We waren nog niet zo lang gehuwd en woonden op een klein appartementje in Gent. Door mijn job als directeur in een vakantiecentrum in La Roche verbleef ik meestal van de Paasvakantie tot ergens in oktober in de Ardennen. Mijn vrouw werkte toen in een kledingzaak in Gent. Dat maakte dat we tijdens de zomermaanden wel enkele “offers” moesten maken om mekaar te zien. Mijn vrouw kwam meestal vrij laat op zaterdagavond aan en vertrok opnieuw naar Gent de zondagavond laat of de maandagmoren heel vroeg. Wanneer het niet te druk was probeerde ik de woensdagavond op te rijden naar Gent om de donderdagmorgen vroeg opnieuw te vertrekken naar La Roche. Dat lukte niet altijd. Als het erg druk was, geraakte je nauwelijks weg uit dat vakantiecentrum. Maar wat doet een mens niet als je nog niet zo lang getrouwd bent.
Het spreekt vanzelf dat we op het einde van het toeristisch seizoen topgelukkig waren als we de sleutel van de voordeur van het vakantiecentrum konden dichtdraaien. We wisten dat we normaliter van begin november tot ongeveer de maand maart op een normaal “bediendenritme “ konden werken. In die tussenperiode mochten we dan pendelen vanuit Gent naar de hoofdzetel van de vakantiegroep in de Hoogstraat in Brussel.
Het is dan ook logisch dat een vrij weekend in die winterperiode voor mijn vrouw en ik momenten waren om super te genieten. De eerste vrije weekends na een lang toeristisch seizoen waren dan ook echte luierikken weekends. Lekker lang slapen, rustig ontbijten, in de namiddag ofwel een familiebezoek ( die hadden ons in de zomer ook moeten missen) om dan ’s avonds rustig thuis eten. Ik kook zelf graag en na een heel seizoen geleefd te hebben nabij succulente restaurants die je dan nog zelf beheerde was een doodgewone Vlaams klassiek schotel als “hemelse manna” .
Onze buur in Gent was een super heerlijke bakkerij. De pistolets, de croissants, de gesuikerde sandwiches, de boterkoeken....overheerlijke zelfgebakken lekkernijen van een echte warme bakker. Met hun producten een zondagmorgen beginnen was de waarborg voor een zalige zondag.
Mijn vrouw was net iets eerder uit de badkamer. Zij zou naar de bakker gaan om onze ontbijtkoeken. Ik was nog in de badkamer. Mannen moeten zich scheren....en blijkbaar heb ik een trager ochtendritme dan mijn vrouw.
Net voor ze vertrok zei ze: “ Ik laat de deur op een kier staan...dan moet ik niet bellen als ik straks van de bakker kom!”. Een paar minuten later hoor ik gestommel in de gang en hoor ik de deur van ons appartement opengaan. “ Verdorie, mijn vrouw heeft echt niet lang moeten wachten in de bakkerij...zo vlug terug!”. Meteen kom ik uit de badkamer ...en wil me gaan kleden in de slaapkamer en....sta ik plots oog in oog met twee Boeddhistische monniken in oranje kledij. Ik weet niet wie het meest geschrokken was: die monniken of ikzelf.
De voordeur gaat nog eens open en mijn vrouw overschouwt totaal verrast het beeld dat zich voor haar uitrolt. De monniken hebben zich vrij vlug omgedraaid en zonder één woord te spreken verdwenen ze zo discreet als ze waren gekomen.
Mijn vrouw kwam niet bij van het lachen.
Vanaf die dag hebben mijn vrouw en ik altijd de deur gesloten als één van ons twee op zondagmorgen naar de bakkerij ging.
Als we vandaag nog eens een Boeddhistische monnik tegenkomen, dan kijken mijn vrouw en ik mekaar aan en schieten we in een lach. We moeten geen woorden gebruiken om te weten waarom.
Auteur: Enzo Farina is de auteur van twee boeken.
Klik op onderstaande afbeelding om het boek te bestellen.
 |  |
