Nieuwjaar begint zich stilletjes aan te melden. Waar gaan we de réveillon vieren? Waar kan je lekker eten ? In het vakantiecentrum waarvan ik de leiding had, hadden we een vrij vast cliënteel. Toch zijn er bijzondere herinneringen aan sommige klanten. Zo blijven twee Gentse dametjes heel bijzonder in mijn geheugen gegrift. Die twee dames, boezemvriendinnen, allebei rond de 80, kan ik onmogelijk vergeten.
De eerste, sprak je spontaan aan met “ Madame”. Ze had een natuurlijke flair en een zelfbewuste stijl die iets adelijks had. Ze was een kleine gezette dame met vrolijke pretoogjes, grijze golvende haren en met een zachte fluwelen stem. De tweede was “ Marraineke”, een superlieve vrouw, kunstenares, eerdere tenger van gestalte, maar altijd gedistingeerd glimlachend. Ze waardeerde het als je haar vertrouwelijk aansprak met haar lievelings naampje ” Marraineke”. Samen twee warme, hartelijke boezemvriendinnen.
De twee dames hadden een eigen bijzonder taalgebruik. Beide dames maakten deel uit van de oude Gentse bourgeoisie en daar werd nogal vlot Frans gesproken. Maar vertelden de twee vriendinnen iets onder hun tweetjes uit hun dagelijks leven, dan was dit in het platte Gentse dialect. Daarenboven schakelden ze moeiteloos over op het zuiverste taalgebruik als andere mensen bij hen kwamen.
Voor de oudejaarsavonden hadden deze twee dametjes een klassiek patroon. “Madame” belde zo rond eind november:” Je hebt onze twee kamers in je hotel toch gereserveerd ? Marraineke en ik kijken al uit om oudejaar bij jullie te vieren!” Meteen voegde ze er nog een zinnetje aan toe:” En mogen wij Uw vrouwke en U opnieuw uitnodigen aan onze tafel ?”. Het was voor hen een vanzelfsprekendheid dat mijn vrouw en ik oudejaarsavond samen aan hun tafel vierden. Toegegeven, we kenden elkaar al behoorlijk lang want we waren samen echte amateurs van de paardensport. Het stoorde hen beslist niet dat ik vrij regelmatig van de tafel verdween om even na te gaan of alles achter de schermen van de keuken vlot verliep.
Het scenario van de oudejaarsavond was vrij klassiek. Vanaf de aperitief zat de stemming in het restaurant er meteen in. Onze twee dametjes hadden een feestelijk outfit aan dat hen beeldig stond en hen tien jaar jonger maakte. Ze voelden zich in de opperste stemming. Alhoewel de dametjes vaak hadden gelogeerd in de meest chique hotels en “ le beau monde “ kenden , daarenboven onmiskenbaar een “savoir vivre “ hadden, toch voelden ze zich super thuis in ons sociale vakantiehuis dat weliswaar geen rijke luxe kon etaleren, maar wel warme gezelligheid kon aanbieden en een vrij gastronomische keuken.
Elk jaar was middernacht een kantelmoment. Als de klok middernacht sloeg, het Nieuwjaarskussen en de bijhorende omhelzingen achter de rug waren, veranderde er iets bij de dames. Na het klassieke glas champagne, de prosit en het inzetten van een farandole was het precies of onze twee dames een “ verjongingskuur” kregen. De twee stijlvolle dametjes zetten een papieren felgekleurde hoed op. Met een fluitje in de mond gooiden ze kwistig met de serpentines en de confetti ’s die elke deelnemer aan het feest aangeboden kreeg.
“ Kunnen wij een fles champagne bestellen ? “ was dan de klassieke vraag. “ Wij twee, wij drinken zo graag champagne….en na zo’n lekkere maaltijd zal een glas champagne ons best smaken!”. Het bleef nooit bij die ene fles. Als je nu één minuut zou denken dat die dametjes, op hun leeftijd, vrij vroeg hun bed zouden opzoeken….vergeet het. Meestal waren ze bij de laatste die hun kamer opzochten. Dan trokken ze arm in arm naar de lift. Bezorgd vroeg ik of ik hen niet moest begeleiden. Het antwoord was altijd hetzelfde:” Waarom ? Denk je dat we te veel gedronken hebben ? We hebben het vrij redelijk gehouden….één glas champagne met een keer!”. Ze proestten het uit.
De volgende morgen moest je ze evenwel niet vroeg aan de ontbijttafel verwachten. “ We hebben goed geslapen maar we hebben geen honger. We hebben gisteravond teveel …..gegeten!”. En opnieuw schaterden ze het uit.
Ze werden op Nieuwjaarsdag altijd opgehaald door één van hun kinderen. Die moesten meteen aanhoren hoe gezellig oudejaarsavond was geweest, hoe ze heerlijk hadden genoten van de feestmaaltijd…“We hebben niet op onze cholesterol gelet en we hebben vier flessen champagne “soldaat gemaakt”.
Het was de dametjes gegund. We namen afscheid van elkaar. “Madame “ kwam dan af met haar klassieke vraag:” Marraineke en ik zouden graag onze kamers reeds reserveren voor volgend jaar. Meestal voegde ze er nog vrolijk aan toe: “ En zet alvast maar een paar flessen champagne klaar!”. Even klassiek zei toen één van de kinderen:” Mama, je hebt het toch niet te bont gemaakt….je hebt toch niet teveel gedronken, hé ??”.
En met een guitige knipoog kwam het antwoord:” Nee hoor, één glas champagne met een keer !’
Enzo Farina is ook de auteur van twee leuke boeken. Het eerste is een verzameling van 55 leuke cursiefjes, meestal herinneringen uit zijn horeca-verleden. Het andere is een schitterende roman “ Ludo en Carla “ die zich afspeelt tussen Blankenberge en Gent. Twee aanraders; Meer info in de kolom hiernaast. Voor reactie kan u zich ook wenden rechtstreeks tot Enzo Farina op zijn emailadres info.cursief@gmail.com
