Het was een winterse zaterdagavond. Wij keerden terug van een heerlijke gastronomische avond met een paar vrienden in een landelijk restaurant ergens in de buurt van Brugge.
Om geen misverstand te hebben: niemand in het gezelschap was een grote alcoholgebruiker. Van het restaurant tot bij ons thuis in Blankenberge was het echt niet zo ver. En mijn twee glazen wijn waren van een “ BOB-niveau”.
Mijn vrouw en ik besloten de grote wegen wat te vermijden en dus reden we over Zuienkerke, een kleine landbouwgemeente tussen Brugge en Blankenberge. De volle maan scheen prachtig over de velden. We reden Zuienkerke binnen dat vredig lag te slapen. Tot we aan het kerkplein kwamen….
Ineens stond daar een politieagent midden in de straat. Met een rode lamp deed hij ons het kerkplein oprijden. Alcoholcontrole! In een flits dacht ik:” Heb ik te veel gedronken? Misschien wel, misschien niet!” Een vriendelijke politieagent kwam naast de wagen en hij vroeg om de motor stil te zetten en de autopapieren af te geven. Ik geef toe dat ik wat klam zweet in mijn handen kreeg.
Net op dat moment hoorde ik wat geroep vanuit de auto die, naast ons, ook was onderworpen aan een controle. Uit die auto stapte een boom van een vent. Kleerkastformaat. Iemand die twee woeste stieren op de veemarkt in bedwang kan houden. Het roepen en tieren bleef aanhouden. Plots zie ik de rode lamp van de politieagent de lucht in vliegen en zie ik hoe de politieagent meteen enkele klappen krijgt. Nauwelijks enkele seconden later ligt die agent op de grond met die “ vee-koopman’ bovenop hem.
De agent naast mij gooide mijn autopapieren op mijn schoot en riep dat ik zo vlug mogelijk moest vertrekken. Meteen rende hij naar de twee vechtende mannen. Ik zag nog hoe “mijn” agent keihard met zijn matrak op die agressieve man aan het kloppen was. Een gillende blonde vrouw, bijna even groot en zwaar als haar man, sprong uit de auto en huilde “ stop, stop…” en gooide zich beschermend en kalmerend op haar man.
We reden zo snel we konden weg van het kerkplein van Zuienkerke. Mijn vrouw en ik keken mekaar verbaasd aan. We beseften niet goed wat we hadden meegemaakt. Op de Blankenbergse steenweg werden we ineens ingehaald door een combi van de Blankenbergse politie, met blauw zwaailicht en loeiende sirene. In de auto merkten we nog een glimp op van de vechtersbaas die ons net aan de alcoholcontrole liet ontsnappen.
Daar eindigt mijn verhaal niet. Enkele weken later stond ik bij mijn beenhouwer hier in Blankenberge. Mijn beenhouwer is een man die houdt van een mooi verhaal of van grapjes. Ik vertelde hem mijn belevenis op het kerkplein van Zuienkerke. Mijn beenhouwer krulde van het lachen en plots merkte ik dat hij de klant achter mij in de gaten hield. Ik keek om en daar stond een man die duidelijk mijn verhaal vrolijk vond. Plots zei die man: “ Die agent die jou wou controleren, dat was ik!” We gierden het alle drie uit, de beenhouwer, de agent en ikzelf.
De man legde zijn hand op mijn schouder: “ Ik kan je geruststellen. Het incident heeft echt niet lang geduurd. Mijn collega was vlug de toestand meester en die agressieve chauffeur heeft een nachtje mogen uitrusten in de cel. En jij...pas op als je de volgende keer aan het kerkplein komt van Zuienkerke. Ik zal je toch nog eens controleren !”
Geloof me of niet, maar als mijn vrouw en ik nu nog aan het kerkplein van Zuienkerke voorbijrijden, dan denken we nog steeds aan die fameuze mislukte alcoholcontrole. En eerlijk…het was een goede les.
Wie wil reageren op dit cursiefje kan dit doen op het emailadres van zijn auteur Enzo Farina op volgend emailadres info.cursief@gmail.com Elke ernstige reactie krijgt beslist een antwoord van de auteur zelf.
