Ik ken hem eigenlijk niet goed, dat kleine gedrongen oud ventje dat zich opstelde als seingever aan een lokaal café bij een wielerwedstrijd in mijn stad. Ik vraag me vandaag nog altijd af of het een ‘officiële’ opdracht was om de mensen veilig de  straat te laten oversteken of deed de man dat op eigen initiatief. Dat oude manneke had een veelkleurig lint rond de schouder en een fluitje in de mond. Ooit heeft iemand tegen mij gezegd:” Geef de gemiddelde Vlaming een pet en een fluitje en hij denkt dat hij politieagent is!”. Dat was hier zeker het geval.

Nog lang voor de wielerwedstrijd begon, ging hij midden in de drukke straat staan waar hij, net als een echte politieagent, de voetgangers pas de straat liet oversteken nadat hij daar ferm armen zwaaiend de toelating voor had gegeven. Ik dacht even dat ik een opname van de onzichtbare camera aan het bijwonen was.  Een vriendelijke agent riep hem toe dat de koers pas “binnen een half uur zou starten en hij het verkeer nog niet moest regelen!”.

Het mannetje keek even over zijn brilletje heen en zei:” Dan heb ik nog de tijd om één te drinken want ik heb dorst!”. Hij stapte de bistro binnen en nestelde zich dicht bij  de toog van dat gezellige etablissement. Blijkbaar had het ventje veel dorst want in no-time stonden twee glazen bier voor zijn neus! Ik hoorde nog net iemand roepen:” Hé, vriend, drink er nog ene van mij!”.

De wielerwedstrijd liep over 26 rondes. De politie deed een verkennende ronde. Het ventje had dit gezien en spurtte weg uit het café om meteen post te vatten midden de straat. Enkele vrienden van hem wilden niet dat hij daar bleef staan en vroegen hem de nodige richtlijnen van op het voetpad te geven. Blijkbaar was hij niet opgetogen met die goedbedoelde bemerkingen want hij stapte meteen zwartkijkend het café binnen en dronk in een recordtempo nog een biertje.

De eerste renners verschenen en onze pseudo seingever, begon meteen zo heftig op het fluitje te blazen dat iedereen in een straal van vijftig meter wist dat de renners in aantocht waren. De renners waren nauwelijks verdwenen of onze seingever liep terug het café binnen…voor een biertje.

Dat scenario herhaalde zich op identieke wijze telkens de renners één van hun 26 rondes afhaspelden. Het enige wat iedere ronde anders verliep was de snelheid waarmee onze  seingever uit het café kwam….van heel snel tot supertraag…..Wat niet veranderde was het snerpend fluitje dat quasi onophoudend te horen was telkens dat kleine mannetje buiten stormde…..Hoe meer afgewerkte rondes, hoe meer er op het fluitje werd geblazen en hoe kleiner het mannetje werd. 

Aan het einde van de wielerwedstrijd wist geen enkele toeschouwer of de oude seingever nog floot om renners aan te kondigen. Zag onze die brave man nog wel de renners? Eén toeschouwer in een lachbui:” Als onze seingever nu in het zakje moet blazen……!”.

Toen de wedstrijd al lang gedaan was, de winnaar met de bloemen en zijn beker bijna thuis was, laveerde in onze straat een oud ventje van links naar rechts…….Ik herkende onze seingever. Het fluitje had hij niet meer in de mond……het veelkleurige lint hing wel slordig rond zijn schouders….één moment, één enkel moment kon ik in zijn ogen kijken. Ik glimlachte, want geloof het of niet, het was onmogelijk te weten of het ventje nu naar links of naar rechts keek!

Gelukkig waren met de renners ook alle politieagenten reeds lang naar huis. En dan nog….als men 26 rondes lang dorstige seingever is geweest, is een beetje dronken zijn toch te vergeven…..Een mens is toch maar een mens…zelfs een dorstige seingever!

****

Wie wenst  te reageren op dit of andere cursiefjes van de auteur, kan dit kan dit op  info.cursief@gmail.com

Wie een boek wenst aan te kopen van Enzo Farina, klikt  even op de foto van de cover van zijn boeken. De boeken blijven in de stijl van zijn cursiefjes, het eerste als een bundel van 55 volksverhalen, het tweede als een vlot lezende roman.