Het is bijna eind januari. De meeste kerstbomen zijn uit het straatbeeld verdwenen. Maar in vele huiskamers staat die mooi versierde boom er nog wel. “ Tot begin februari ” hoorde ik deze morgen op Radio2. De reporter vroeg waarom en bijna eensluidend was het antwoord:” Zo blijven de gezelligheid en de eindejaarssfeer nog wat in onze woonkamer. Onze kinderen vinden het leuk en wij eigenlijk ook wel!" Een slagerin had het mooiste antwoord:” Tijdens de kerst- en nieuwjaarsperiode hebben we het zo druk dat we in die periode niet kunnen genieten van onze kerstboom. Nu is het wat rustiger. Nu pas kunnen we s’avonds thuis in de zetel zitten met een glaasje wijn en we kijken naar de veelkleurige lichtjes in onze kerstboom!”

Weet je wat ik me wel afvraag en alleen jullie kunnen me het antwoord geven? Staat er nog overal in jullie huiskamer een kerststal met die oude os, de ezel, en jozef en maria? Bij mijn ouders, toch al een hele poos terug, was dat nog zo. Ik moet toegeven dat in ons huis die stal er vandaag niet meer bij is. En ja, ik moet eerlijk toegeven dat ik die soms mis. Net zoals de middernachtmis die ik als kind ieder jaar meemaakte. Meestal was het buiten ijskoud, vaak lag de sneeuw centimeters hoog…en moest ik tijdens de middernachtmis mijn handen diep in mijn broekzakken steken en mijn muts tot bijna voor mijn ogen trekken om niet  te vervriezen. Als we dan halfbevroren weer in de warme huiskamer kwamen, dan legde mijn moeder “ het kindje Jezus “ in de kribbe. 

In de kleine gemeente waar ik opgroeide is er geen middernachtmis meer. Zelfs de drie missen op zondag zijn nu vervangen door één mis om de drie weken. Zelfs in de grote stad waar ik nu woon is de middernachtmis een vervlogen illusie geworden.De kerstboom staat wel nog in onze huiskamer. Dat stalletje is vervangen door vele geschenkjes verpakt in mooi glanzend papier met een grote strik errond. 

Ik woon nu aan de kust. De sfeer aan onze  kust is tijdens de eindejaarperiode helemaal anders dan de kleine gemeente ergens in het diepste van d e Westhoek waar ik opgroeide. 

Alle grootwarenhuizen beleven echte hoogdagen. Zelfs de kleinste winkel heeft extra personeel om de vele klanten te bedienen. De beenhouwer, de traiteur en de zelfstandige bakkers hebben weken op voorhand hun klanten gevraagd hun eindejaar bestellingen door te geven. En dan drie dagen voor de kerst of nieuwjaarsdag is hun zaak gesloten om al hun bestellingen te kunnen afwerken. 

In de winkelstraten is de drukte enorm. Op de achtergrond speelt er zachte kerstmuziek: Stille Nacht, 

Er is onze “ Winterpret"-tent. Tot groot jolijt van de jeugd kan je daar iedere dag de schaatsen aanbinden. De ijspiste heeft echt veel succes. Wat later op de dag gaat de bar open naast de ijspiste. Je waant je echt in een Oostenrijkse of Zwitserse ski bar. Aangepaste muziek. De meest verkochte drankjes zijn de Glühwein, de Irish Coffee en….de warme chocolademelk. 

In het nabijgelegen cultureel centrum staan enkele mooie concerten geprogrammeerd. Licht klassieke muziek, Weense operette en specifieke kerstconcerten hebben echt veel succes. Concertzaal  vol.

En toch….toch vraag ik me af of achter dat mooie decor, achter al die kleurrijke lichtjes wel iedereen kan meegenieten. Is  die glitter echt voor iedereen weggelegd ? Ook voor de alleenstaande moeder met haar kleine twee peuters? Die kinderen die met een lege brooddoos naar school gaan en waar de mama de 5 euro  voor een warme maaltijd niet kan betalen?

Zou het geen mooi kerstgeschenk zijn moest elke gemeente, elke stad in samenwerking met alle scholen ervoor zorgen dat elk kind ‘s middags een warme maaltijd op school krijgt. Laat dit dan mijn eindejaarswens zijn.

Auteur: Enzo Farina is ook de auteur van twee boeken. 

Klik op onderstaande afbeelding om het boek te bestellen.