We waren nog echt jong en ambitieus, mijn vrienden en ik. Drie vrienden samen op het nationaal secretariaat van een politieke jongerenorganisatie. Luc was met zijn 28 de senior van het secretariaat. Er was Nadia die zich graag profileerde als de leading lady en ikzelf, de jongste en de meest onervaren in dat politieke spinnenweb. 

Telkens één van ons verjaarde was er een etentje voorzien in een Brussels  restaurant. Het mocht dan wat beters zijn. Het waren memorabele momenten.

Wie nu precies verjaarde, kan ik mij niet meer herinneren, maar we gingen eten in het Spaans restaurant “ Chez Angelo” op de Place Dailly. José, een goede  vriendin van ons drie, was ook mee. Het restaurant was een Spaanse  restaurant van de betere soort waar vooral politici, diplomaten en ambtenaren van  de Europese Unie kwamen eten. Het was een volksvertegenwoordiger uit Aalst die ons dat had getipt.

Het restaurant was gevestigd in een statig oud herenhuis. Je moest het kennen of je zou er zo voorbijgegaan zijn. Het restaurant ademde klasse uit. In het midden van het restaurant stond een grote keukenblok waar Angelo, uitbater en kok, à la minute de gerechten bereidde. Zijn vrouw, een knappe blonde, deed helemaal alleen de zaal en laveerde galant van tafel tot tafel.

Het was rustig in het restaurant en Angelo kwam met ons een praatje slaan. Hij vertelde dat zijn keuken authentiek Spaans was met zigeunerinvloeden. Immers, zo vertelde de man, zijn ouders kwamen uit een oeroude Spaanse zigeunerfamilie. Net toen hij zich omdraaide om terug naar zijn keukenblok te gaan, kwam zijn vrouw voorbij onze tafel. Mijn vriend Luc bekeek met bewonderend oog de dame. Angelo draaide zich om en zonder dat zijn gezicht ook maar een krimp gaf zei hij; “ Jawel, ik weet dat mijn vrouw heel knap is!” Wij keken verwonderd op. Luc gaf meteen toe dat hij inderdaad zoiets had gedacht. Angelo kwam terug naar onze tafel en zei:” Het is voor jullie misschien vreemd. Maar mijn ouders konden allebei perfect gedachten lezen. Ik kan dat ook, maar niet zo  goed als mijn moeder. Zij kon trouwens zowel het verleden van mensen lezen en zelfs de toekomst voorspellen!”

Wij keken ongelovig naar elkaar. Angelo reageerde spontaan:” Kijk, jullie kijken de kaart in en kiezen wat jullie willen eten, maar je zegt mij niets. Ik zal alles klaarmaken zoals ik jullie keuze via jullie gedachten zal lezen.” Wij keken elkaar ongelovig aan en ja, we gingen de uitdaging aan. Zijn vrouw had het tafereel van op afstand gevolgd en zag onze verbazing: “ Maak je niet ongerust, je hoeft niets te zeggen…ook niet aan mekaar.” Onze pret kon niet op. Iedereen koos in gedachten zijn voorgerecht en zijn hoofdschotel en echt zonder te spreken . Angelo kwam aan onze tafel, bekeek ons even en krabbelde een aantal woorden op een klein notaboekje.

Wij genoten van onze aperitief. Een kwartier later bracht Angelo de vier voorgerechten. Onze mond viel open van verbazing. Zelfs zonder dat wijzelf van elkaar wisten wat er was gekozen, zette Angelo precies het gewenste voorgerecht voor ons neer. Hetzelfde scenario gebeurde bij de hoofdschotel. 

Angelo kwam bij de koffie bij ons zitten en we hadden een leuke babbel. Opeens zei de man tegen Nadia:” Jullie zijn ongerust omdat je om 16 uur naar de VUB moet voor jullie deliberatie. Maak je niet ongerust. Jij hebt een onderscheiding!” En toen keek hij naar José: “ En jij, je hebt een voldoening, dus perfect geslaagd, en het scheelde nauwelijks enkele punten om ook de onderscheiding te hebben!” We stonden perplex. We hadden zelf geen woord over die deliberatie uitgesproken. Hoe kon die dat weten…en hoe durfde hij de uitslag voorspellen?

Twee uur later werd de uitslag op de burelen van de VUB bekendgemaakt. Nadia had inderdaad onderscheiding. José was geslaagd met voldoening maar zo goed dat ze net  de onderscheiding miste.

We zijn nog vaak naar Chez Angelo” teruggekeerd. We voelden ons thuis en we werden zelfs vrienden. Niet zolang terug wilden mijn vrouw en ik nog eens gaan eten in dat Spaanse  restaurant. Helaas, het kon niet meer. Het gebouw was er niet meer. Blijkbaar uitgebrand. Niemand kon ons vertellen waar Angelo nu naartoe was. 

Het blijven wel speciale herinneringen.