De landbouwers komen op straat. Het gaat er behoorlijk heftig aan toe. Ik heb het nooit anders geweten dan dat boerenbetogingen nogal ruw verlopen. Tractors die barricades vormen of tractors die een paar politiecombi’s wat opzij schuiven. Als de landbouwers betogen, gaat dat altijd gepaard met vuurwerk, veel lawaai en wordt er hier en daar op een snelweg of een druk kruispunt een heuse barbeque georganiseerd. 

De problematiek en de acties van de landbouwers katapulteren mij terug naar mijn jonge jaren.

Toen ik klein was, woonden wij in een klein maar o zo gezellig dorp in het hart van de Westhoek. Op een boogscheut van ons huisje was er een leuke boerderij. De boer en de boerin waren super vriendelijke mensen. Zij vonden het nooit erg als wij met enkele klasvriendjes op het erf kwamen om de dieren te bekijken. Ik had vooral oog voor de twee enorme paarden. Pas veel later hoorde ik dat het Brabantse trekpaarden waren. Ik denk dat ik  daar de eerste microbe voor het paard heb gekregen die mijn hele leven is bijgebleven. Maar ook de andere neerhofdieren vonden mijn klasgenootjes en ikzelf fantastisch. We konden uren staan kijken hoe de koeien gemolken werden. Toen…toen gebeurde dat nog met de hand. De boerin zat op een klein laag houten stoeltje met drie poten. Een inox-emmer tussen de benen en dan met een soepele handbeweging aan de uiers van de koe en hup, daar kwam de melk met stevige stralen in de emmer. 

Op de boerderij waren er ook nog varkens, schapen en een hele troep kippen met een stevige haan. Het is meer dan één keer gebeurd dat wij moesten rennen omdat de haan niemand in zijn territorium duldde….en al zeker geen snotapen van negen of tien jaar zoals wij.

Iedere dag mocht ik met mijn grootmoeder mee naar de boerderij. " “Mémé Leonie”  had altijd een typische melkkan mee. De boerin vulde die kan met verse melk die soms nog lauw was. Vaak kregen we nog een tas lauwe melk zoals je nu een koffie inschenkt voor je vrienden. Dat smaakte heerlijk.

Als het goed weer was, mochten mijn vriendjes en ik met de boer mee als hij naar de velden trok. Wij klommen op  de kar, de boer keek even om en zei dat we ons goed moesten vasthouden. Een stevige “ Juu “ en de twee paarden zetten zich met een snok  in beweging. 

En dan plots veranderde de wereld in een razendsnel tempo. De gezellige boerderij op een boogscheut van ons huis werd verkocht. Op de grond van de boerderij werden een reeks mooie huisjes gebouwd. We kochten nu onze melk aan een wagen die met een klinkende bel in de straten van ons dorp reed. De melkkan hadden we niet meer nodig. De melk zat mooi verpakt in grote flessen die we konden teruggeven aan de melkventer. De  paarden waren ook verdwenen.

Vandaag betogen de landbouwers. Kleine keuterboeren zijn er bijna niet meer. De evolutie in de landbouw maakte dat er alleen grote boerderijen rendabel zijn. De werking van een boerderij is bijna compleet computergestuurd. Hoeveel eet elke koe? Hoeveel melk geeft die koe? De koeien worden nu gemolken door computergestuurde machines. Varkens zitten meestal met honderden in grote hokken binnen en zien zelden of nooit buitenlucht. Duizenden kippen zitten bijeen in enorme batterijen in opdracht van grote concerns.De vruchten op de velden worden nog sterker geanalyseerd als de zieke patiënt op de spoedafdeling van een groot ziekenhuis.

De landbouwers en al degene die met de landbouw hun brood verdienen zijn bezorgd. Economisten en grote wereldspelers beheersen vandaag de voedselmarkt. Niet meer de landbouwer. Een verstoord evenwicht?

Een boze boer vertelde op tv dat hij vandaag niet eens een euro krijgt voor een kilogram spek maar dat die in een warenhuis wel verkocht wordt aan 16 euro. Of hoe hij slechts een paar tientallen centimes voor een liter melk ontvangt.

Wat zou de kleine boer uit mijn dorpje in de Westhoek nu wel zeggen moest hij terugkeren. Wellicht stond hij mee op de barricades….maar niet met zijn twee Brabanders. Hij zou nu ook wel een tractor hebben.