EEN WONDER VAN EEN VROUW
Toen mijn broer Tom na drie maanden afwezigheid zijn nieuwe Bosnische vriendin bij ons thuis kwam voorstellen, vielen mij direct haar mooie grote intelligente ogen op. Leonida en Tom huurden tijdens die periode een studio in een welgestelde Brusselse wijk waar zich vele ambassades bevonden.
En inderdaad, Leonida was bijzonder intelligent en werkte al een tijdje als tolk bij het Joegoslavië-tribunaal te Den Haag. Ik had meteen een goed contact met haar, mijn moeder stond sceptisch tegenover de partnerkeuze van haar zoon en mijn bejaarde vader trok het zich niet zo aan, als Tom maar gelukkig was.Leonida was dus ijzersterk in wiskunde. Mijn broer die voor ingenieur electronica had gestudeerd moest niet onderdoen voor haar, ze waren beiden aan elkaar gewaagd, stonden op gelijk intellectueel niveau, waren waardige tegenstanders van elkaar, voelden zich soul-mates, zoenden elkaar zo graag...waarom dan niet trouwen?
Die frisse lentedag plaatste vader zijn handtekening in het Brusselse stadhuis, trots dat hij de getuige voor Tom kon zijn.Het zou echter een heel eenvoudig trouwfeest worden ergens in een gezellige Brusselse taverne. Slechts vijftien mensen waren uitgenodigd. Leonida's broer Adnan die als balletdanser door het leven ging, was van de partij, ook Melanie, dochter van een diplomate was aanwezig, ja er zat zelfs een fors gespierde bodyguard met ons aan tafel.Ik zie vader nog uitbundig van de wodka's genieten, dansend met mijn blonde moeder in de taverne waar twee violisten een ode aan de liefde brachten terwijl de gehuwden stralend van geluk de witte taart aansneden.
Tot diep in de nacht hebben we gelachen, gedronken en foto's genomen.Maar dan ...kwam de ober de rekening brengen, het was immers sluitingstijd. En vervolgens ...viel moeder die het feest bekostigde bijna achterover van haar stoel.
'Hier klopt iets niet' fluisterde zij tegen Leonida' dit is onmogelijk, dit ga ik niet betalen !' Leonida bekeek aandachtig de rekening. Plots veerde ze recht en stapte af op de ober. Glimlachend naar haar nieuwe schoonmoeder bracht ze een half minuutje later zwaaiend een nieuwe rekening mee.'Oef ? zuchtte moeder,'dat scheelt een pak ! Je bent een rekenwonder, een wonder van een vrouw !'
Toen mijn broer Tom na drie maanden afwezigheid zijn nieuwe Bosnische vriendin bij ons thuis kwam voorstellen, vielen mij direct haar mooie grote intelligente ogen op. Leonida en Tom huurden tijdens die periode een studio in een welgestelde Brusselse wijk waar zich vele ambassades bevonden.
En inderdaad, Leonida was bijzonder intelligent en werkte al een tijdje als tolk bij het Joegoslavië-tribunaal te Den Haag. Ik had meteen een goed contact met haar, mijn moeder stond sceptisch tegenover de partnerkeuze van haar zoon en mijn bejaarde vader trok het zich niet zo aan, als Tom maar gelukkig was.Leonida was dus ijzersterk in wiskunde. Mijn broer die voor ingenieur electronica had gestudeerd moest niet onderdoen voor haar, ze waren beiden aan elkaar gewaagd, stonden op gelijk intellectueel niveau, waren waardige tegenstanders van elkaar, voelden zich soul-mates, zoenden elkaar zo graag...waarom dan niet trouwen?
Die frisse lentedag plaatste vader zijn handtekening in het Brusselse stadhuis, trots dat hij de getuige voor Tom kon zijn.Het zou echter een heel eenvoudig trouwfeest worden ergens in een gezellige Brusselse taverne. Slechts vijftien mensen waren uitgenodigd. Leonida's broer Adnan die als balletdanser door het leven ging, was van de partij, ook Melanie, dochter van een diplomate was aanwezig, ja er zat zelfs een fors gespierde bodyguard met ons aan tafel.Ik zie vader nog uitbundig van de wodka's genieten, dansend met mijn blonde moeder in de taverne waar twee violisten een ode aan de liefde brachten terwijl de gehuwden stralend van geluk de witte taart aansneden.
Tot diep in de nacht hebben we gelachen, gedronken en foto's genomen.Maar dan ...kwam de ober de rekening brengen, het was immers sluitingstijd. En vervolgens ...viel moeder die het feest bekostigde bijna achterover van haar stoel.
'Hier klopt iets niet' fluisterde zij tegen Leonida' dit is onmogelijk, dit ga ik niet betalen !' Leonida bekeek aandachtig de rekening. Plots veerde ze recht en stapte af op de ober. Glimlachend naar haar nieuwe schoonmoeder bracht ze een half minuutje later zwaaiend een nieuwe rekening mee.'Oef ? zuchtte moeder,'dat scheelt een pak ! Je bent een rekenwonder, een wonder van een vrouw !'
Laatst gewijzigd door Claudio op 14 jul 2018, 05:37, 1 keer totaal gewijzigd.
om ter plaatse het schoon vrouwelijk naakt te komen bewonderen.
In de jaren zeventig en tachtig keken moeder, mijn broer en ik samen met mijn vader naar de film 'Les gendarmes de Saint-Tropez' met Louis de Funès in de hoofdrol, vaders favoriete acteur. Het was lachen geblazen van begin tot eind. Vader zei na afloop vaak: ‘Mes enfants, la vie c'est du cinéma’. Vader kon het weten want hij was al een tijdje zijn fortuin verloren en had geleerd dat ieder mens zijn rolletje speelde ...
In een hotel te Tokyo lag ik rusteloos te woelen in mijn bed. Ik kon de slaap niet vatten. Ik besloot om dan maar even naar de pianobar te gaan. Die bevond zich op de tweede etage.
Rijke en arme mensen hebben altijd bestaan. Maar bestaan ze niet alleen in ons hoofd? Zijn de termen rijkdom en armoede geen manier om, zoals alles in de natuur met groei, bloei en verval aan te kunnen duiden? Ik heb immers de overtuiging dat geld vergaren een noodzaak is om tot zelfontplooiing te komen zoals planten en bomen het 'slijk der aarde' nodig hebben om te kunnen groeien, sterker te worden en zo uit de schaduw te treden.
Mijn grootvader langs vaders kant Albert was de enige van de tien kinderen die gestudeerd heeft. De andere broers en zussen hebben hun leven lang kunnen rentenieren. Hun vader Félicien had immers in korte tijd een aanzienlijk fortuin weten te vergaren.