Vanmorgen reed ik voorbij een groot reclamebord waarop een waanzinnig mooie jongedame prijkte met een knappe jonge man die beslist een topmannequin was. Ze zaten in een witte strandstoel, onder een vuurrode parasol die een klein stukje van een blauwe hemel verborg. Op de achtergrond wuivende palmbomen en een zee die blauwer was dan in mijn mooiste dromen. Ze hadden allebei een klein flesje coca-cola in de hand. Je kon zo kleine  waterpareltjes op hun colaflesje zien. 

En plots dacht ik eraan hoe ik mijn eerste coca-cola in mijn leven heb gedronken. 

Ik moet acht of negen zijn geweest toen de hoofdonderwijzer ons kwam vertellen dat er ‘s anderendaags een heuse kameel op de speelplaats van de school zou komen. Hij zei ook dat er voor alle kinderen van de school een geschenk zou zijn. Kun je geloven dat alle kinderen die avond met de wildste  dromen naar bed gingen.

En ja, de volgende dag, rond de klok van tien, hoorden wij allerlei gestommel op de speelplaats. De leerlingen die het dichtst bij het venster zaten, riepen meteen:” De kameel is  daar, de kameel is daar!” Er was geen houden aan. Elke klas tussen het eerste leerjaar en het zevende ( toen nog!) mochten om de beurt die kameel gaan bekijken.  Voor de meeste van ons was het de allereerste keer in ons jeugdig leven dat we een echte kameel zagen. 

Een vriendelijke oudere heer wandelde langs de rijen kinderen wandelen en pikte er twee uit. Geloof het of niet, ik was één van die twee. De tweede was Louis, de zoon van de lokale dokter. Wij mochten op de rug van die kameel twee keer rond de speelplaats wandelen, onder luid applaus van onze vriendjes die wat jaloers naar ons keken.

“Omdat niet alle kindjes op de kameel kunnen zitten, hebben we wel voor iedereen een geschenk mee!“ zei dezelfde oude man die mij op de kameel had gezet: “Jullie mogen terug naar de klas en wij brengen straks voor iedereen een verrassing in de klas!” En ja, enkele minuten later kwamen twee mannen in elke klas binnen met enkele grote bakken met kleine flesjes coca-cola. Er waren genoeg flesjes cola om alle leerlingen vier dagen zo’n frisdrankje te gunnen. Elke leerling kreeg ook een waardebon om in de lokale kruidenierswinkel coca-cola tegen verminderde prijs aan te kopen.

Meteen was coca-cola in onze kleine lokale gemeenschap ingeburgerd. Ik beken eerlijk dat ik dat donkere drankje vele jaren trouw ben gebleven. Sloten cola heb ik in mijn leven gedronken. 

Helaas vond mijn dokter op een mooie lentedag  dat mijn bloedspiegel er niet zo bijster gezond uitzag. Zijn advies  was vrij formeel: veel meer op je voeding letten. Coca-cola was één van de producten die ik liefst moest vermijden. 

Vandaag drink ik niet zo dikwijls nog een cola. Ik  geef grif toe dat het heel lang geduurd heeft vooraleer ik dat drankje kon laten. Maar een mens blijft maar een mens, als ik vanmorgen voorbij die leuke promo-affiche voorbij reed, had ik meteen zin in een fris glas cola. 

Straks, als ik thuiskom, in de koelkast toch een cola nemen. Dan zal ik even mijn ogen dichtknijpen en zal ik me inbeelden dat ik ook in zo’n strandstoel zit, op dat mooie strand met wuivende palmbomen….en wie weet met zo’n knappe mannequin naast mij onder die blauwe hemel. 

Tenzij mijn vrouw mij straks een glaasje mineraal water aanreikt. Helaas.