Artrose is het verdwijnen van het kraakbeen, vooral in de gewrichten. Daar helpt totnutoe niks tegen, alleen pijnbestrijding op allerlei manieren.
Glucosamine en andere middeltjes zijn kwakzalverij, dat helpt geen steek, tenzij als placebo.
Maar je moet je er geen illusies over maken.
Ik heb kortgeleden een bericht gelezen over onderzoek dat zich bezighoudt met het oplossen van het probleem zélf, nl. het verdwijnen van het kraakbeen. Maar het zit nog in zijn kinderschoenen en de definitieve genezing of voorkoming van artrose is waarschijnlijk niet meer voor onze generatie.
Bewegen is makkelijk gezegd, als het nog kan; tegen sommige mensen die niet meer kunnen verroeren kun je veel zagen over "bewegen! Bewegen!" maar dat haalt ook niet veel uit. Je kunt maar bewegen voor zover je over functionerende gewrichten beschikt...
Voorlopig is onze enige hulp de orthopedische chirurg, die ons een nieuwe heup of een nieuwe knie bezorgt ipv die versleten exemplaren van ons. Dat kan een twintigtal jaar goed gaan. Maar dan is die versleten en zouden we theorethisch een nieuwe moeten hebben, maar tegen dan zijn we weer 20 jaar ouder en een stokoude patiënt opereren de chirurgen niet meer zo graag... en ik kan ze geen ongelijk geven.
Laten we blij zijn dat we hier niet in een godsdienstig fanatiek land leven: denk maar aan Prince, de veelbegaafde muzikant uit Minneapolis. Hij had hevige artrose aan beide heupen, hij werd gek van de pijn. Maar omdat zijn hele familie en omgeving Jehova's getuigen zijn, kon hij zich niet laten opereren, want dat doen chirurgen niet tenzij je hen toestaat indien nodig een bloedtransfusie toe te dienen. En Jehova's getuigen vinden bloedtransfusies de ergste zonde die er bestaat, dat hebben ze ergens uit de Bijbel gepeuterd. Als je dat durft te doen, word je voor eeuwig uit hun gemeenschap gestoten, je mag met je familie geen contact meer hebben, zelfs je kinderen worden je afgenomen, je wordt als een paria beschouwd. Mensen die dat meegemaakt hebben hebben veelvuldig zelfmoord gepleegd. Enfin, hij mocht geen operatie laten doen en leed ondraaglijke pijnen, en je weet hoe een mens is die pijn heeft: die grijpt naar pijnstillers. Bijkomend probleem is dat dokters in Amerika veel meer geneigd zijn om verslavende pijnstillers voor te schrijven dan hier. Wij trekken onze plan met Paracetamol en Voltaren zalfjes, maar daar geven de dokters je vlot voorschriften voor allerlei opiaten.
En als dat helpt, dan slik je dat, hé.
Met als gevolg dat de sukkelaar op een dag dood in de lift lag: te veel pijn gehad, teveel pillen gepakt, overdosis. Zoveel talent, zoveel werklust nog, zo jong nog (vergeleken met velen van ons), maar jammer genoeg lid van een idiote, verderfelijke fundamentalistische godsdienst!
(en hij kon er niks aan doen dat hij dat was, want hij is erin geboren, zijn ouders waren het allebei en zijn zus ook. Als je daar éénmaal in zit, is er geen ontsnappen mogelijk.)
Dus: laten we bij zijn dat we hier wonen, ons schikken in ons lot, een par paracetamols slikken en "Purple Rain" nog eens opzetten...