Soms bekruipt mij een nostalgisch gevoel en wil ik jullie de Puglia ( Apulia ) laten ontdekken, de zonnigste streek van Italië. En nu is deze Valentijnsweek wellicht een ideaal moment om jullie even mee te nemen naar “ de keuken en de gastronomie  “ in de hiel van Zuid-Italië.

Drie dringen zijn voor de Italianen heilig: la mama, li bambini e la pasta. Hoeft er hier een vertaling?

Wie denkt aan Italië, denkt meteen aan de Italiaanse keuken.en ziet meteen in zijn geest macaroni en spaghetti…Maar in Italië worden bijna in elke streek vijftig verschillende soorten “pasta” of  deegwaren gemaakt en dan telkens nog in tientallen verschillende vormen. Er bestaan ongetwijfeld tientallen mogelijkheden om met pasta te werken. Klassiek denken wij aan “deegwaren met tomatensaus" maar in Zuid-Italië is de variatie ontzettend groot: deegwaren met mosselen, gamba’s, vis, inktvis maar ook aan courgettes, aubergines, paprika, champignons en of nog met kalfslapjes, lam, ….

Nochtans….de echte Italiaanse keuken beschouwt meestal de deegwaren als een veredelt voorgerecht. Het bord “ spaghetti Bolognaise “is meestal de helft van wat wij klassiek als een portie aanzien. De Italiaan besteedt veel meer  aandacht aan de hoofdschotel van vis of vlees en aan zijn groentenschotels. Alleen onder de druk van het toerisme en in restaurants die veel werken met buitenlandse bezoekers past de lokale horeca zich soms wat aan en wijkt wel wat af van de klassieke regionale keuken.

De Italianen hebben ook onze keuken zwaar beïnvloed. Zo zijn de specerijen die we nu courant in onze eigen keuken gebruiken ooit aangevoerd met grote koopvaardijschepen uit Italië. Op alle markten in Vlaanderen werden toen Italiaanse kruiden verkocht en enkel de meer welgestelden konden zich die ingrediënten veroorloven. Weet je dat de Italianen de  eerste  waren om mes en vork te gebruiken en niet langer te eten met de vingers?

Ook op vandaag inspireert de Italiaanse keuken nog de onze. Wie heeft de “ opgevulde courgettebloem” bij ons binnengebracht? Een courgettebloem opgevuld met drie soorten kaas: parmigiano, ricotta en mascarpone? Of de “risotto” ? Wellicht glimlachen jullie nu, maar het is zo gemakkelijk om Italiaanse invloeden in onze eigen keuken te vinden.

Waar onze eigen keuken wel veel beter is dan de Italiaanse is bij het ontbijt. Wij etaleren bij ons ontbijt een enorm aanbod van heerlijke mogelijkheden: eieren, confituren, kaassoorten, charcuterie, vele soorten broodjes ( pistolets, gesuikerde  sandwiches, croissants,....). De echte Italiaan houdt het meestal bij zijn kleine espresso en één of ander koekje. Er zijn al wat Vlamingen die grote ogen opentrekken als ze ‘s morgens vroeg in één of ander lokaal hotel of B&B dat beperkte ontbijt zien. 

Maar  wat mij nog zo bijblijft van de Italiaanse keuken is de geur. Je wandelt in de kleine straatjes van Ostuni, Alberobello, Francavilla-Fontana en opeens zal je de geur ontdekken van de Italiaanse keuken. De vis gebakken in olijfolie, de geur van het groentekraam op de hoek van de straat, de open lucht terrassen waar je zo heerlijk kunt tafelen met zicht op de blauwe Middelandse zee.

En als je  dan eens op een warme zomerdag thuis, hier in Vlaanderen,  iets van de Zuid-Italiaanse keuken wil ontdekken, dan raad ik je een “verbeterde sinaasappel,” aan. Het recept? Hier volgt het. Je snijdt een kapje uit de appelsien en je verwijdert voorzichtig het vruchtvlees. Opgepast dat je  de binnenste schil niet beschadigt. Pers het sap uit het vruchtvlees en vermeng het met een stevig glas Bols. Nog wat opgeklopte slagroom en wat vruchtvlees erbij en vul opnieuw de appelsien.Nog twee uur laten afkoelen en dan….genieten. Met wat creativiteit kan je dit ook toepassen bij een kleine watermeloen. 

Ik had het hier ook kunnen hebben over het rijke erfgoed van de Puglia waar bijvoorbeeld de Via Appia uit het Romeins tijdperk in Brindisi eindigt en daar nog zichtbaar is, of over de trulli die je in de velden zult zien en die dienen als zomerhuisjes voor de stadsmensen om de warmte in de  stad te kunnen ontwijken,....

Nu begrijpen jullie misschien waarom ik, tijdens onze mistige winterdagen, zelfs op Valentijn even nostalgisch blijf hangen in de streek van mijn Italiaanse papa. En wie weet….komen we elkaar daar ooit weleens tegen. Dan  drinken we een goed glas wijn uit de streek…..want dat hebben ze daar ook. 

Tot zolang?