder...
Je hebt dus uitgevogeld dat ik een "vent" ben... hahahahahaha!

Ik was net van plan om te schrijven:
"Ik ben een oude, dikke negerin, met een enó-ó-ó-rm achterste en monumentale tetten".

Maar dat is nu niet meer nodig.

Apropos... vanmorgen werd ik gewekt met een muziekje... het was de ouverture van "Paulus" van Mendelssohn. Grappig!

En als ik mijn computer opstart, krijg ik altijd een citaat.
Vanmorgen was het dit:

"Do you think there's a God?"
"Well, SOMEbody's out to get me!"
-- Calvin and Hobbes

Misschien nog grappiger!

Er is iets merkwaardig aan de hand met negatieve emoties en dat is: dat ze zeer verslavend zijn!
Dit geldt vooral voor woede in al zijn vormen, zoals: rancune, je tekort gedaan voelen enz.

Het enige werkende "tegengif" daarvoor is, wat Socrates "een innerlijke homeostase" noemt en ikzelf omschrijf als "innerlijke vrede", eerst af en toe, en later meer en meer, te ervaren en dat werkelijk te leren appreciëren.