Ik was nog heel jong toen ik reeds een grote bewondering had voor paarden. Of het nu paarden waren die in een stoet of processie mee stapten of het nu grote zware Brabanders waren die op het veld de ploeg vooruit trokken, ik vond paarden de mooiste dieren op aarde.
De bewondering voor paarden bleef toen ik al wat ouder werd. Het toeval bracht ons naar de manege op de Rodeberg waar er een springconcours was. Het decor van die manege was prachtig. Vanop de rijbaan kon je onmetelijk ver kijken over het westvlaams heuvellandschap. Mijn passie werd daar opeens gedeeld door mijn twee zusjes en hun vriendjes. We zouden allen leren paardrijden. We zagen ons al galopperen in de uitgestrekte velden van Dranouter tot Kemmel of zelfs tot aan de Catsberg waar je in een landelijk etablissement een heerlijke trappist kunt drinken.
De eerste zondagochtend op de manege. Wij waren blijkbaar de enige die op een zondagmorgen sportief genoeg waren om te leren paardrijden. De rijmeester haalde zes paarden uit de stal en zadelde die voor ons op. Elk op zijn beurt moest dan de teugels vastnemen en stappen naar de rijbaan die er zowat vijftig meter verder in de ochtendzon uitnodigend bij lag.
Sommige paarden wisten blijkbaar wat hun opdracht was. Wij, ruiters op onze eerste dag, hadden alle moeite om de paarden te volgen. Het was letterlijk “ paard, waar ga je met ons naartoe?” De rijmeester leerde ons hoe we onze voeten in de stijgbeugels moesten zetten om ons dan op de rug van het paard te hijsen. Twee paarden waren al aan het stappen vooraleer wij de kans hadden om op te stijgen. Een derde had wellicht last van veel jeuk want het begon opeens te rollen in het zand van de piste. De rijmeester vloekte als een ketter.
Na drie lessen bleek ik de enige te zijn die het volhield. Mijn vijf compagnons haakten allemaal om één of andere reden af. De ene had schrik, de andere had rugpijn…Na tien lesbeurten in de rijbaan was ik een volleerde ruiter, of dat dacht ik tenminste. De volgende zondag vroeg ik aan de rijmeester of ik al een kleine wandeling met een paard zou aankunnen. Hij glimlachte:” Als je in de buurt blijft hier rond de manege, mag je het gerust eens proberen….!” Ik voelde mij super gelukkig.
Ik zadelde zelf al “mijn” paard. Onder het toezicht van de rijmeester moest ik een tiental minuutjes opwarmen in de rijbaan en dan mocht ik alleen gaan wandelen. Mijn paard gedroeg zich super. Het gehoorzaamde op alle bevelen en ik was echt een gelukkig mens. De zon scheen en ik voelde alleen een klein fris deugddoend windje. Rond de manege was er een soort pad dat duidelijk reeds eerder door vele ruiters werd bewandeld. Opeens kwamen we aan een weide waar een kudde koeien stonden. Stoorden wij die dieren in hun ochtendritueel of waren ze gewoon nieuwsgierig, ze kwamen allemaal snel aangelopen. De oortjes van mijn paard gingen opeens rechtop staan, het trippelde even als een prima ballerina ter plaatse en voor ik het goed besefte had het paard zich omgedraaid en liep in grote galop terug naar de manege. De rijmeester lachte als ik op de binnenkoer aankwam: “ Wellicht de volgende keer aansluiten met de wandeling van de beginners?”
Ik heb volgehouden. Na enkele jaren kocht ik een eigen paard. Het had een prestigieuze naam “ Angelo van het Zilveren Spoor”. Zo heb ik geleerd hoe innig de band kan zijn tussen paard en ruiter. Nauwelijks stapte ik de stal binnen waar de paarden in grote boxen stonden of ik hoorde Angelo al hinniken. We hebben jarenlang vele wandelingen gemaakt, aan zee, in de Ardennen….Nooit heeft hij me in de problemen gebracht. Hij voelde de minste van mijn reacties. Ik kende elke aarzeling of zijn drang om eens echt vooruit te vliegen.
En toen….toen werd mijn vrouw zwanger van een tweeling. En hier eindigt dan ook mijn “paarden-verhaal” want twee jonge baby’s die een gezin komen aanvullen, zorgen er wel voor dat de agenda op een andere maar heel natuurlijke wijze vol loopt. En toegegeven…twee dochters erbij zorgen voor meer en warmer gezinsgeluk, hoe leuk paardrijden ook mag zijn.
Wie wenst te reageren op dit of andere cursiefjes van de auteur, kan dit kan dit op info.cursief@gmail.com
Wie een boek wenst aan te kopen van Enzo Farina, klikt even op de foto van de cover van zijn boeken. De boeken blijven in de stijl van zijn cursiefjes, het eerste als een bundel van 55 volksverhalen, het tweede als een vlot lezende roman.
