Als je zelf in de toeristische sector werkt, dan neem je geen vakantie als half België in jouw eigenste vakantiehuis op verlof is. Zelf verlof nemen deed je dus compleet buiten elke “ normale “ vakantieperiode.
Dat maakte ook dat wij ons verlof toen nooit aanvoelden als “vakantie “ maar wel eerder als een soort “ recup-periode”. Uitrusten na hard werken.
Bovendien was een bestemming kiezen ook niet zo makkelijk. Meestal was je, na een keihard zomerseizoen in eigen land, te laat om nog ergens een echte strandvakantie te kiezen en veel te vroeg om te genieten van de wintersport. Aantrekkelijke vakantiebestemmingen als Tenerife, Sri Lanka, Thailand en andere waren pakweg 30/40 jaar terug nog niet de populairste bestemmingen als vandaag.
Mijn vrouw en ik, intussen 48 jaar gehuwd, gingen op zoek naar een ideaal plekje om onze uitgestelde huwelijksreis te maken.
De reisagent, waarmee ons vakantiehuis graag samenwerkte, raadde ons aan om eind september eens een vakantie te boeken in Kroatië. “ Ik ken daar een goed viersterrenhotel zei de man: “ en gezien je buiten het seizoen gaat, zal de prijs zeker meevallen!”. Zo gezegd, zo gedaan.
Mijn vrouw en ik waren maar al te blij eens echt te genieten van een deugddoende vakantie.
De auto volgeladen en wij gingen naar Kroatië.
Ik had mij toch een beetje mispakt. Kroatië was toen niet zo’n land als pakweg Duitsland, Oostenrijk waar de grenswachters met een kleine hoofdbuiging en een glimlach je meteen in hun land verwelkomden . Nee hoor! Kroatië was ruim een uur aanschuiven aan de grenspost. Uitgebreide controle van alles wat je maar als bagage mee had, nog een verplichte extra-verzekering en ja…na nog een half uur palaveren konden we “ ons vakantieland ” binnenrijden.
Na ruim 60 km vol hobbelige putten en versmalde wegen reden wij het kuststadje binnen waar we veertien dagen zouden verblijven. Mijn vrouw en ik keken mekaar verbaasd aan.
Het was precies een dode stad. Geen winkel die open was. Elk restaurant had gesloten rolluiken. Nauwelijks een mens op straat.
We vonden na wat zoeken ons hotel. Het was een mooi hotel vlak aan zee en het enige hotel dat in dat kuststadje open was. Op de parking geen enkele auto. De receptie bedienden keken even vreemd op toen ze ons – twee twintigers - zagen binnenstappen. Gelukkig vonden zij meteen onze reservatie….wat niet moeilijk was want wij waren hun enige gasten buiten een groep Engelsen die er ook op verlof was. Wij: “ Een groep Engelsen ??” De man achter de balie met een lieve glimlach:” Ja, naast U hebben we hier 600 Engelse dames – allen weduwen- van een ladies-vereniging ! Ik hoop dat het U niet stoort ?”.
In het restaurant waren het allemaal grote ronde tafels van acht personen. De maître van het restaurant wees onze tafel aan. We mochten aanschuiven aan zo’n tafel die gedekt was voor ‘maar’ zes personen. Echt, alle tafels waren ingenomen uitsluitend door Engelse ladies waarvan de jongste wellicht net iets meer was dan 80 jaar. Ik was bovendien blijkbaar de enige mannelijke klant in dat grote hotel. Mijn vrouw en ik waren nauwelijks aan “onze” tafel neergezeten of vier dames kwamen bijschuiven. Ik probeer het te beschrijven zonder enig overdrijven: vier echt stokoude dames, zwaar geschminkt, sterke parfum en babbelen..babbelen in een Brits dialect waarvan ik geen woord verstond…..Het babbelen begon van de eerste minuut tot de ladies weer vertrokken….en ons hadden ze geen blik gegund!
We hebben het daar toen slechts drie dagen volgehouden. De man achter de receptie begreep dat we ons verblijf wat vroeger wilden afbreken. Ik merkte zelfs een meelevende blik op bij die man.
Mijn vrouw ik besloten voor de rest van ons verlof door te reizen naar Wenen. We gingen ervan uit dat het een prachtige stad was, vol toeristische attracties en activiteiten.
Het werd het begin van een lang liefdesverhaal. Zoveel keren hebben we nadien in Wenen prachtige dagen doorgebracht, avonden in de Volksoper of de opera, middagen in de mooie kastelen, en vooral rustig kunnen eten en drinken in Grinzing in die “ typische heurigen ” waar wel veel volk was, veel sfeer, muziek en mooie gaanderijen maar geen kwetterende
Engelse weduwen van dik boven de tachtig!!!
—----------------------
Enzo Farina schrijft altijd over echt gebeurde belevenissen. Aangezien hijzelf een lange carrière had
in de toeristische sector, maar ook in de lokale politiek en daarenboven uit een Italiaanse familie
stamt, zijn de cursiefjes zeer divers maar telkens geschreven met een groot “buikgevoel”. Hij kijkt altijd
uit naar reacties. U kan ze hem sturen op volgend emailadres info.cursief@gmail.com
