Mijn vriend kwam een glaasje drinken, buiten op ons terras. Op deze eerste dag van de mei-maand leek het of de lente zou beginnen. Het was best warm in de zon en de frisdrank was écht fris. We hadden mekaar al een tijdje niet meer gezien. Het was dan ook ‘het’ moment om herinneringen op te halen en anekdotes te vertellen die ons aan het lachen brachten…
Mijn vriend was en is nog altijd een gevierd acteur. Ik heb ooit mijn eerste dictielessen bij hem gevolgd. Ik herinner me nog levendig het kleine leslokaal in de Stedelijke Academie voor Muziek en Woord. Er was maar één venster met groen gebobbeld glas. Als de zon erdoor scheen, zag je groene stofdeeltjes dwarrelen in het leslokaal. Heel vreemd. Weinig meubels, alleen een oude houten lessenaar en twee stoelen. Eén voor de dictie leraar en één voor de leerling. Geen kadertjes aan de muur. Wel nog een houten kruisbeeld dat wellicht de bedoeling had om op te vallen tegen de witte muur.
We hadden plezier. We haalden souvenirs op uit de tijd van toen. Ik vroeg mijn vriend of hij nooit een black-out had gehad op het podium. Zo’n moment waarbij je mond vol tanden staat. Hij begon te lachen. “ Natuurlijk” zei hij; “ Het overkomt wellicht iedere acteur eens in zijn leven. Ik stond op het podium in een groot cultureel centrum. De zaal was volgelopen. Opeens rinkelde midden mijn passioneel betoog in één van de eerste rijen een GSM.. Ik was compleet de draad van mijn verhaal kwijt. Gelukkig hadden we een alerte ‘souffleuse’ die mij meteen mijn laatste woorden herhaalde en na een diepe zucht en even kwaad kijkend in de zaal kon ik verder doen.” Ik keek mijn vriend aan. Hij glimlachte wat vreemd. Ik kon mij die situatie zo voor de geest halen.
Ik had ook zo mijn verhaal; “ Ik was zowat achttien en ik volgde toneelles en dictie. Ik reed iedere dag met mijn fiets naar school en ik had een leuk meisje leren kennen dat ik vaak voorbijreed. Het was zo’n meisje dat je vandaag best zou kunnen vergelijken met Jade Mintjes, die leuke Limburgse stand-up comédienne. Veel meer dan een babbel en een voorzichtig handje vasthouden was er nog niet gekomen toen ik op een goede zaterdagmiddag mijn examens toneel en dictie moest doen. Er waren veel leerlingen komen opdagen, ook wat ouders. Op de tweede rij zat de jury. Ik moest een tekst declameren met veel passie en sterke mimiek. Enkele vrienden die voor mij hun stuk hadden moeten declameren waren even gestruikeld. De leraren werden wat zenuwachtig.
Het was nu mijn beurt. Ik trad met stevige tred naar voor. Ik begon mijn tekst te declameren. Het ging goed. Mijn leraren hadden mij het advies gegeven niet naar het publiek te kijken maar boven de hoofden van de mensen naar het eind van de zaal. Het ging bijzonder goed. Tot ik opeens in een reflex naar de jury keek die voor mij zat. Ik schrok mij een hoedje. Wie zat daar naast een oudere heer tussen de jury….dat blonde meisje waarmee ik soms een babbel deed…die versie van Jade Mintjes. Haar blauwe ogen blikten recht in de mijne. Zij glimlachte. Ik schrok en ik verloor mijn tekst….een complete black-out. Ik hoorde iemand mijn tekst influisteren. Ik had dat echt nodig want ik was mijn draad volledig kwijt. Achteraf bleek dat zij de dochter was van één van die juryleden.
We hadden lol. Vrienden hebben niet veel nodig om elkaar te begrijpen. Mijn vrouw kwam vragen of wij zin hadden in enkele hapjes. Op deze eerste lentedag, deze 1 mei, was het heerlijk warm buiten. Straks gaan we iets eten in de Oesterput in Blankenberge…tenminste als we nog een plaatsje kunnen reserveren want bij de familie De Vriendt is het altijd een vol huis. Iedereen lust wel een kreeftje, langoustines, oesters of andere zeevruchten.
Ik laat het jullie wel weten, misschien in een ander cursiefje.
Indien jullie willen reageren op dit of een ander cursiefje van Enzo Farina kan dit. Doe dit dan op het emailadres info.cursief@gmail.com
Jullie krijgen beslist een antwoord.
