- Waalse werknemers leggen gemiddeld een grotere afstand af om op hun werk te geraken: in Wallonië bedraagt die gemiddelde afstand 19,4 km, tegenover 15,2 km voor de Vlamingen en 7,1 km voor de Brusselaars.
- Walen nemen vaker ondergekwalificeerde banen aan, wat weerspiegeld wordt in grotere afwijkingen bij werkloosheidscijfers in functie van het diploma (de situaties waarin iemand beneden zijn/haar diploma werkt, stapelen zich op, ...).
- schaarsheid aan banen, zelfs in regio’s waar de economie eerder dynamisch is, zoals in Waals-Brabant.
Met andere en simpele woorden, in Wallonië is werk zeldzaam, en daar waar er werk is, wordt het ingenomen door mensen die veraf wonen en die onder hun kwalificatie moeten werken waardoor ondergekwalificeerde werklozen kansloos zijn op de arbeidsmarkt.
Als Walen staken is dat niet voor hogere lonen of meer vakantie maar om hun baan te kunnen behouden.
Wallonië zou vasthouden aan veroordeelde sectoren, in plaats van vooruit te gaan. De “modernere” beleidsinitiatieven van enkele sterk getroffen territoria in het noorden van Engeland, weerspiegelen nochtans dikwijls geen betere “economische resultaten”.
Daarenboven is het politieke gedrag om bestaande banen te beschermen niet echt eigen aan Wallonië. Het Vlaams Gewest heeft op dezelfde manier op de opeenvolgende sluitingen in de automobielsector gereageerd: proberend politiek te wegen op de economische actoren om de activiteit gaande te houden. Duitsland zelf heeft zijn nationale automobielindustrie sterk beschermd tijdens de grote crisis die het doormaakte vanaf 2008.
Territoria die vroeger dynamisch en aantrekkelijk waren, door textiel, kolenmijnen en de metaalindustrie of zelfs de automobielindustrie, zijn nu de vlekken van werkloosheid en miserie van de ontwikkelde wereld: Flint in de Verenigde Staten, Sheffield of Newcastle in Groot-Brittannië, de mijnstreken in het noorden van Frankrijk (Lens, Valenciennes, ...) zijn enkele bekende voorbeelden van zones die door de drang naar winst in de steek gelaten zijn, sinds ze niets meer opbrengen.
https://www.denktankminerva.be/opinie/2 ... n-wallonie
Het liegen en bedriegen en het aanwijzen van schuldigen is de enige inkomstenbron van De Wever die madame De Wever en kids toelaat om te kunnen Shoppen-Till-They-Drop.
Deze familie heeft haar woning ondertussen ingeruild voor een grote villa met zwembad.
- Walen nemen vaker ondergekwalificeerde banen aan, wat weerspiegeld wordt in grotere afwijkingen bij werkloosheidscijfers in functie van het diploma (de situaties waarin iemand beneden zijn/haar diploma werkt, stapelen zich op, ...).
- schaarsheid aan banen, zelfs in regio’s waar de economie eerder dynamisch is, zoals in Waals-Brabant.
Met andere en simpele woorden, in Wallonië is werk zeldzaam, en daar waar er werk is, wordt het ingenomen door mensen die veraf wonen en die onder hun kwalificatie moeten werken waardoor ondergekwalificeerde werklozen kansloos zijn op de arbeidsmarkt.
Als Walen staken is dat niet voor hogere lonen of meer vakantie maar om hun baan te kunnen behouden.
Wallonië zou vasthouden aan veroordeelde sectoren, in plaats van vooruit te gaan. De “modernere” beleidsinitiatieven van enkele sterk getroffen territoria in het noorden van Engeland, weerspiegelen nochtans dikwijls geen betere “economische resultaten”.
Daarenboven is het politieke gedrag om bestaande banen te beschermen niet echt eigen aan Wallonië. Het Vlaams Gewest heeft op dezelfde manier op de opeenvolgende sluitingen in de automobielsector gereageerd: proberend politiek te wegen op de economische actoren om de activiteit gaande te houden. Duitsland zelf heeft zijn nationale automobielindustrie sterk beschermd tijdens de grote crisis die het doormaakte vanaf 2008.
Territoria die vroeger dynamisch en aantrekkelijk waren, door textiel, kolenmijnen en de metaalindustrie of zelfs de automobielindustrie, zijn nu de vlekken van werkloosheid en miserie van de ontwikkelde wereld: Flint in de Verenigde Staten, Sheffield of Newcastle in Groot-Brittannië, de mijnstreken in het noorden van Frankrijk (Lens, Valenciennes, ...) zijn enkele bekende voorbeelden van zones die door de drang naar winst in de steek gelaten zijn, sinds ze niets meer opbrengen.
https://www.denktankminerva.be/opinie/2 ... n-wallonie
Het liegen en bedriegen en het aanwijzen van schuldigen is de enige inkomstenbron van De Wever die madame De Wever en kids toelaat om te kunnen Shoppen-Till-They-Drop.
Deze familie heeft haar woning ondertussen ingeruild voor een grote villa met zwembad.
