Als kind was Enzo Farina verzot op paarden.
Ik was nog maar een jongeling van iets hoger dan 1 meter, of ik stond bewonderend te kijken naar de boerenpaarden in mijn dorp. Ik trok vaak naar een weide waar zo’n boerenpaard stond en ik tekende dat krachtige dier.
Toen ik wat ouder was en onze jonge boeren organiseerden een ruitertornooi, dan was ik zeker present. Het was zo plezant die jonge boeren op die grote Brabanders te zien rijden. Soms was het ringsteken op het dorpsplein, soms was er een stoet met enkele paarden op kop….
Het hoeft je dan ook niet te verwonderen dat, toen ik al een paar jaren aan het werken was, ik in een manege mijn eerste rijlessen kreeg. Nog een paar jaren later en al wat had gespaard, kocht ik mijn eerste rijpaard.
Het was eerder toevallig. Een vriend had mij getipt dat er een mooi jong paard te koop stond. Een prachtig dier maar wat verwaarloosd door zijn eigenaar. Na een beetje onderhandelen met die man kon ik het kopen. Ik was super gelukkig.
Zo belandde ik in een mooie manege in Zwijnaarde. Het was even wennen. Een omgeving die ik niet kende. Een eigen paard vereist meer aandacht dan er eentje te huren voor een paar uren. Het was het begin van één van de mooiste periodes uit mijn leven.
Ik kwam terecht in een heel vriendelijke omgeving. Rijk of arm, jong of oud, expert of amateurruiter, iedereen was hartelijk en al vlug was je opgenomen in de warme sfeer van de manege en van paardenvrienden.
Wie mij kent, weet dat ik een man ben van 100 %. Als ik mij voor iets inzet, is het dan ook totaal. De manege organiseerde veel activiteiten: dressuurwedstrijden, jumpings maar ook elke zondagmorgen wandelingen te paard. Ik werkte daar zo graag aan mee. Heerlijke herinneringen. We vertrokken zo rond acht uur met een tiental ruiters en we keerden pas rond elf uur terug. Bewust want dan was er het uur van het aperitief in de manege. Daar werden vriendschappen voor het leven gesmeed.
En dan kwam het hoogtepunt van elk jaar in de manege: een internationale jumping. Wie niet thuis is in de paardenwereld zal wellicht niet begrijpen hoe belangrijk deze internationale jumping is geweest. Grote gevestigde waarden uit alle landen van Europa kwamen hier nieuwe of jonge paarden uittesten. Drie dagen na één was het echte topsport. Drie dagen na één nam ik verlof op het werk om mee te helpen in de administratie, het onthaal van de ruiters, helpen prijzen uit te reiken….en op de late avond nog een glaasje (teveel) te drinken met alle vrienden die mee hadden geholpen. Aan het einde van de jumping waren mijn batterijen “ leeggelopen”.
Vandaag is er geen paard meer. Mijn oude knoken en mijn geldbeugel zijn van die aard dat ik paarden alleen nog op afstand bekijk. Als ik paarden zie wandelen op het strand, dan kijk ik enerzijds met volle bewondering en anderzijds toch met wat heimwee.
Eén ding maakt me nog altijd blij: als een vriend uit de tijd “van toen“ mij een groet stuurt of me even opbelt, dan zwelt mijn ‘paarden-hartje’ nog altijd hevig op. Eens paardenvriend, altijd paardenvriend!
**** Wie wil reageren op dit cursiefje, kan dit door je reactie te sturen naar Enzo Farina naar volgend email-adres info.cursief@gmail.com
