Het leven zoals het is...(vervolg)

23/2/2021

Vandaag,
eindelijk,
naar de kapper geweest.
Nog nooit zo graag
onder de schaar gegaan.

Kort,
ja het moet nu kort,
na die lange maanden met
leeuwenmanen.

En het voelt...
ja, het voelt...
heerlijk, fris en jong,
hoe gelukkig kan je zijn
met iets dat gewoon
vanzelfsprekend is...

22 februari 2021

De natuur verrast ons
met prille lente temperaturen,
terwijl de bomen,
de struiken,
nog in winter modus vertoeven.

We fietsen langs de dijken
van rivierenland,
naar Mechelen aan de Dijle.
't Is druk in 't stad,
de zon lokt de mensen
naar buiten.
Ze zitten, liggen, hangen,
op de pleinen en stoepen,
bij gebrek aan beter.
Op de afgesloten terrassen
tafels en stoelen
triestig op een hoop.
Deze wereld ligt overhoop.

Zondag 28 februari 2021

De verjaardag van onze oudste
kleindochter Hanne.
Een zonnige, koude dag,
een dag om te feesten,
zoals voorgaande jaren,
allen te samen.

Voor de goede stand
van zaken,
dit is ten strengste verboden,
dit kunnen we niet maken,
geen feest dit jaar.
Corona waart rond,
opzoek naar overtreders,
het leven valt stil,
we stellen ons vragen,
bij zin en onzin.

Dinsdag 2 maart 2021

De lente activeert
de levenssappen in
de struiken en bomen.
De natuur ontwaakt.

Tulpen en narcissen
steken hun kopjes boven.
De magnolia
krijgt dikke knopen,
nog even en ze toont
haar overvloedige
bloemenpracht.

Het bos baadt
in een gouden gloed.
De natuur komt tot leven,
onze gevleugelde vriendjes
dartelen de liefde achterna.
Welkom...prachtige,
heerlijke lente.

6/3/2021

Mijn man verjaart
vandaag.
Iedereen die belangrijk is
had zijn wensen klaar.
Wij kijken terug
over een turbulente tijd,
een onverwacht coronajaar.

Nog steeds zitten we gevangen,
in een weliswaar comfortabele
maar eenzame bubbel.
't Begint zwaar te wegen,
de beperkingen in ons leven.
Het dagelijks slechte nieuws,
het in de pas lopen,
deze Lente brengt geen verlossing,
laat ons dan maar op de zomer
en mijn verjaardag hopen.

10/3/2021

Geluk is broos,
je moet er zacht en
doordacht mee omgaan.
Geluk is liefde en
waardering,
veel geven, weinig nemen.
Geluk is tevreden zijn,
aanvaarding,
het rustig kloppen
van je hart.

Het verschuilt zich
in kleine dingen,
alleen positieve ogen,
nemen het waar.
Geluk is
als een mooie bloem,
geworteld in vruchtbare aarde,
gekoesterd,
regelmatig begoten met
levenswater...

11 maart 2021

Mijn man houdt
van zoet.
Hij is vooral gek
op taartjes.
Rijst, flan of fruitvlaaikes
zijn z'n favoriet,
met een flinke dot
slagroom erop.

Corona legt ons sociale leven
aan banden,
een dagelijks vieruurtje
met een zoete troost
helpt ons de eentonigheid door.
Dit wordt dus stilaan
een gewoonte,
die Corona kilootjes
zullen we er achteraf
wel aflopen...

De magnolia
toont z'n pracht,
hij staat uitdagend te bloeien
in de tuin van de buren.
Al zijn de temperaturen
nog minder en
hangt de zon nog laag,
het is onmiskenbaar
de Lente is daar.

Heerlijke, kleurrijke Lente,
breng je ons vrijheid
en meer buiten leven.
Mogen we ten volle
van jou genieten,
met onze familie en vrienden
we willen niets liever.

Kinderen,
krijg je te leen,
eens volwassen,
ben je ze kwijt.
De oneindige,
onvoorwaardelijke liefde
die blijft.

Zo lang je leeft,
ben je met hen begaan.
Je voelt hun verdriet,
hun tegenslagen,
je helpt,
je zou je leven wagen,
je roept God voor ze aan.
Nooit,
neem je je voor,
zullen ze alleen staan.

Er hangt een groen sluier
in het bos.
De berkenbomen schitteren
in gouden contouren.
Ik knijp mijn ogen tot smalle streepjes
tegen de felle zon en
opgetogen worden de eerste
tuinklusjes verricht.

Onze tuin grenzend aan een bos,
ons kleine paradijs.
Nu in Coronatijd nog meer
gewaardeerd.

Al staat de trampoline
ontmanteld te treuren.
De lege schommel zacht
wiebelend in de wind.
Er zijn nu geen spelende kinderen
die er plezier in vinden.

Heimwee

Kwam onlangs,
in de buurt
waar ik ben geboren,
de verandering daar
bijna niet te geloven.

Het pad door de velden
waar ik met mijn grootje wandelde,
in een grauwe asfaltweg veranderd.
De kleurrijke velden
afgezoomd met knotwilgen
waar je naar hartenlust kon spelen,
boterbloemen, margerietjes
en vergeet-me-nietjes plukken
volgebouwd met metalen dozen.
Monsters op twaalf wielen,
rijden af en aan,
ons speelparadijs
voor eeuwig vergaan.
Waar is de tijd
dat de ijsventer
met kar en paard
zijn bel liet klingelen
in onze straat.

Een gedicht
vertelt met weinig woorden
wat onze ziel beroert.

Een gedicht
vertelt eerlijk en onbevangen
over de strijd die
men voert.

Een gedicht
vertelt over hoop en
verlangen dat in ons
binnenste groeit..

Zo intiem
is een gedicht,
lees...en het heeft
een gezicht.

Ik zou er niet meer naar mogen kijken,
niet meer naar luisteren,
naar dat verwarrende Corona-nieuws.
De do en donn't.
De deprimerende cijfers.
De opnames, de anonieme doden,
elke dag opnieuw.

De lukrake maatregelen
De winkels open, half open, dicht.
De kapper open, dicht, open, dicht.
De uitnodigende gesloten terrassen,
de lange ijsjes take-away rijen.
De half lege treinen,
de zin en onzin
van de mondmaskers.
Het ontsmetten van de getelde
winkelkarretjes.
Nu daar bovenop,
het wikken en wegen
van leeftijdsgebonden
vaccins met bijwerkingen.
Veilig voor de jeugd,
toch niet,
misschien gevaarlijk,
omdraaien,
dan maar voor de ouderen,
(die hebben hun leven toch al voor een stuk gehad)
6 miljoen vaccins,
we moeten ze gebruiken,
kunnen er toch niet blijven meezitten.
Het lijkt hoe langer hoe meer
op een soap.
En tegen wil en dank
moeten we elke aflevering
uitzingen.

Die grote
familiestruik is afgestorven.
Gisteren,
is de laatste tak afgebroken.
Hij bloeide volop in de
na-oorlogse jaren en verstrooide
z'n vruchtbare zaden.

Mijn man z'n jongste tante
was de allerlaatste telg.
Al enkele jaren
niet meer van deze aarde,
bedlegerig en uitgebloeid.
Het was dan ook geen
spijtige verrassing,
eerder een opluchting
voor haar en de kinderen.

Nu in Corona-tijd
wordt het afscheid klein,
de herinneringen aan deze
familie blijven levendig.