Eerlijk…André won niet de Euromillions, maar wel de vroegere lotto. Enkele maanden voor hij op pensioen ging, won hij het groot bedrag op het toenmalige lottospel. Het geluk kon niet op. De man was een kleine bediende van een mutualiteit en meteen moest hij zich geen zorgen meer maken over zijn toekomst.
André en zijn vrouw kwamen elk jaar driemaal op verlof in het vakantiehuis waar ik toen directeur was. Elk jaar reserveerden ze het Paasweekend, Pinksteren en drie weken in juli. Op den duur waren het niet alleen vaste klanten maar ook vrienden geworden.
Dat jaar kwam hij aankloppen en vroeg of hij me even mocht spreken. André aarzelde wat en liep licht rood aan. “ Ik zal eerlijk zijn “ zei hij: ”We hebben 54 miljoen gewonnen met de lotto. We hebben zopas een mooie villa gekocht in Spanje, met een mooie steiger en we gaan daar de meeste tijd doorbrengen!” Ik begreep de situatie. Wellicht zou ik ook hetzelfde besluit nemen, moest ik 54 miljoen in de schoot worden geworpen.
Ik heb André en zijn vrouw jaren niet meer teruggezien. Af en toe dacht ik nog wel even aan hem toen we het reservatie bord overschouwden en die vertrouwde naam niet meer terugvonden.
Tot plots…Ineens stond André en zijn vrouw aan het bureel van ons vakantiecentrum. Ze vroegen om mij te spreken: “ We zouden graag terugkomen naar Floreal. We moeten je wel eens ons verhaal vertellen.." Ik was echt blij hen terug te zien en natuurlijk ving ik hen met open armen op.
Op een goede avond zaten we samen in de bar en vertelden ze mij hun belevenissen. Zij hadden inderdaad een mooie villa gekocht ergens in Zuid-Spanje. Een supermooi huis. Ze hadden een eigen steiger en ze hadden zelfs een boot gekocht. Het was een heerlijke omgeving waar ze enkele jaren gelukkig waren. Maar toen gebeurde het…André was uitgegleden op zijn natte steiger en had zijn been en zijn heup gebroken. Hij werd opgenomen in het lokale ziekenhuis en verbleef daar meerdere weken. Noch André, noch zijn vrouw kenden Spaans en de brave man was in dat ziekenhuis doodongelukkig. Hij kon met niemand communiceren. Hij ‘stierf’ bijna van eenzaamheid. Hun twee kinderen konden onmogelijk dikwijls hun vader in dat ziekenhuis bezoeken, de afstand was te groot, Het was een wijze les. André en zijn vrouw wilden terug naar hun thuishaven. Zij verkochten hun villa met steiger en keerden terug naar Vlaanderen.
Eénmaal terug in België besliste het gezin een mooi huis te kopen ergens in de bossen rond Houffalize in de Ardennen. Het had een groot voordeel. Het was niet zo ver van hun thuishaven. Je pakte de wagen en je reed er naartoe. En was je het daar beu, dan stond je twee uren later terug thuis. Andre vertelde dat het een mooi huis was, echte Ardense stijl met een authentieke houtkachel en top gezellig. Zelfs de wintermaanden waren daar mooi, met veel sneeuw en zo rustig. Maar toen ze daar op een goede zondag opnieuw aankwamen, stond de voordeur wagenwijd open. Alle meubels waren verdwenen, zelfs de binnendeuren waren er niet meer. De vrouw van André deed zo’n schrik op dat ze ook die villa in de Ardense bossen zo vlug als mogelijk hebben verkocht.
En daar stonden zij daar nu voor mij. De man keek mij vragend aan: “ Wij hebben hier zo’n mooie dagen beleefd. We vonden het hier zo gezellig. Het personeel was vriendelijk, de keuken was super en al was het gebouw wat oud en wat versleten, het was hier een beetje ons tweede huis…en meer willen wij niet. Mogen wij opnieuw onze kamer van vroeger reserveren? “ Ik stond recht en gaf hen een warme knuffel.
André en zijn vrouw zijn nog jaren in ons Floreal-vakantiecentrum op verlof geweest. Soms rakelden wij hun nare gebeurtenissen op. En André vatte zijn belevenissen goed samen: “ Geld maakt niet gelukkig. Ik kan ervan meespreken!” Dan frons ik eens mijn hoofd en denk in mijn binnenste: “ Mogelijks, maar verdorie met een paar Euromillions - miljoenen op mijn rekening zou ik toch niet ongelukkig zijn….zelfs zonder villa in Spanje, zonder steiger en zonder boot!”
Jullie wellicht ook?
