Het Geheugen in Actie

Vesselin schreef:Heb ik dat dan beweerd?!

Het gaat hier om verschillende dingen:

1. Dat mensen beweerden dat wij een bundel atomen zijn.
Wat een ondoordachte boutade is! Ik zou zo iets nooit beweren.

2. Dat dát, wat wij als "onszelf" ervaren, een creatie van het geheugen is.
Zonder geheugen is er geen zelfbesef.
Over deze stelling kunnen de liefhebbers dan doorbomen - of eieren, emmeren, muggenziften, mierenneuken, spijkers op laag water zoeken, enz, enz, en liefst geen ruziemaken (want bashen gingen we afschaffen!).

3. Het geheugen afhankelijk is van de structuren van het brein (en elke structuur in ons lichaam is inderdaad moleculair.)
En daar kan ik als leek alleen maar wat over lezen, zoals het boek "Wij zijn ons brein" van... euh... euh... (verdomme! Hoe heet die kerel ook alweer... ah:) Dick Swaab, en nog vele andere populair wetenschappelijke boeken.

Mee eens

Ik ben even het noorden kwijt, ik heb altijd gedacht dat een molecule bestaat uit chemisch verbonden atomen. Zijn die verbonden atomen dan geen atomen meer ? Ik weet dat een fietswiel geen fiets is, maar het is toch een fietswiel?

socrates schreef:Ik ben even het noorden kwijt, ik heb altijd gedacht dat een molecule bestaat uit chemisch verbonden atomen zijn die verbonden atomen dan geen atomen meer ? Ik weet dat een fietswiel geen fiets is, maar het is toch een fietswiel?
Ps: "vetjes" werkt niet

Wat dat "vetjes" betreft... ik zie dat je twee keren vergeten bent een spatie te laten na [/b]. Is het dat? Ik heb het gecorrigeerd in het citaat.

Je moet het noorden niet kwijt zijn!
Moleculen zijn inderdaad opgebouwd uit atomen. Maar bij de mens gaat het om "cellen", moleculaire structuren, die voortdurend afgebroken en vernieuwd worden. En daar zijn uiteraard "verse" atomen voor nodig.
Er is een continue uitwisseling aan de gang met atomen uit de omgeving. En daarom is is ons lichaam niet vast te leggen door het hypothetische nummeren van onze atomen, om vast te stellen wat of wie we zijn - zoals onze vriend YYZ suggereerde.

De oorzaak van de stabiele vormgeving van onze stucturen, in ruimte en tijd - de zogenaamde morfogenese - is niet afhankelijk van het zich voortdurend vernieuwen van cellen en eiwitten. (Mijn god! Is dit nu mierenneuken of muggenziften... we gingen het over het geheugen hebben, weet je wel? )

Het was ook mijn geheugen dat mij liet denken dat ik het verband tussen atomen en moleculen vergeten was. Het derde begrip "cel" is finaal dan. toch ook opgebouwd uit atomen?

Hypothese: Mij is ooit verteld dat bv. Onze vingers een geheugen zouden hebben cfr. Een typiste of een pianiste ??
Dit onnozel apparaat wil absoluut een hoofdletterschrijven na een "." en vergeet vaak de spaties,het heeft een beperkt geheugen

Vesselin schreef: Eigenlijk kun je ons leven zien als "een verhaal, in stand gehouden door het geheugen".
En dan is de vraag: Verdwijnt dat "verhaal" spoorloos bij het overlijden?

Als het geheugen volledig afhankelijk is van het brein, als substratum, moet het antwoord wel "Ja" zijn!

Een zeer moeilijk onderwerp Vesselin !
Elk levensverhaal is uniek, zo is ieders geheugen ook uniek. We hebben een korte-termijngeheugen, en een lange-termijngeheugen. Het korte-termijngeheugen zou slechts een passage zijn voor opslag naar het lange-termijngeheugen.
Maar waar bevindt zich ons geheugen ?
Er is niet zoiets als een centraal punt in de hersenen waar het hele geheugen wordt/is opgeslagen. Herinneringen zouden verspreid worden opgeslagen, zodat wanneer een zenuwcel defect geraakt niet alles verloren is. Als voorbeeld : de geur en smaak van een tomaat zitten in één deel van je geheugen, de kleur en vorm zitten opgeslagen in andere delen.
Neuropsycholoog Karl Lashey deed ooit een experiment bij ratten die de weg uit een doolhof hadden aangeleerd. Hij sneed achteraf telkens een deel van de hersenen weg. Het maakte niet uit welk deel verwijderd was, maar telkens vonden ze de weg terug door het doolhof. De herinnering van de doolhof bleef in de hersenen van de ratten zitten.
Klikje

Een stukje verdwenen of dode hersenencellen zou dus geen geheugenverlies moeten opleveren.
Mijn mening is dat het gevaarlijk is om in onze hersenen ingrepen te laten doen. Mensen zijn geen ratten !

Heb een tijdje geleden, tot tweemaal toe, gelezen dat ook ons hart herinneringen kan opslaan, en zelfs dat al onze cellen een geheugen zouden hebben. Dat zou bv. verklaren dat de ontvanger van een 'nieuw' hart zijn gedrag niet meer hetzelfde is als vóór de transplantatie.

Ik ga dat eens terug trachten op te zoeken, weet niet meer hoe het juist in mekaar zit ! Anderen misschien wel ?

socrates schreef:Het was ook mijn geheugen dat mij liet denken dat ik het verband tussen atomen en moleculen vergeten was. Het derde begrip "cel" is finaal dan. toch ook opgebouwd uit atomen?

Natuurlijk, natuurlijk!... Het was de hypothese van het "nummeren" van onze atomen (van YYZ), om uit te zoeken, waar - in dit geval - een overleden Jezus naar toe gegaan was, die ik bekritiseerde.

Vanzelfsprekend is ons lichaam een verzameling atomen (een immer wisselende dan wel). (En wat zijn atomen eigenlijk?! Vraag dat maar eens aan een kwantumfysicus! )

Maar wat ik een ondoordachte boutade vind, is: "We zijn alleen maar een verzameling atomen!"

Dit is materialistisch reductionisme van het dwaasste soort! Sterk ruikend naar - ik schreef bijna: stinkend naar - een kritiekloze vorm van sciëntisme. (Daar gaan we weer! )

Waarom zegt iemand dat eigenlijk? Wil hij/zij misschien bewijzen dat ons leven een "niets" is?
Zoals in - wat ik vroeger nog de "Life of Brian"-filosofie genoemd heb:

"You know, you come from nothing - you're going back to nothing.
What have you lost? Nothing!"

Iedereen is vrij om zulk een nihilistische houding aan te hangen, en als waar te zien... maar dan kun je evengoed onmiddellijk zelfmoord plegen, als de problemen te groot worden. (Wat heel veel mensen, nota bene, ook werkelijk doen!)

Ons lichaam en onze hersenen zijn dan wel opgebouwd uit... euh... dinges... euh... atomen, maar dat zegt helemaal niets over wat we ervaren!

We ervaren onszelf als een "zelf", een persoon, die in staat is - dankzij een beweeglijk lichaam met zijn zintuigen, een denkvermogen: aangedreven door een geheugen met taal, intelligentie, voorstellingsvermogen en creatieve fantasie - een heel gecompliceerde relatie aan te gaan met de wereld buiten hem/haar.

@Bluevelvet,

Wat krijgen we nou!... Wat krijgen we nou!!!

Je zit dus niet alleen maar met je neus in je bijbelcursus!

Tja Vesselin, dat is nu wel een onderwerp dat niet uitsluitend filosofisch over gedebateerd kan worden. Is ook een beetje een wetenschappelijk en een medisch onderwerp. Zit jij hier wel goed ?

socrates schreef:Hypothese: Mij is ooit verteld dat bv. Onze vingers een geheugen zouden hebben cfr. Een typiste of een pianiste ??
Dit onnozel apparaat wil absoluut een hoofdletterschrijven na een "." en vergeet vaak de spaties,het heeft een beperkt geheugen

Een goed voorbeeld hiervan is de Hongaarse pianist "Franz Liszt" (door ons - kenners - "Listige Frans" genoemd. ).

Zo dirigeerde hij eens in Weimar - rechtstaande aan de piano - een koor en een orkest (tijdens een repetitie), luid aanwijzingen roepend naar beide, terwijl zijn handen foutloos zeer moeilijke muziek speelden. (oef: ik sloof me nogal uit met de interpunctie, omdat ik besef dat de meesten van jullie anders stekende hoofdpijn krijgen van mijn volzinnen. )

De kapelmeester - die het concert uiteindelijk zou moeten dirigeren - stak, zijn bewondering hierover, niet onder stoelen of banken, maar vroeg de meester: "Hoe krijg je dát, in godsnaam, voor mekaar, Maestro".
"Wel, ouwe jongen," antwoordde Liszt grijnzend, "na al die jaren hebben mijn vingers een geheugen van zichzelf, en moet ik ze zelfs niet meer in de gaten houden!"

Bluevelvet schreef: Is ook een beetje een wetenschappelijk en een medisch onderwerp.

Ho, maar!!!... Ik zit hier zeker op mijn plaats!
Niet alleen ben ik filosoof en psycholoog, maar ook Dokter!!!... Een dokter gespecialiseerd in allergieën... vooral dan in de allergieën van mensen, die allergisch zijn voor idiote opmerkingen!

@Bluevelvet,

Ik zeg ook niet dat jij hier niet op je plaats zit.
Ik drukte alleen maar - op zeer lichte ironische wijze - mijn verbazing uit over je eruditie!

Ik lees het Religie-forum nu écht niet meer... en ik dacht: "Laten we dat literalistisch denkend vrouwtje voor eens en altijd met rust laten!".... Maar, soit: hier ben je dan weer!

Stukjes hersenen van levende ratten wegsnijden.. bèìkes!!!... (ik had trouwens ook al over dat experiment gelezen.)

Maar ja... ik eet tenslotte, met veel smaak, het vlees van dode lammetjes! BHÈÈÈÈÈÈ!!!...

De duivel luisert trouwens, met genoegen, naar een liedje over een rat, in Goethe's "Faust":

" Es war eine Ratt im Kellernest,
Lebte nur von Fett und Butter,
Hatte sich ein Ränzlein angemäst't,
Als wie der Doktor Luther.
Die Köchin hatt ihr Gift gestellt;
Da ward's so eng ihr in der Welt,
Als hätte sie Lieb im Leibe.

Sie fuhr herum, sie fuhr heraus,
Und soff aus allen Pfützen,
Zernagt', zerkratzt, das ganze Haus,
Wollte nichts ihr Wüten nützen;
Sie tät gar manchen Ängstesprung,
Bald hatte das arme Tier genung,
Als hätt es Lieb im Leibe.

Sie kam vor Angst am hellen Tag
Der Küche zugelaufen,
Fiel an den Herd und zuckt, und lag,
Und tät erbärmlich schnaufen.
Da lachte die Vergifterin noch:
Ha! sie pfeift auf dem letzten Loch,
Als hätte sie Lieb im Leibe."

Vesselin schreef:@Bluevelvet,

Ik zeg ook niet dat jij hier niet op je plaats zit.
Ik drukte alleen maar - op zeer lichte ironische wijze - mijn verbazing uit over je eruditie!

Ik lees het Religie-forum nu écht niet meer... en ik dacht: "Laten we dat literalistisch denkend vrouwtje voor eens en altijd met rust laten!".... Maar, soit: hier ben je dan weer!

Stukjes hersenen van levende ratten wegsnijden.. bèìkes!!!... (ik had trouwens ook al over dat experiment gelezen.)

Maar ja... ik eet tenslotte, met veel smaak, het vlees van dode lammetjes! BHÈÈÈÈÈÈ!!!...

Vlees eten ok, maar hersenen eten, beikes, wordt nog gedaan, ik heb dat nooit gegeten. Zou men daar slimmer van worden ? ik heb dat niet nodig
Och, Vesselin, natuurlijk ga je nog lezen op religie, misschien niet antwoorden, en op een dag zal je iets lezen dat je ergert, en hopla, je bent zo weer vertrokken
Ik ben op zoek naar het artikel waarin wordt verteld dat de ouders van een vermoord meisje toelating hadden gegeven om haar organen af te staan en zo kreeg een meisje haar hart getransplanteerd. Dat meisje kreeg flitsen in beeld van de moordenaar en uiteindelijk werd de moordenaar gevat. Toch een straf verhaal moest dat waar zijn. Er zijn wel X-aantal verhalen van verandering van gedrag, andere hobby's, andere keuze van muziek, van vegetariër naar vlees en vet,..........allemaal eigenschappen van de hartdonor.
Zijn wij ons hart, zijn wij onze cellen

Waar het geheugen opgeslagen wordt, blijft inderdaad een open vraag...

De wetenschap kan hier geen uitsluitsel over geven.