Al bekomen van de verkiezingen? Ben Boomer kijkt alvast nieuwsgierig uit naar welke coalities er uit de bus zullen komen...

Goedemorgen, beste lezers van Seniorennet! Hier ben ik weer, uw trouwe columnist Ben Boomer, klaar om samen met u de dag na de verkiezingen te overleven. Ja, het is 10 juni en terwijl de week op gang komt zitten we nog met de nasleep van de verkiezingen van gisteren. Of beter gezegd, sommige van ons hebben nu te kampen met een kater, en dan heb ik het niet alleen over die laatste pint die u gisteravond net iets te enthousiast naar binnen hebt gewerkt.

Wat een dag was het, hè? De euforie van de overwinnaars en de bedrukte gezichten van de verliezers. Het was net een voetbalwedstrijd waarbij de winnende ploeg juichend het veld afloopt, terwijl de verliezende partij zich afvraagt hoe ze die penalty hebben kunnen missen. Maar goed, zo gaat dat nu eenmaal in de politiek.

De winnende partijen staan te juichen op het podium, vuurwerk op de achtergrond, champagne vloeit rijkelijk en de felicitaties vliegen in het rond. "We hebben gewonnen! We hebben gewonnen!" schreeuwen ze in koor. Maar, zoals mijn grootmoeder altijd zei: "Wie het laatst lacht, lacht het best." Vandaag beginnen de winnaars misschien te beseffen dat de echte uitdaging nu pas begint.

Ja, die euforie zal snel plaatsmaken voor de harde realiteit van coalitievorming. Het is net als op de middelbare school: je hebt het meisje van je dromen eindelijk overtuigd om met je naar het schoolbal te gaan, maar nu moet je ook nog dansen. En geloof me, dansen is een kunst die niet iedereen beheerst.

De onderhandelingen beginnen, en oh, wat zullen die moeizaam verlopen. Want ondanks de mooie beloftes en grote woorden, moet er nu serieus gepraat worden over wie welke positie krijgt en wie welke pijnlijke compromissen moet slikken. De kamer vol politici zal al snel veranderen in een theater van theatrale zuchten, rollende ogen en gezucht. "Maar we hadden toch afgesproken dat..." – precies, dat hadden we, maar afspraken in de politiek zijn als de zomerzon in België: ze schijnen fel, maar zijn zelden betrouwbaar.

En dan hebben we natuurlijk de verliezers. Ach, de verliezers. Zij zullen hun wonden likken, vergezeld door de gebruikelijke verklaringen: "We hebben een duidelijk signaal gekregen van de kiezer" en "We moeten nu reflecteren op ons beleid." Reflecteren, inderdaad. Dat klinkt als een chic woord voor: "We moeten uitzoeken waar het misging zonder iemand écht de schuld te geven."

Maar laten we eerlijk zijn, beste lezers. We weten allemaal dat de meeste verkiezingsbeloftes net zo vluchtig zijn als nieuwjaarsresoluties. "Dit jaar ga ik echt meer sporten," zeggen we allemaal op 1 januari, om vervolgens op 10 januari alweer met een zak chips voor de tv te zitten. Zo is het ook met die verkiezingsbeloften: "We gaan alles veranderen!" En voor je het weet, zitten ze weer vast in dezelfde oude routine, gevangen in de webben van politieke compromissen en coalitiepartners die hun eigen agenda hebben.

Dus, geniet nog even van de naweeën van de verkiezingen, beste lezers. Proost op de overwinning, slik de nederlaag, maar vergeet vooral niet dat het circus nog lang niet voorbij is. Want de politiek is net als het weer in Vlaanderen: het verandert constant en je weet nooit wat je kunt verwachten.

En wat te denken van die arme zielen die vandaag weer naar Brussel moeten om in die lange rijen te gaan staan en ellenlange vergaderingen bij te wonen? Ze dachten gisteren nog even dat ze de wereld hadden veranderd, maar vandaag staan ze gewoon weer in de file op de E40. "Het leven van een politicus," zucht mijn buurman altijd, "is net als een stoelendans: als de muziek stopt, valt er altijd eentje op de grond." En zo is het ook met deze verkiezingen. De muziek is gestopt, de stoelen zijn bezet en nu begint het echte werk.

Het grote probleem met verkiezingen is dat ze veel te veel op een loterij lijken. Iedereen koopt een lotje, hoopt op de jackpot en uiteindelijk wint er maar één iemand, terwijl de rest het moet doen met een troostprijs. En die troostprijs in de politiek? Nou, dat is vaak een vage belofte van "volgende keer beter." Ik herinner me nog dat ik ooit in een loterij een mixer had gewonnen. Hij stond jaren in de kast stof te verzamelen. Ik vermoed dat sommige van die politieke beloftes hetzelfde lot ondergaan.

En terwijl de politici zich nu naarstig storten op hun coalitieonderhandelingen, zitten wij, de gewone burgers, lekker achterovergeleund met een kopje koffie, kijkend naar het spektakel alsof het een soapserie is. Het is net als bij de finale van een kookprogramma: je hebt urenlang meegedaan, je beste gerechten bereid, en nu zit je te wachten op de uitslag. Zal het gerecht van je favoriete chef de jury kunnen overtuigen, of wordt het een verrassende wending?

Wat ik altijd grappig vind, is hoe sommige politici zichzelf zien als de nieuwe messias. Ze hebben gewonnen en denken dat ze het land binnen een week gaan veranderen. Maar zoals mijn goede vriend Johan altijd zegt: "Je kunt wel een hoop willen veranderen, maar probeer maar eens een kat in bad te stoppen zonder krabben." En zo is het ook met de politiek: het lijkt simpel, maar voor je het weet, ben je verwikkeld in een kluwen van compromissen en tegenstrijdige belangen.

Neem nou de grote beloftes die tijdens de verkiezingscampagne zijn gedaan. Gratis taart voor iedereen! Geen belasting meer! Elke dag feest! En nu? Nu moeten ze uitleggen hoe ze dat allemaal gaan betalen en realiseren zonder dat de hele boel instort. Het is als een goochelaar die een konijn uit een hoed tovert: leuk om naar te kijken, maar hoe hij dat precies doet, blijft een mysterie. En vaak, als je goed kijkt, zie je dat het konijn gewoon een pluizige sok is.

Beste lezers, we kunnen er maar beter van genieten. Het politieke circus is een schouwspel dat ons niet alleen vermaakt, maar ons ook herinnert aan de grillen van het menselijk streven. Dus pak je popcorn, leun achterover en geniet van de show. En vergeet niet: in de politiek, net als in het leven, draait het allemaal om de reis, niet om de bestemming.

En onthoud, in de politiek zijn er geen winnaars of verliezers, alleen overlevenden.

Tot de volgende keer, en vergeet niet af en toe te lachen om de absurditeit van het geheel. Want zoals mijn oude opa altijd zei: "Een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd.

Met een knipoog,

Ben Boomer

De volgers van Seniorennet hadden het goed gezien. In onze poll van mei schoven ze de N-VA als de grootste partij naar voor (in tegenstelling tot onze poll van november 2023 waarin Vlaams Belang nog het best scoorde)…