AIN'T TOO PROUD TO BEG
Op een nacht schoot ik wakker
door een pieptoon van een sms
jawel, het was sir Michael Jagger:
Claude, ain't too proud to beg you
see you at Carnaby Street in London
tomorrow at twelve, please come!
Dus nam ik al vroeg de trein, vol
spanning dronk ik een liter wijn
want ik voelde me plots zo klein!
Rond elf uur raakte ik aan wal
en 'n beetje bang om mijn idool
te zien ging ik naar de winkelhal.
En ineens zag ik hem omringd
met bodyguards en camera's
hij stond met zijn rug naar mij
ik tikte op zijn schouder en toen
bleek het Beatle McCartney te zijn!
Maar dan kietelde iemand mij in
de rug, het waren Mick's handen.
Tot ik werd gewekt door 'n muggenprik:
was het echt maar een jongensdroom?
Ik keek naar mijn kamerwanden en sloot
alle ramen want ik wilde weer slapen, vlug!
Ach, wat had je anders verwacht
dichter Aendenboom? dacht ik stug.
ALL OR NOTHING?
Mijn oom Luc was het derde kind van mijn grootouders. Al gauw bleek dat Luc hoogbegaafd was. Hij knutselde als kleuter vaak ingenieuze dingen in elkaar en op vijfjarige leeftijd wist hij al wat hij later zou worden: architect. Het gevolg was dat hij erg verwend werd door mijn grootvader. Zo kreeg hij een eigen studio ingericht in het ruime huis waar de familie met hun andere zeven kinderen woonde. Grootvader betaalde ook maar al te graag Lucs dure studies. Ook toen mijn grootmoeder wegviel door vroegtijdig overlijden, en een stiefmoeder thuis de scepter kwam zwaaien, kon Luc thuis niks fout doen.
Met grootste onderscheiding haalde Luc dus zijn diploma van architect. Hij installeerde zich bij groottante Marie omdat zelfstandig wonen vanwege zijn drukke agenda onhaalbaar bleek. Marie had toen reeds de leeftijd van 85 jaar en Luc hoopte stilletjes op haar erfenis. Ondertussen floreerde de parasiet als welgekend en geniaal architect. Hij kreeg enkele belangrijke stadsprojecten toegeschoven. Toen bij het overlijden van tante Marie bleek dat ze niks aan hem had nagelaten ging hij teleurgesteld het klooster in om zich te bezinnen. Lang hield hij het daar niet uit.
Hij ging leven op een loft dat hij zeer smaakvol inrichtte. Ik herinner mij nog goed de moderne lederen zetels en de prachtige zwartglazen commode. Hij gaf me in die tijd wiskundelessen, dankzij hem slaagde ik voor de examencommissie! So far so good maar begin jaren '90 bleven de opdrachten weg. Luc dronk teveel, versliep zich vaak en hij vroeg forse voorschotten aan zijn klanten. Dat alles had zijn reputatie in een slecht daglicht geplaatst. Zijn goede naam in de stad was na een tijdje onherroepelijk verbrand!
Verstoten door grootvader zonk hij steeds verder weg in een moeras van drank en krankzinnigheid. Vaak zag ik hem door het stadspark dwalen, het hoofd gebogen en in zichzelf mompelend. Zo werd zijn jongere broer Robert op een sombere winterdag in 1999 getelefoneerd om het lijk van Luc te komen identificeren. Nooit zal oom Robert dit gruwelbeeld vergeten: het vergroende hoofd van oom Luc waar de wormen uitkropen, met de lege fles wodka nog in zijn verstijfde hand. De arme man had zich van misérie doodgedronken!
Op een nacht schoot ik wakker
door een pieptoon van een sms
jawel, het was sir Michael Jagger:
Claude, ain't too proud to beg you
see you at Carnaby Street in London
tomorrow at twelve, please come!
Dus nam ik al vroeg de trein, vol
spanning dronk ik een liter wijn
want ik voelde me plots zo klein!
Rond elf uur raakte ik aan wal
en 'n beetje bang om mijn idool
te zien ging ik naar de winkelhal.
En ineens zag ik hem omringd
met bodyguards en camera's
hij stond met zijn rug naar mij
ik tikte op zijn schouder en toen
bleek het Beatle McCartney te zijn!
Maar dan kietelde iemand mij in
de rug, het waren Mick's handen.
Tot ik werd gewekt door 'n muggenprik:
was het echt maar een jongensdroom?
Ik keek naar mijn kamerwanden en sloot
alle ramen want ik wilde weer slapen, vlug!
Ach, wat had je anders verwacht
dichter Aendenboom? dacht ik stug.
ALL OR NOTHING?
Mijn oom Luc was het derde kind van mijn grootouders. Al gauw bleek dat Luc hoogbegaafd was. Hij knutselde als kleuter vaak ingenieuze dingen in elkaar en op vijfjarige leeftijd wist hij al wat hij later zou worden: architect. Het gevolg was dat hij erg verwend werd door mijn grootvader. Zo kreeg hij een eigen studio ingericht in het ruime huis waar de familie met hun andere zeven kinderen woonde. Grootvader betaalde ook maar al te graag Lucs dure studies. Ook toen mijn grootmoeder wegviel door vroegtijdig overlijden, en een stiefmoeder thuis de scepter kwam zwaaien, kon Luc thuis niks fout doen.
Met grootste onderscheiding haalde Luc dus zijn diploma van architect. Hij installeerde zich bij groottante Marie omdat zelfstandig wonen vanwege zijn drukke agenda onhaalbaar bleek. Marie had toen reeds de leeftijd van 85 jaar en Luc hoopte stilletjes op haar erfenis. Ondertussen floreerde de parasiet als welgekend en geniaal architect. Hij kreeg enkele belangrijke stadsprojecten toegeschoven. Toen bij het overlijden van tante Marie bleek dat ze niks aan hem had nagelaten ging hij teleurgesteld het klooster in om zich te bezinnen. Lang hield hij het daar niet uit.
Hij ging leven op een loft dat hij zeer smaakvol inrichtte. Ik herinner mij nog goed de moderne lederen zetels en de prachtige zwartglazen commode. Hij gaf me in die tijd wiskundelessen, dankzij hem slaagde ik voor de examencommissie! So far so good maar begin jaren '90 bleven de opdrachten weg. Luc dronk teveel, versliep zich vaak en hij vroeg forse voorschotten aan zijn klanten. Dat alles had zijn reputatie in een slecht daglicht geplaatst. Zijn goede naam in de stad was na een tijdje onherroepelijk verbrand!
Verstoten door grootvader zonk hij steeds verder weg in een moeras van drank en krankzinnigheid. Vaak zag ik hem door het stadspark dwalen, het hoofd gebogen en in zichzelf mompelend. Zo werd zijn jongere broer Robert op een sombere winterdag in 1999 getelefoneerd om het lijk van Luc te komen identificeren. Nooit zal oom Robert dit gruwelbeeld vergeten: het vergroende hoofd van oom Luc waar de wormen uitkropen, met de lege fles wodka nog in zijn verstijfde hand. De arme man had zich van misérie doodgedronken!