Bewijs van het ontbreken van een leven na de dood

Henriette 2 schreef::lol: huh??? is S.H. is ook al dood geweest?! :lol:

janx schreef:Dit is het zelfde, denk ik, als dat je zegt van een schilderij: "het is wetenschappelijk bewezen dat de kwast en verf de beeltenis veroorzaakt."
De waarheid is nog altijd dat de schilder de kwast stuurde vanuit zijn gevoel waardoor dat schilderij kon ontstaan.

janx schreef:Dit is het zelfde, denk ik, als dat je zegt van een schilderij: "het is wetenschappelijk bewezen dat de kwast en verf de beeltenis veroorzaakt."

Vesselin schreef:Een 'onbewust reagerend brein' kan nooit een voldoende verklaring geven voor de menselijke creativiteit wat betreft het ontwerpen van nieuwe manieren om met zijn omgeving om te gaan.

Cappa schreef:Waarom niet?

Vesselin schreef:Zie jij ook al het voor de hand liggende niet?!

Vesselin schreef:Een 'onbewust reagerend brein' kan nooit een voldoende verklaring geven voor de menselijke creativiteit wat betreft het ontwerpen van nieuwe manieren om met zijn omgeving om te gaan.

Het proces van adaptatie vindt plaats door selectie op die varianten van organismen die gemiddeld genomen het best aangepast zijn, maar wat die varianten het best aangepast maakt vereist geen voorafgaande expliciete informatie ('instructie') over de aard van de nieuwe dingen in de omgeving. ... Kortom, er is geen expliciete informatieoverdracht tussen de omgeving en organismen die maakt dat de populatie verandert en haar aangepastheid vergroot. Evolutie werkt met selectie, niet met instructie. Er is geen immanente finaliteit, geen teleologische doelgerichtheid in het algehele proces, waarvan de reacties steeds weer optreden ex post facto.

Het brein, waaruit de geest voortkomt, is het protoype van een complex systeem, een systeem dat qua bouwstijl meer verwantschap vertoont met een oerwoud dan met een computer. Deze vergelijking gaat op één punt mank: op planten in oerwouden wordt geselecteerd in de loop van de evolutie, maar op het oerwoud zelf niet. Het brein wordt echter onderworpen aan twee selectieprocessen: natuurlijke selectie en somatische selectie.
Het resultaat is een subtiel en meerlagig geheel, vol met lussen en lagen. Van genen tot eiwitten, van cellen tot geordende biologische ontwikkeling, van elektrische activiteit tot de afgifte van neurotransmitterstof, van sensorische cellagen tot kaarten, van vorm tot functie en gedrag, en van sociale communicatie weer terug naar al deze niveaus, worden we geconfronteerd met een systeem van somatische selectie dat continu wordt onderworpen aan natuurlijke selectie.

Geen wonder dat filosofen die zonder deze kennis nadachten over het probleem van de geest, in de verleiding kwamen om entiteiten te postuleren, en dat fysici in de verleiding kwamen om exotische nieuwe materiële velden te postuleren en dat zij die hopen op onsterfelijkheid nog steeds een eeuwige geest postuleren.

Het zal misschien een teleurstelling zijn voor zulke denkers dat de antwoorden op vele van de fundamentele problemen rond de geest afkomstig zullen zijn van een analyse van de complexiteit van zijn organisatie, die wordt bestuurd door geheel nieuwe ordenende principes. Maar bij nader inzien blijkt hoe rijk, hoe vol verrassingen dit alternatief is, hoe het veel meer een eenheid vormt met de veelomvattende en op elkaar aansluitende theorieën van evolutie en fysica!

Vesselin schreef:Cappa, het 'kennen' van wat we als mens ervaren als denkende en handelende persoon, wordt geofferd op het altaar van het fysicalisme.
Wat de wetenschap kan ontleden is het zogenaamde 'vuren der neuronen'.
Neuronen, die nota bene alleen maar onderzocht zijn bij dode breinen.
Daarenboven wordt dit 'vuren der neuronen' nooit rechtstreeks vastgesteld, maar altijd onrechtstreeks, via EEG, en recentelijk door de moderne scantechnieken als PET en fMRI.
Maar het vaststellen van het 'vuren der neuronen' en het ontkennen van wat we als innerlijke persoon ervaren is het gevolg van het sciëntisme, dat stelt dat de wetenschap van wat we innerlijk beleven, niet ter zake doet.
Dit is absurd... en wie niet ziet dat dit absurd is, denkt absurd. Het spijt me!

Het resultaat is een subtiel en meerlagig geheel, vol met lussen en lagen. Van genen tot eiwitten, van cellen tot geordende biologische ontwikkeling, van elektrische activiteit tot de afgifte van neurotransmitterstof, van sensorische cellagen tot kaarten, van vorm tot functie en gedrag, en van sociale communicatie weer terug naar al deze niveaus.

En in een dood brein kan men nota bene die vurende neuronen niet meer onderzoeken!

Vesselin schreef:[…] Bij de levende mens kan men alleen maar onrechtstreeks kijken. […]