Hutsepot... ik heb nooit vermoed dat ik ooit in mijn leven nog eens een klein cursiefje zou schrijven over hutsepot. Dat typische Vlaamse gerecht is namelijk in mijn gezinnetje het onderwerp van discussie door onze verschillende smaakverschillen.
Hutsepot is een oeroud gerecht waarvan zelfs wordt vermoed dat het al werd bereid lang voor het invoeren van de aardappel bij ons in Vlaanderen. De aardappelen werden bij ons pas rond de jaren 1500 bekend, toen ze door zeilschepen vanuit Peru werden ingevoerd. In geschriften van middeleeuwse uitgebreide kasteelbanketten is al eerder sprake van iets dat hutsepot zou kunnen geweest zijn.
Terug naar mijn gezinnetje. Hutsepot wordt bij ons altijd anders klaargemaakt dan in de beenhouwerij uit de buurt, het lokale restaurant of zelfs bij vrienden. In vele van de bereidingen zie je de groenten duidelijk aanwezig in grote stukken. Bij één van Vlaanderen coryfeeën, Piet Huysentruyt, heb je voor een goede hutsepot nodig aardappelen, wortelen, prei, ajuin, savooikool, raapjes en dan natuurlijk spek, worsten en de nodige kruiden.
Ik kan Piet volledig volgen. Soms vervang ik de groene kool door een witte en ik voeg ook zo graag wat spruitjes toe aan mijn hutsepot. En daar begint de eerste discussie “ ten huyze Farina “. Die spruitjes moet ik beslist ongemerkt bij de groente massa doen of er is wel één van de drie dames die mij meteen verwijtend opmerkt:” Wat doe je nu...je weet dat ik niet graag spruitjes eet.”. Maar als het mij lukt om wat spruitjes in de hutsepot te smokkelen, dan is de kans groot dat iemand van de tafelgenoten zal opmerken:” Tiens, er zit daar een leuk smaakje in....dat ik niet meteen kan thuisbrengen...maar dat zo lekker proeft.”. Vader aan het fornuis kan dan even glimlachen.
Het tweede onderwerp van de hutsepot-discussie is de presentatie. In negen van de tien kookboeken en in de meeste eethuizen kan je zo’n heerlijk bord krijgen waarop alle soorten groenten in grote brokken te pronken liggen, badend in een heerlijk geurende bouillon. Ik hou van dat kleurenspel op het bord dat de weerspiegeling is van een groentetuin. Mijn dames verkiezen echter een “ droge “ hutsepot. Met een stamper en een stevige houten lepel ga ik dan aan het werk. Het wordt bij ons eerder een soort dikke groenten-aardappelpuree.
En tenslotte het vlees. Je weet het meteen als je kookboeken openslaat. Dan bemerk je meteen dat onze Vlaamse topchefs allemaal een eigen visie hebben welk vlees er in de hutsepot moet. De enige constante is spek maar anderen gebruiken varkensribben, sommigen kalfsvlees en ik vond zelfs een topchef die zijn hutsepot bereid met kippenvlees.
Ik hou het op echte boerenworsten en dikke sneden spek die ik apart in een goede boerenboter bak. Dan snij ik het gebakken vlees in kleine stukjes snij en meng onder de groenten.
Nog een goede schep mosterd van Wostyn uit Torhout en we kunnen serveren. ( Ik verkies de authentieke ambachtelijke Wostyn-mosterd boven de industriële Dyon-mosterd.) Elke hutsepot verdient een nachtje om te "trekken “, een nachtje rusten.
Het grote voordeel van “mijn” hutsepot is dat ik altijd zo’n ruime hoeveelheid heb die mij toelaat om in één keer een maaltijd voor twee dagen te hebben.
Geloof me of niet......vanmiddag is het bij ons hutsepot. Smakelijk.
—---------------------------------------------------------------------------------
Willen jullie reageren ? Dat kan rechtstreeks bij Enzo Farina op zijn email info.cursief@gmail.com
