Het Geheugen in Actie

bluevelvet schreef:Er was een moment dat heel Nederland in de ban was van het boek Wij zijn ons brein van 'neuro-calvinist' Dick Swaab.
MIDAS DEKKERS gaf daar het volgend commentaar op :
Ik citeer :
"Nederland heeft zich door neuroloog Dick Swaab en diens bestseller 'Wij zijn ons brein' compleet in de maling laten nemen. 'Tjongejongejonge, wat zijn jullie erin gestonken. On-ge-lo-fe-lijk. Het leven is in essentie niks anders dan stoffen uit de buitenwereld die onze ingewanden ingaan en transformeren tot energie, waarna we het restant afscheiden. 'Overal in onze darmen zitten zenuwcellen die precies weten hoe zij het beste kunnen omgaan met binnenkomend voedsel en die direct in de gaten hebben wanneer iets bedorven is. Dan wordt dat hatsekiedee door middel van diarree geloosd.
Van de hersens gaan verschillende grote en lange zenuwen je lichaam in om bevelen te geven aan onze darmen. Maar wanneer die worden doorgeknipt, blijven de ingewanden het keurig netjes doen. Volautomatisch. De darmen hebben onze hersens absoluut niet nodig. Het is precies andersom: onze hersens kunnen onmogelijk zonder de darmen. Regelen die de voortdurende energietoevoer niet, dan kan ons brein het schudden. Ik zeg: wij zijn onze darmen. Die hersens... ach, een heleboel mensen schijnen prima zónder te kunnen"
Lees meer in verband met "We zijn ons hart".

Dus onze darmen zetten de ingenomen uitwendige stoffen om in energie die onze hersenen o zo broodnodig hebben. Hersenen kunnen niet zonder onze darmen, dus we zijn onze darmen ? ? Tja.....

Alle apen zijn zoogdieren, alle mensen zijn zoogdieren, Mogelijke conclusies; dus alle mensen zijn apen of alle apen zijn mensen.
Volgens Midas Dekkers zouden functies, ingebouwd in de organen, ook zonder besturing vanuit het brein gewoon hun taak uitvoeren. Waarom valt dan het hele systeem uit wanneer de hersenen uitvallen ? Of is het omgekeerd, vallen de hersenen uit omdat de andere organen niet meer werken ? Dan zijn we terug bij de kip van hierboven, wie was er eerst, de" kip or het ei ?

Het zich ontwikkelende geheugen komt in contact met allerlei informatie.
Informatie van verschillende kwaliteit.
Het opgroeiende kind "slikt" de informatie kritiekloos.
Daarom is inderdaad de kwaliteit van de informatie doorslaggevend.

Allerlei informaties, die bvb het gevolg zijn van vastgeroeste tradities, houden een leefwijze en gewoontes in stand die, dikwijls, zeer onrechtvaardige gebruiken laten voortduren.
Zie bvb: vrouwendiscriminatie, vervolgen van minderheden, de dictatuur van een bepaalde godsdienst en vervolgen van anders-gelovigen.

Als je opgevoed wordt door mensen, die er voor zichzelf al in geslaagd zijn, hun tradities, indoctrinaties en conditioneringen, in vraag te stellen, en indien nodig, te doorbreken, heb je geluk.

Anders moet het je overkomen, dat je informatie "tegen het lijf loopt", die je oproept, om dat te doen!

En dan is het nog maar de vraag of je bereid bent om dat te doen!

Dit is dus een manier waarop het geheugen ons gevangen houdt!

Daarom moet er altijd maar weer opgeroepen worden tot bewustwording van: die gevangenis van tradities, indoctrinaties en conditioneringen, en wat dat met ons mensen doet, in onze relaties met elkaar.

Wat Dekkers fijntjes over het hoofd ziet, is, dat onze darmen bevolkt zijn met miljoenen bacteriën, die het voedsel bewerken , zonder die minuscule diertjes kunnen we zelfs niet overleven.
Nu moet je 's kijken wat er met een dood lichaam gebeurt....
De bacteriën hebben geen weet dat het hoofd geen bevelen meer kan geven om het lichaam te ontlasten, daar is spierwerking voor nodig.
Door die beestjes ontstaat er dus enorme gasophoping en zwelling.
Niets werkt nog naar behoren.
Zenuwen die alles sturen van bovenaf, weg. Kip zonder kop die nog kan lopen , maar niet lang : door opgeslagen energie die nog in het lijf aanwezig was.
Ik deed al meermaals het bed nachtelijk schudden door alle "pit" die ik nog in mij had , terwijl ik toch voorts ontspannen rustte.
Dit maar even om mensen niet op verkeerde gedachten te brengen.
Midas, jongen, je bent me d'r eentje !

Euh?!... Midas Dekkers heeft het wel over het doorknippen van die zenuwen bij levende mensen!

"De darmzenuwen blijven hun werk netjes doen, ook al zijn ze losgekoppeld van de hersenen", is wat hij beweert.

Dat is iets helemaal anders dan wat jij daar beschrijft!

Ik vermoed dat Dekkers zijn reputatie als bioloog toch niet op het spel gaat zetten, door onzin te verkopen?!

De darmen blijken een zekere autonomie te bezitten , qua zenuwstelsel.
Hij zal waarschijnlijk het doorknippen beschrijven van de Nervus vagus, die verbonden is met de organen , dus ook met het darmstelsel.
De vraag is dan hoe lang de mens met zulke doorgeknipte zenuw gezond kan blijven, gezien men met dierproeven allerlei afwijkingen te zien krijgt van gedrag en ziekten.
Het is wel verbazend dat darmen haast een eigen tweede leven kunnen leiden.

Its name is Public Opinion. It is held in reverence. It settles everything.
Some think it is the voice of God.
-- Mark Twain

Dit citaat van Mark Twain kun je relateren aan, wat de meerderheid van de sciëntisten (die je meestal- net als gelovigen (sic) - niet kunt betrappen op enig kritisch denken! ), klakkeloos aannemen.

"Wij zijn ons brein"... "Vrije wil bestaat niet".

Ik heb indertijd het boek van zowel Dick Swaab als van Victor Lamme gelezen...
Maar!... ik heb ook de kritiek op hun schrijfsels, vanuit kennis- en wetenschapsfilosofische hoek gelezen.

En, ik moet zeggen, als filosoof vielen die heren aardig door de mand.

Je mag natuurlijk niet van de medemens eisen - zeker hier niet! - dat hij kritisch gaan denken, en de twee kanten van de medaille bekijkt!

Deze sarcastische opmerking daargelaten, moet mij van het hart dat deze twee slogans, voor mij in de praktijk, niets bijdragen aan de kwaliteit van mijn leven.

"Wat wij zijn", heb hierboven enigszins proberen uit te leggen.

Omdat dit forum altijd verbonden geweest is met het religie-forum, zie ik het overduidelijk genoegen, waarmee forumleden hier de twee slogans als "onfeilbaar" verdedigen, eerder als een voortzetting van de gebruikelijke (platte en vulgaire) opmerking: "Als we dood zijn is het afgelopen! En nu is dat onomstotelijk bewezen door "dé wetenschap": "wij zijn ons brein"! Eat your heart out, stomme gelovigen!"

Als je denkt dat Swaab en Lamme het debat gesloten hebben, moet je vooral het boek van de eminente wetenschapsfilosoof, Owen Flanagan: "The Really Hard Problem: Meaning in a Material World" eens lezen.
Je zult dan merken welke verhitte debatten er gevoerd worden, in de academische wereld, over deze onderwerpen!

Apropos... iedereen is welkom om het boek van me te lenen... Als je het kunt lezen zonder hoofdpijn te krijgen, zal ik met het grootste respect mijn hoed voor je afnemen!

Het idee dat "je brein beslissingen neemt vóór dat jij je dat realiseert", bevat paradoxen.

Als je dan al een aanhanger bent van het materialistisch monisme (er is niets dan materie), kom je, om te beginnen, al verbaal in de dualiteit terecht: Is die jij, die een fractie later reageert dan je hersens, verschillend van die hersens?

Om te beginnen is het zo dat dát, wat we ervaren als de inhoud van ons bewustzijn, altijd reactief is!
Dat wil zeggen: Eerst is er een fysieke prikkel vanuit de omgeving, die opgevangen wordt door het brein, via de zintuigen, en die dan een fractie later geïnterpreteerd wordt door het geheugen. Simpel gezegd: de prikkel wordt "herkend".

Op die manier kun je eerder cynisch vaststellen dat we immer in het verleden leven!

Moesten we écht één zijn met het heden - of zoals populaire boeken ons dat vertellen: "in het nu leven" - zouden we ons niet eens van een "zelf" bewust zijn! Van een paradox gesproken!

"Wij zijn ons brein" valt al onmiddellijk door de mand als een onzinnige boutade.
Ten eerste zijn een lichaam en zintuigen nodig om contact te kunnen maken met de omgeving. Een geïsoleerd brein in een "vat" kan helemaal niets.
En ten tweede is - wat ik in een vorig bericht al aangaf -, wat we ervaren als onszelf, niets anders dan "ons geheugen in actie".
Neem elk contact met een omgeving weg, en wat we ervaren als "zelf" verdwijnt spoorloos!
Dat wordt overduidelijk tijdens de diepe slaap! Er is geen besef van tijd, ruimte, of "zelf".

Wat dus nodig is, voor de ervaring van een "zelf", is: aan de ene kant: een lichaam dat kan reageren op een omgeving, voorzien van een brein, dat die interactie kan interpreteren en aan de andere kant: een omgeving die leven en overleven mogelijk maakt.

Allemaal leuk om over te filosoferen... maar dat verhoogt de kwaliteit van je leven in de praktijk niet!

Ik wil 's morgens wakker worden en van van mijn dag kunnen genieten! En het is mijn eigen verantwoordlijkheid om uit te zoeken wat de beste manier is om dat waar te maken. En over die manieren kunnen we ook dialogeren, en dat is dan tenminste zinvol. (Zinvoller dan het debiteren van sciëntistische slogans, waarvan de filosofische consequenties meestal niet eens gezien worden!)

Mijn lijfspreuk is de uitspraak van de sympatieke filosoof George Santayana:

"There is no cure for birth and death save to enjoy the interval."

En, hoe dat interval te "enjoy-en"... dat kan niemand in jouw, of mijn, plaats doen! Dat moeten we voor onszelf uitzoeken.

Vesselin schreef: Om te beginnen is het zo dat dát, wat we ervaren als de inhoud van ons bewustzijn, altijd reactief is!
Dat wil zeggen: Eerst is er een fysieke prikkel vanuit de omgeving, die opgevangen wordt door het brein, via de zintuigen, en die dan een fractie later geïnterpreteerd wordt door het geheugen. Simpel gezegd: de prikkel wordt "herkend".

Wat dan met nieuwe prikkels? Wat als de politieman voor je deur staat en zegt dat je vrouw/kind overleden is in een autoongeval? Er is geen 'voorbeeld' in het geheugen.

"Wij zijn ons brein" valt al onmiddellijk door de mand als een onzinnige boutade.
Ten eerste zijn een lichaam en zintuigen nodig om contact te kunnen maken met de omgeving. Een geïsoleerd brein in een "vat" kan helemaal niets.

Dat lichaam een die zintuigen zijn slechts 'tentakels' van het brein. Ze vangen op en geven door naar de 'centrale'.

Reageert het brein enkel op externe dwz. zintuiglijke prikkels, of kan dat ook anders? Of moeten we bv. de zuurstofaanvoer in de hersenen ook zien als een effect van de zintuiglijke werking ? Zijn het zintuigen die de ineteractie tussen diverse organen coördineren ?
Ons lichaam is als een cybernetisch systeem, werkt dat dan enkel door interactie met andere systemen ?

socrates schreef:Reageert het brein enkel op externe dwz. zintuiglijke prikkels, of kan dat ook anders?

Het brein werkt ook 'zelfstandig'. Bv. bij een sessie 'brain storming' komt het brein met voorstellen naar boven waaraan je voordien niet gedacht had.
Gewoon gaan zitten en nadenken over oplossingen voor een wiskundig probleem, staat los van prikkels uit de buitenwereld.

Wil. schreef:Wat dan met nieuwe prikkels? Wat als de politieman voor je deur staat en zegt dat je vrouw/kind overleden is in een auto-ongeval? Er is geen 'voorbeeld' in het geheugen.

Dat lichaam een die zintuigen zijn slechts 'tentakels' van het brein. Ze vangen op en geven door naar de 'centrale'.

Het brein werkt ook 'zelfstandig'. Bv. bij een sessie 'brain storming' komt het brein met voorstellen naar boven waaraan je voordien niet gedacht had.
Gewoon gaan zitten en nadenken over oplossingen voor een wiskundig probleem, staat los van prikkels uit de buitenwereld.

Eerst en vooral:
Dag Wil.! Dat is lang geleden!... Van de tijd van de "heroïsche" discussies over het geldsysteem!

Ik denk, gezien je opmerkingen, dat we beiden het over iets anders hebben.

Ik heb het over de ervaring van 'te bestaan', van 'te leven'. En dat dát een creatie van het geheugen is.
En dat geheugen wordt opgebouwd door de interactie van ons lichaam en zijn brein - inderdaad verbonden met zijn zintuigen (grappig dat je dat "tentakels" noemt) - en de omgeving waarin we opgroeien. Dank zij dat geheugen (dat jij gelijkstelt met je brein. Ik zou het eerder: "een mentale functie, mogelijk gemaakt door het brein" noemen) wordt die omgeving eerst herkend, en dan benoemd. Zo ontstaat taal, die zich uiteindelijk ontwikkelt tot een intern gesprek.
Zo kun je inderdaad "brainstormen". Maar dat gaat dan over onderwerpen, die je, dank zij de confrontatie met je omgeving hebt leren kennen en in je geheugen hebt opgeslagen, en waarover je intern of extern kunt converseren. Maar dat geschiedt dus niet "ex nihilo". Daar is een verleden voor nodig, opgebouwd door ervaring en opgeslagen in het geheugen.

Prikkels zijn altijd nieuw! Van moment tot moment. Maar het zijn altijd dingen die je herkent!
In je voorbeeld gaat het niet om een "nieuwe prikkel", maar om een "nieuwe gebeurtenis", waarvan je alle elementen herkent!
Je weet wat een politieman is, wat je vrouw/kind is, en wat een auto-ongeval is.
Dus, begrijp ik het punt niet dat je wilt maken.

socrates schreef:Reageert het brein enkel op externe dwz. zintuiglijke prikkels, of kan dat ook anders? Of moeten we bv. de zuurstofaanvoer in de hersenen ook zien als een effect van de zintuiglijke werking ? Zijn het zintuigen die de interactie tussen diverse organen coördineren ?
Ons lichaam is als een cybernetisch systeem, werkt dat dan enkel door interactie met andere systemen ?

Zonder zuurstof kan ons lichaam en ons brein niet ontstaan! Dus zie ik het punt niet, wat dat te maken heeft met het onderwerp: "Het geheugen in actie"

Het lichaam, als uiterst ingewikkeld, zorgvuldig gecoördineerd systeem, met zijn brein en de daaraan verbonden zintuigen, maakt het leven als ervaring mogelijk.
En die ervaring is inderdaad het gevolg van interactie met een omgeving.
Zonder die interactie is ervaring niet mogelijk. Dat lijkt me duidelijk.
Alleen al om het systeem in leven te houden, heb je, inderdaad o.a., zuurstof nodig en ook voedsel. Beiden moeten uit de omgeving opgenomen worden. En dat is een "interactie" met die omgeving.

Een door mensen gemaakt cybernetisch systeem, zoals een robot, reageert ook - volgens een programmatie - op zijn omgeving, maar ervaart dit niet. Een robot heeft geen bewuste ervaringen.

Een ervaring kan compleet nieuw zijn. De melding dat je zoon of vrouw dood is, is meestal nieuw. Je kunt niet weten hoe je dat zult ervaren tot je het meemaakt. Er is geen geheugen om op terug te vallen. Je mag dan wel elk onderdeel 'herkennen' (politieagent - mededeling - zoon - overlijden), het geheel is veel meer dan de som der dingen en zal je overvallen zonder dat je vooraf weet wat die ervaring met jou zal doen.


Het geheugen is voor mij niet hetzelfde als het brein. Het geheugen is het resultaat van breinwerking.

Nadenken over wiskunde steunt niet op ervaring en evenmin op geheugen. Het is louter theoretisch en je kunt het inwendig doen. Stephen Hawking kan niet meer schrijven, maar zijn denken gaat verder dan wat de meesten aankunnen en hij bouwt steeds nieuwe denkstappen bij. De stappen die hij in de wiskunde/fysica neemt, staan los van de observeerbare realiteit. Dat gold ook voor Einsteins theorie waarvan sommige wiskundige consequenties nu pas worden vastgesteld in de reële wereld (het godsdeeltje bv).
Denken en breinwerking zijn iets anders dan geheugen.

Tja... hier kan ik je écht niet in volgen??!!...

Denken is alleen mogelijk dank zij je geheugen.
Ik bergrijp echt niet hoe je er toe komt te zeggen wat je hierboven zegt.