Het lijkt al een eeuwigheid. Bijna veertig jaar terug werden wij “ gelukkige ouders “. Het had wel tien jaar geduurd vooraleer dat geluk ons te beurt viel. Als je zo lang op een zwangerschap wacht, zijn er heel wat emotioneel moeilijke momenten. Maar anderzijds heb je ruim de tijd gehad om na te denken hoe je je kind(eren) zou willen zien opgroeien.
Tientallen magazines en tijdschriften leren hoe je een kind moet opvoeden. Dat gaat over het verversen van de pampers tot welke attitudes je aan je jongvolwassen kind moet meegeven.
Ikzelf ben opgegroeid in de vroege sixties. Een heerlijke periode. Alles kon en alles mocht. We gooiden de klassieke kledij van ons af en alles was nu in kleurtjes. Rode broeken, blauwe geruite of gestreepte hemden…en we zongen mee met de protestsongs van Bob Dylan, Donovan, ..of de Franse songs van Johnny Hallyday, Sylvie Vartan of Sheila.
Maar het leven kent zijn pendelbewegingen. Van de brede vrijheid wordt het soms duidelijk strenger. Mijn vrouw en ik namen ons voor, als er ooit kinderen zouden komen, we regels zouden afspreken die gerespecteerd moeten worden, net geen Spartaanse opvoeding.
En toen werd mijn vrouw zwanger…en niet zomaar. Het werd een tweeling. Een identieke tweeling, twee meisjes. En die zouden de wetten van een behoorlijk strenge opvoeding hanteren. Dat dachten wij althans….
De werkelijkheid is natuurlijk anders. Je ziet die twee kleine meisjes opgroeien tot heuse juffrouwen. Nog vlugger zijn ze afgestudeerd en zetten ze hun eerste stappen in het echte leven. Al even vlug vliegt de eerste het huis uit omdat ze haar grote liefde had ontmoet. En niet veel later is ook de tweede aan de beurt. Je hebt hen allebei meegegeven wat je belangrijk vond: warmte, een gezinsband, goede mentaliteit,...Spartaanse opvoeding? Vergeet het, een liefdevolle, wederzijds, dat wel.
Alles gaat in sneltempo. Op een goede avond komt één van de dochters met de partner binnen. Je merkt een houding die niet precies is van elke gewone ontmoeting. En dan komt het eruit:” Jullie worden grootouders!” Wat een mooie verrassing. Alhoewel ik dezelfde avond tegen mijn vrouw zei:” We worden oud. We worden grootouders!” Een hele poos later komt ook de andere dochter af met dezelfde heerlijke informatie.
Vandaag hebben we een super kleinzoon van 8 en een schattige kleindochter van bijna 5. We zijn trotse nonno en nonna. De Italiaanse term want mijn vader was een rasechte Italiaan uit de Puglia en zowel mijn vrouw als de twee dochters hebben de liefde voor Italië en mijn Italiaanse familie in hun hart opgenomen.
Wat zeggen mijn dochters nu, elk op hun manier? We gaan onze kinderen stevige leefregels meegeven. Kinderen moeten weten wat mag en niet mag.
Maar dat is een heel klein beetje buiten de nonno en nonna gerekend. Kan je nu echt weigeren om een glas frisdrank te geven omdat water gezonder zou zijn? En waarom moeten ze spruitjes of spinazie eten? Minstens proeven en twee hapjes zijn wel verplicht, Nonna weet precies of het huiswerk al is gemaakt en dat het excuus “ ik ga het morgen maken “ geen geldig argument is.
Ik denk dat grootouders geboren zijn met de opdracht om hun kleinkinderen gelukkig te zien. In de realiteit is het omgekeerde ook waar: als de kinderen gelukkig zijn, dan zijn de grootouders het ook. Hebben de kinderen pijn, dan voelen nonno en nonna het ook.
Laat ze maar ravotten in de living! Laat ze maar luid meezingen met de Vlaamse zangers op Radio2. Laat ze maar hun kledij kiezen die misschien net niet onze eigen keuze zou zijn.
Binnen de gestelde leefregels moet je kinderen ruimte geven. Grootouders zijn er om hun kleinkinderen gelukkig te maken, …en het omgekeerde is wellicht ook een beetje waar.
