Mijn meisje wil mij vergeven,
de zorgen die kwamen,
in mijn hoofd schijnt de dag
zo vrolijk door de ramen,
jou stem die een lied begon
is lichter dan de zon
en bloeit in een lach
tot blijde groet.
Ik zal steeds in uw schaduw staan wachten.
Want ik ken de standvastige niet-liefde
waar jij nog nooit van gehoord hebt.
Ik ken de niet-gulle gaven van je al zolang,
dat in uw schaduw wachten bijna zo zoet is als hebben.
Ik zal wachten terwijl jij naar anderen neigt
en zal in je schaduw wachten op jouw niet-zien.
Ik zal er op wachten wanneer je je van het niet-zien afwendt.
Dan zal ik er zijn want ik heb nooit de gulle gaven van je leren kennen.
Zelfs ik, kleine nietige ik, eens een zondaar onbekend bij velen,
maar nu berucht bij sommigen, ik zal wachten...
Het alledaagse is mooi
mooi en rijk
ook het elke dag verliefd zijn.
Eerst een stormachtige goldrush
vol twijfel, onrust, later een stil bezitten
een rustig weten dat er een ander is
en wacht
wacht op je terugkomst
wacht op meer
altijd maar meer
want echte liefde groeit
en liefde die niet groeit, is geen liefde
ik wachtte
en wachtte
op meer
op veel dat er alle dagen moet zijn
en dat alledaags zal zijn
en het alledaagse is rijk !
Laatst gewijzigd door lutim op 22 aug 2006, 17:04, 2 keer totaal gewijzigd.
Jij gaat naar huis
naar het huis van je vriend en naar bed
naar jouw bed
naar het eigen leven
is dit nog een "eigen" leven?
En ik ga naar huis, naar mijn huis en naar bed
ik loop door de straten
de straten zijn leeg
er zijn veel mensen zo laat nog
maar de straten zijn leeg... En ik heb je weggebracht
je gezoend met een goede-nacht-zoen
je omhelst, omarmt
je gestreeld met de hand over het haar
de hand over je kleed
de vormen onder je kleed
en dan was er het halt
nu nog niet.
Nu loop ik alleen door mijn denken
gelukkig
en toch
niet voldaan.
de ogen, de handen, de woorden de monden en de zoen
toen brak het af
moesten we het afbreken...
Laatst gewijzigd door lutim op 22 aug 2006, 17:06, 1 keer totaal gewijzigd.
Ik heb je zo lief
veel liever als alles op aarde
als maan en zon
en heldere sterrenschijn,
jouw liefde die
mijn arm hart bewaarde
eeuwige bron waaraan
ik laafde mijn pijn.
Ik heb je zo lief
en kan je liefde nooit vergeten,
niet in de dag
noch bange-donkere nacht,
jouw liefde die
mijn wanhoop deed vergeten
en door jouw lach
mij vreugde heeft gebracht
Ik heb je zo lief
en wil voor jou verder leven
in wereldhaat
en angstige toekomstzorg,
jouw liefde die
beheersen zal mijn streven
naar de blijde daad,
daarvoor is de liefde borg.
Mijn zoeteke, deze woorden zijn
zoveel herinneringen
aan verlangen elk
naar voorbije dingen,
ieder van hen heb ik gekust
met een wens voor jou,
hun eenvoud van kleur en lijn
is ongerept schoon,
er is een traan
in ieder hart,
zo diep en goudgetekend fijn
vertolkend steeds dezelfde pijn
deze woorden zo jong en rein,
hun eenvoud zingt
van komende lente.
ik doe met vroomheid dingen
die mijn meisje deed
als op mijn knieën
de was is gedaan en de strijk
de vloer glanst
het aanrecht is proper
en ik schrei nog altijd om haar
nu staan de deuren en vensters open
om het huis te verluchten
zij kan door het venster
verdwijnen als een laatste glimlach
wanneer de zon onder gaat
maar zij houdt teveel van dit huis
en van mij al droogt ze de tranen niet
al raakt ze me niet met handen aan
ik voel hoe ze nog altijd vol warmte
en liefde naast me staat.
