Ik weet niet wat ons bindt, integendeel, ik zou honderd lijnen kunnen vullen met wat ons verschilt. Mijn vriend en ik.
We leerden mekaar kennen precies 40 jaar terug. Mijn vrouw en ik hielden van paarden. Als er een jumping, dressuurwedstrijd of een eventing in de buurt was, dan waren wij altijd te vinden tussen de enthousiaste toeschouwers.
Zelf reden wij paard in een manege in Zwijnaarde. In de bar van die manege of gewoon op een wandeling te paard, kom je vaak dezelfde mensen tegen en die worden na een tijdje vrienden. Zo ging het ook met die man die tot op vandaag, ruim veertig jaar later, nog steeds mijn beste vriend is.
Met de geboorte van mijn twee dochters, een tweeling, is die man veel sterker in ons gezinsleven gekomen. We waren samen gezellig in een restaurant toen mijn vriend plots tegen mijn vrouw zei:” Lieve, je bent zwanger. Ik zie het aan uw ogen. Ik voel het!” Het bizarre was dat noch mijn vrouw, noch ik op dat moment wisten dat mijn vrouw zwanger was. Enkele dagen nadien bevestigde de gynaecoloog inderdaad de zwangerschap.
Toen de tweeling geboren was, vroeg mijn vriend of hij getuige mocht zijn bij het inschrijven op het stadhuis. Zo vertrokken mijn vriend en ik rond elf uur van de afdeling “materniteit “ richting het stadhuis van Brugge. Helaas pech, het stadhuis sloot om 11u15 en heropende pas om 14 uur. Geen probleem. We zouden iets gaan eten in een goed Brugs restaurant. De sfeer was goed. De champagne als aperitief was een Louis Roederer en dat wil wat zeggen. De maaltijd was succulent. Net toen we wilden vertrekken uit het restaurant kwam een andere goede vriend van mij binnen, een parlementslid en lid van de commissie “landsverdediging “. Had mijn vriend nu toevallig geen info nodig rond het sociaal statuut binnen het leger. Het werd een boeiend gesprek dat begon over lonen en arbeidsvoorwaarden en eindigde bij de aankoop van jeeps, geweren en vliegtuigen. Kortom, we landen rond zeven uur opnieuw in de kamer van de materniteit…We hadden één ding niet gedaan: onze dochters aangegeven, maar we hadden wel een bijzonder leuke dag beleefd.
De banden met mijn vriend zijn vandaag, 40 jaar later, nog steeds super. Het is een vriendschap die je niet kan beschrijven. We zien mekaar soms weken niet. Maar waar mijn vriend ook zit, in Vietnam, Parijs of Koksijde, er gaan weinig dagen voorbij zonder dat we elkaar een boodschap sturen, een krantenartikel aanhalen of gewoon onze ergernis uitspreken over sommige politieke gebeurtenissen. Het kan gaan over gewone dingen: zonet liet hij mij weten dat hij hulp nodig had om de banden van zijn elektrische fiets op te blazen. En dat hij hoopte veel kersen te kunnen plukken in zijn enorme boomgaard.
Nochtans verschillen onze maatschappelijke en sociale wereld enorm. Hij is door zijn business een wereldburger, ik ben al blij met één keer per jaar een reisje ergens in een buurland. Hij rijdt met het laatste model van een elektrische wagen uit een topsegment en in zijn garage staat nog een oldtimer Rolls Royce voor de zondag excursies. Mijn Peugeotje is oud en dringend aan vervanging toe. Maar nu ga ik jullie iets vertellen wat echt waar is en onze vriendschap typeert.. We gaan regelmatig samen op restaurant. Met onze vrouwen en soms al eens gewoon onder ons twee. Als mijn vriend uitnodigt, kiest hij altijd voor een gastronomisch restaurant dat minstens een sublieme vermelding heeft in de culinaire gidsen. Als het mijn beurt is, laat hij weten dat hij zo’n zin heeft in mosselen met frietjes, of tomaat-garnaal met (verse) frietjes….of vraagt hij mij thuis een goed stuk kabeljauw klaar te maken met asperges…” Want jij kunt zo goed koken !”
Maar we hebben wel één groot punt gemeen: “ Hij houdt van een stevige “ Coupe Colonel” en ik van een Irish Coffee!” Zou dat de basis zijn van onze stevige vriendschap?
Heb je commentaar op dit cursiefje ? Wens je een boodschap te sturen naar de auteur. Dan kan. Het emailadres waarop je Enzo Farina kan bereiken is info.cursief@gmail.com
