We wonen niet zo ver van het natuurreservaat “ Het Zwin “ in Knokke. Nu de ooievaars terugkeren uit het verre zuiden en in en rond het Zwin hun nest bouwen, is het deze periode een ideaal moment om het park te bezoeken. Het is daarenboven het Paasverlof en dus nemen we onze kleinzoon, Rocco, 8 jaar, mee.
Misschien even vooraf. Enkele dagen terug had Rocco een aankondiging van een geboortekaartje bij ons opgemerkt. Hij had toen wat heimelijk gelachen met de tekening van de ooievaar en die kleine baby die in een doek aan de snavel van de ooievaar bengelde. Als ik voorzichtig polste waarom hij zo glimlachte, was zijn antwoord even raak als verrassend:" Nonno, baby’s worden toch niet gebracht door zo’n ooievaar. Kindjes worden gemaakt door de papa’s en de mama’s.” Verder ging zijn uitleg niet, maar aan zijn blik kon ik opmerken dat de ‘ baby’s en de bloemkool’ ook al lang niet meer tot zijn geloof behoorden.
En dat katapulteerde mij terug naar mijn eigen jeugdjaren. Hoe kinderen werden geboren, laat staan verwekt, behoorde toen niet tot de informatiewereld van kinderen. Voor de meeste ouders was dit in eerste instantie een compleet onbespreekbaar onderwerp. Door andere mama’s werd daar soms een heel romantisch verhaal aan gekoppeld van een ooievaar die kindjes meebracht of kindjes die uit de bloemkool kwamen.
Zelfs in mijn jeugdjaren, in het middelbaar onderwijs, waren de geboorte en seksualiteit compleet onbespreekbaar. Toegegeven, we spreken dan wel van vijftig jaar terug. Als je dan bij de meeste ouders of leerkrachten deze onderwerpen wou aanraken, was de kans op een stevige oorveeg heel groot. Toch vonden wij hier en daar boekjes die ons wat op de goede weg hielpen. Of nog sterker, er was altijd wel één of andere deugniet die wat “ voor “ was op de rest en dan heel stoer zijn wetenschap overdroeg.
In het laatste jaar van mijn middelbaar onderwijs, moesten we een prozastukje declameren. Het ging over “ De Smid en Sint-Elooi”. Het verhaal gaat over hoe Sint-Elooi een pronkerige smid een lesje in nederigheid en ‘godsvrucht’ leerde. In het stuk dat wij moesten opzeggen, zat dit zinnetje:” De smid had een sterk gespierde borst die zwellen kon van trots.” Je voelt mij wellicht aankomen: deugnieten als wij waren, werd er gewed dat niemand dat zinnetje op een andere manier in de klas durfde opzeggen!” Dat was echter buiten Paul gerekend, een haantje de voorste, die zowat alles durfde als je hem maar op de juiste manier kon uitdagen. En zo stond die jongen ‘s anderendaags vooraan in de klas en zei luidop:” De smid had een sterk gespierde worst die zwellen kon van trots!” De leraar stond, in drie grote stappen, bij die kwajongen, gaf hem een kaakslag zo hard dat hij ‘s anderendaags nog op zijn wang te zien was, en daarbovenop kreeg Paul nog twee zaterdagen strafstudie.
Dit verhaaltje alleen maar om aan te tonen hoe alles is veranderd. Je kan het bijna niet voorstellen.
Aan de ingang van de vernieuwde ontvangstruimte van het Zwin staat vandaag een prachtig beeld van een ooievaar, in Lego-blokjes. Als nonno wees ik Rocco op de snavel, de poten en het ranke lijf van de ooievaar. Helaas, mijn kleinzoon ging dichterbij die ooievaar want hij was meer geïnteresseerd in welke Lego-blokjes je nodig hebt om zo’n mooie vogel te creëren.
Toegegeven, ons bezoek aan het vernieuwde Zwin was niet alleen voor ons, maar ook voor Rocco een echte meevaller. Ook de vrijwilligers die her en der in het Zwinpark in kleine cabanes uitleg gaven over vogeleieren, larven in het water, welke soorten eenden er op dit moment uit het zuiden aanvliegen, waren zowel voor mijn kleinzoon als voor mij bijzonder interessant.
Bij het buitengaan kwamen we weer voorbij die Lego-ooievaar. Rocco keek me even aan en zei:” Ik zal wellicht veel Lego-blokjes nodig hebben om zo’n grote vogel te maken!”
Nonno en nonna weten nu weer wat de paasklokken uit Rome of de paashaas moeten meebrengen. Of is het geen van deze twee, maar gewoon de liefde van de grootouders die altijd zorgt voor zo’n geschenkjes.
Nonno’s en nonna’s dienen daar wellicht bij uitstek voor.
—-------------
Een nostalgisch cursiefje van Enzo Farina uit Blankenberge. Willen jullie reageren, dan mail je maar naar info.cursief@gmail.com
