LESS IS MORE
Hij leefde jaren zonder één cent
in een wit bejaard appartement
tja, een kamer van 4 op 4 meter
maar z'n kaviaar was wel te vreten
ach zoon, hief hij het glas: alles went !
UNE PERLE DE NOTRE PATRIMOINE
Toen mijn vader in 1955 een mooie villa aan de Maas had gekocht waren zijn broers en zussen erg verwonderd, om niet te zeggen stikjaloers. Vooral vaders oudste broer, Francois, die toen vrederechter was, kon het niet verkroppen dat l'enfant terrible van de familie het zo ver geschopt had.
Vader floreerde er enkele jaren als antiquair en zakenman. Hij was gelukkig getrouwd, had drie mooie kinderen verwekt maar ... zijn drankprobleem deed hem de das om. Na vijftien jaar huwelijk kwam er een eind aan het sprookje. Enige tijd later zat vader aan lager wal, woonde in een kamer te Brussel.
Maar ook de zeven magere jaren gingen voorbij want vader ontmoette per toeval mijn halfbroer Stéfan, die sinds enkele maanden in een studentenkot leefde, twee straten verder. Nadat de mooie grote blonde jongeman zijn studies had afgewerkt, hadden ze plannen gemaakt om weer grof geld te verdienen: ze zouden een immobiliënkantoor oprichten ... het werd een groot succes!
In die wonderbaarlijke tijd nam vader me ooit eens mee naar Namen om zijn villa van eertijds door mij te laten bewonderen.
Maar toen vader overleed had hij het mooie verdiende geld alweer verbrast. Op enkele antieke spullen na, stierf hij zonder een rooie cent ...
Deze zomer waren we met z'n allen uitgenodigd voor een barbecue bij mijn halfbroer Daniel. Zijn zus Catherine liet ons trots een boekje zien, een uitgave van de provincie Namen, met de titel ' Perles de notre patrimoine'. En wat bleek? La belle villa stond afgebeeld op de eerste bladzij!
En onze vader zag dat het goed was!
Hij leefde jaren zonder één cent
in een wit bejaard appartement
tja, een kamer van 4 op 4 meter
maar z'n kaviaar was wel te vreten
ach zoon, hief hij het glas: alles went !
UNE PERLE DE NOTRE PATRIMOINE
Toen mijn vader in 1955 een mooie villa aan de Maas had gekocht waren zijn broers en zussen erg verwonderd, om niet te zeggen stikjaloers. Vooral vaders oudste broer, Francois, die toen vrederechter was, kon het niet verkroppen dat l'enfant terrible van de familie het zo ver geschopt had.
Vader floreerde er enkele jaren als antiquair en zakenman. Hij was gelukkig getrouwd, had drie mooie kinderen verwekt maar ... zijn drankprobleem deed hem de das om. Na vijftien jaar huwelijk kwam er een eind aan het sprookje. Enige tijd later zat vader aan lager wal, woonde in een kamer te Brussel.
Maar ook de zeven magere jaren gingen voorbij want vader ontmoette per toeval mijn halfbroer Stéfan, die sinds enkele maanden in een studentenkot leefde, twee straten verder. Nadat de mooie grote blonde jongeman zijn studies had afgewerkt, hadden ze plannen gemaakt om weer grof geld te verdienen: ze zouden een immobiliënkantoor oprichten ... het werd een groot succes!
In die wonderbaarlijke tijd nam vader me ooit eens mee naar Namen om zijn villa van eertijds door mij te laten bewonderen.
Maar toen vader overleed had hij het mooie verdiende geld alweer verbrast. Op enkele antieke spullen na, stierf hij zonder een rooie cent ...
Deze zomer waren we met z'n allen uitgenodigd voor een barbecue bij mijn halfbroer Daniel. Zijn zus Catherine liet ons trots een boekje zien, een uitgave van de provincie Namen, met de titel ' Perles de notre patrimoine'. En wat bleek? La belle villa stond afgebeeld op de eerste bladzij!
En onze vader zag dat het goed was!