Mijn vriend woont in een riante villa, aan de oevers van de Leie en niet zo ver van een mooi golfterrein en het museum van Roger Raveel. Het is een prachtige omgeving. Het huis staat er zo rustig met vooraan een enorm grasveld, een prachtig aangelegde tuin en heel wat bloemenperken. In het midden een prachtig “Ballerina” beeld van de Westvlaamse kunstenaar Irenee Duriez. De dichtste buren wonen op een korte wandelafstand en de dorpskern ligt op tien minuten wandelen. Het huis zou zo kunnen figureren in een boekje over de mooiste woningen van Vlaanderen.
Er is echter een probleem. Mijn vriend is een zakenman en is voor zijn beroep vaak enkele dagen in het buitenland. Zijn vrouw gebruikt die dagen soms om eens bij haar ouders te logeren of bij haar zus. Maar meestal blijft ze wel alleen thuis in dat grote huis. En daar begint nu net het probleem. Sinds kort is ze niet meer graag alleen…Er is bij een vriendin van haar ingebroken, en nu slaapt ze minder goed en hoort ze hoe de wind rond de woning waait of het blaffen van een hond in de verte.
En dus stelde ze haar man voor een ultimatum. Het huis moest een bewakingssysteem krijgen en zij een kleine revolver. Haar man zag het beveiligingssysteem wel zitten, de revolver echter niet, maar hij stelde een alternatief voor. Ze zouden een hond in huis nemen. Een goede waakhond zou wel blaffen als een ongewenste bezoeker het huis zou naderen, of het nu dag of nacht was.
Mevrouw zag onmiddellijk het voordeel van een hond in. Die revolver…de remedie zou slechter zijn dan de kwaal. En dus kwam de hond. Het was nog een jong dier, geen vechtbeest of zo maar een lieve Dalmatiër. Het kwam van een ernstige kweker die had verzekerd dat de hond altijd alert zou zijn, maar nooit agressief. De heer des huizes was gelukkig, zijn vrouw ook. En die hond was de lieveling van mevrouw.
Nu springen we ineens een half jaar verder.
Op een goede morgen kwamen mevrouw en mijnheer de trappen af. Tot hun grote ontzetting was hun huis helemaal overhoop gehaald. Lades stonden open, boeken en kaften uit de kasten gehaald en op de grond gegooid…Inbrekers hadden er lelijk huis gehouden. En de Dalmatiër ? Die lag heerlijk in zijn mand te slapen. Zelfs toen ze zijn naam riepen, was het precies of het beest bleef slapen.
De politie vermoedde dat de hond werd verdoofd. Met wat of hoe was niet erg duidelijk. Dat moest verder worden uitgezocht.
De inbraak had echter een groot positief gevolg. Mijnheer veranderde zijn werksysteem. Zijn adjunct werd belast met de buitenlandse opdrachten en zo was mijnheer ‘s avonds altijd thuis.
Rond hun domein werd een afrastering geplaatst en een goed bewakingssysteem. En de Dalmatiër…dat bleef de grote vriend in het gezin. Op een goede avond kwam mijnheer binnen met een flinke Dalmatiër-puppy. En wie het meest gelukkig was met die verrassing was wellicht nog de eerste Dalmatiër. Die kreeg opeens een leuke vriend.
