Zij, een verpleegster, houdt van een korte babbel met de patiënten. Werken in de zorg is meer dan “verplegen”. Ditmaal lijkt ze vermoeid. Haar gezicht staat minder fris dan anders. Ik glimlach en vraag haar  of ze slecht heeft geslapen. Ze schudt meteen haar hoofd:” Ik heb echt nood aan wat rust. Een pak lastige shiften na elkaar en enkele onverwachte prestaties waar ik een zieke collega moest vervangen!”

Ik kan haar goed begrijpen. In bijna alle ziekenhuizen, ook in het ziekenhuis waar ik driemaal in de week wordt gedialyseerd, is er een tekort aan verplegend personeel. Niet in één dienst maar in quasi alle afdelingen, overal ten lande. 

Het is als patiënt niet plezant als je de rode alarmknop indrukt en om hulp vraagt, en niemand komt opdagen. Dan na 40 minuten wachten, ga je even in je pyjama in  de lange gang en zoek je iemand van het medisch personeel. Ze zijn allemaal druk bezig. Er is te weinig personeel. 

Of opeens is er een acuut probleem. De spoeddienst wordt via een interne code opgeroepen om bijstand te geven. Een persoon die dieper en dieper in de coma zakt. Een gordijnen tussenschot wordt neergelaten. Je kan niet anders dan de gesprekken van de artsen en de verplegers volgen:” Ze komt niet bij….Allemaal achteruit…één twee drie…geen reactie.” Na twintig minuten  zwoegen: “ Het is gedaan. Mevrouw is overleden om 15u15.” Als patiënt ben je psychisch compleet ondersteboven door de gebeurtenis. Het verplegend personeel van je afdeling ook. Maar toch komen ze op de rand van je bed zitten en willen je  een  steunende babbel geven. Het lukt niet goed. Maar ze zijn er….onze engelen van de zorg.

Ik vraag die lieve  verpleegster wanneer ze vanmorgen is begonnen:” Om 9 uur en ik kan pas stoppen om 18 uur want er is personeelstekort!” Ik weet het…..en dit gebeurt zo regelmatig. 

De verpleegster zucht eens diep:” Er zal eens een bom ontploffen in de zorg. We kunnen het eigenlijk niet meer aan. We zijn absoluut met te weinig verplegers en verpleegsters, en het is niet alleen hier….maar in bijna alle ziekenhuizen, ook in de woon- en zorgcentra. Moesten we dan nog goed betaald zijn, maar het Covid-enthousiasme  is al lang verdwenen. Ik vraag me af of al die politiekers in Brussel wel beseffen wat er op de werkvloer gebeurt! Je zou bijna willen dat ze allemaal eens goed ziek worden om zo de realiteit in de zorg mee te maken.”

Het diensthoofd van  de afdeling komt naderbij. De uurroosters worden meteen wat gewijzigd. Er is iemand die niet komt werken vandaag.

Mijn knappe verpleegster glimlacht:” “Men” moet ons beroep aantrekkelijker maken en de verloning ook. Enzo, je zou eens een stukje moeten maken over je ziekenhuis-ervaringen! Het zou deugd doen! 

Auteur: Enzo Farina

Noot van de redactie:

Vraag:
Waarom is er zo’n grote druk op het zorgpersoneel in ziekenhuizen?

Antwoord:
Door een structureel personeelstekort draaien verpleegkundigen lange, zware shiften en moeten ze voortdurend bijspringen. Toch blijven ze dichtbij hun patiënten staan. Deze getuigenis laat zien hoe zwaar de realiteit is én waarom dringend beleid nodig is.