Als het autosalon in Brussel zijn deuren opent, dan slaat het hart van vele vaders in de meeste gezinnen lichtjes op hol. Dan hoor je denken:” Mijn wagen is zes jaar en aan vervanging toe of mijn autootje heeft al 120.000 km op de teller….” Ik dacht ook zo’n beetje in die zin. Je mag dus niet verrast zijn als mijn twee dochters van zo rond de twintig en ik op een goede morgen richting het Brussels autosalon reden!”
We hadden vooraf geen digitale tickets gekocht. Dus een kwartier aanschuiven aan de kassa. Wie denkt dat het een rustige dag zou worden in het autosalon vergiste zich schromelijk. In de paleizen van de Heizel was een kwartier aanschuiven om een auto van dichtbij te zien. Soms, en nu met wat lichte overdrijving, had ik de indruk dat er meer kinderen aan het stuur van die mooie auto’s zaten dan volwassenen.
Overal stonden zware schijnwerpers en knipperende neonreclames. Het was druk, erg druk. Mijn twee dochters kregen het soms op hun zenuwen als zij net het mooie interieur van een luxewagen aan het bewonderen waren en één of ander koppel hen pedant wegduwde.
En toen begon het….De oudste dochter kwam stapje voor stapje dichterbij en fluisterde:” Papa, ik voel me niet goed. Ik krijg zwarte vlekken voor mijn ogen.” Ik stelde haar voor om wat te gaan zitten. Maar waar vind je een stoel of een bank op dat autosalon? Nog geen minuut later:” Papa, ik zie niets meer …het is al zwart voor mijn ogen…en ik moet overgeven…” Gelukkig stonden we net bij een damestoilet. Zuslief begeleidde de misselijke dochter naar het toilet. Het was even wachten….Vijf minuten, tien minuten, een kwartier..….Ik werd ongerust. Haar zus evenzeer. Ik besloot mijn dochter te zoeken in dat damestoilet. Ik stapte heel voorzichtig binnen. De damestoiletten in die Heizelpaleizen zijn perfect uitgerust om een massa dames te ontvangen die op hetzelfde moment dezelfde (plas of maquillage) problemen hebben. Dus als ik binnenstapte, kreeg ik van wel twintig dames vragende of half-verwijtende blikken. Een man in een damestoilet!
Dat was niet het enige probleem. Waar zat mijn zieke dochter. Ik kon niets anders dan luid te roepen:” Tina….Tina….!” Na drie, keer luid roepen, ving ik een licht gekreun op: “ Hier…Hier…Ik voel me niet goed!”.
Ik was natuurlijk ongerust:” Kun je tot bij mij komen?” Het duurde nog even maar dan hoorde ik het draaien van het slot en mijn dochter kwam buiten, lijkbleek. Ik nam haar onder mijn arm en we strompelden naar de dichtste uitgang. “ Papa, ik kreeg het ineens zo warm, en ik had bijna geen adem meer…en ik kreeg zo’n droge mond!” Na wat zitten op een boordsteen in de koude winterlucht, had mijn dochter al vlug al haar energie terug. Mijn grappig-bedoelde vraag om toch nog eens efkes het autosalon binnen te stappen, werd categoriek weggewuifd. Ons bezoek aan het autosalon had nauwelijks een uur geduurd.
En nu komt het! Mijn dochters zijn intussen 37. Samen met haar partner is ze vandaag naar het autosalon vertrokken. Haar man bewondert graag mooie auto-modellen. Een autofreak? Het autootje van mijn dochter is aan vervanging toe. Schoonzoon lief:” Pa, ga je mee? Je wou toch ook zo graag naar het autosalon?’ Ik heb het aanlokkelijk voorstel afgewimpeld, weliswaar met wat spijt. Maar ik heb mijn schoonzoon wel verwittigd dat, moest mijn dochter zwarte vlekken voor haar ogen krijgen, de enige opdracht luidt: “ Zo vlug mogelijk naar de dichtste uitgang!"
Ik zal later weleens laten weten hoe hun bezoek aan het autosalon is verlopen.
Ik had aan mijn schoonzoon gevraagd om wat documentatie mee te brengen over sommige kleinere elektrische modellen. Hij bekeek me lachend: “ Pa, nu ben je toch van de oude stempel. Papieren brochures zijn helemaal verdwenen. Wil je iets weten, klik dan op je computer het merk en het model aan. Je zal er alle info vinden!” Hij keek zo lief dat ik hem het 'verwijt' helemaal vergaf.
Het wordt voor mij uitkijken in mijn buurt om een wagentje te vinden dat past in mijn beurs en naar de smaak van mijn vrouw.
Brussel is te ver! Als jullie iets hebben voor ons, laat maar weten!
Cursiefjes is een schrijfstijl waarbij de auteur een kort verhaal schrijft, met een eigen persoonlijk aanvoelen of een persoonlijke belevenis. Dat doet deze auteur, Enzo Farina, zo graag. Wil je meer info of wens je te reageren. Kan door te mailen info.cursief@gmail.com
Je krijgt zeker een reactie van Enzo
