Ik kwam enkele dagen terug heel toevallig een Blankenbergse vriend tegen aan een horeca-instelling aan de jachthaven. Het was rond tien uur in de morgen. We besloten samen een koffie te drinken. 

Meteen was de toon gezet. We hadden het meteen over:” Wat doe jij nu zoal om je dagen te vullen buiten koffie drinken in de late morgen?” Mijn vriend was jarenlang de spil geweest van de activiteiten van een Blankenbergse politiek partij. Er is geen nieuwjaarsreceptie geweest sinds 1302 of mijn vriend heeft die georganiseerd. Er is geen één-mei-vooravond-stoet geweest in Blankenberge in de laatste driehonderd jaar of hij had de regie van de stoet helemaal alleen uitgewerkt. Hij organiseerde tientallen muziekoptredens voor zijn vereniging. Kortom, een duiveltje doet al.

Hij lachte: “ Ik ben altijd een bezige bij geweest en dat blijft zo. Ik kan niet stil zitten en eerlijk gezegd...ik denk nog altijd dat ik mij moet inzetten voor de organisaties waarvan ik nog in het bestuur zit. Weet je....er twee soorten senioren: zetel-senioren en actieve senioren! Ik behoor tot de tweede soort.” 

Hij keek even met zijn pretoogjes naar mij en vervolgde:” De meeste mensen hebben een verkeerd oordeel over gepensioneerden en hun activiteiten. Ik zie rond mij senioren die de godganse dag in hun zetel zitten en hun enige activiteit is deel te nemen aan de bollenwedstrijd, of aanzitten aan een koffietafel of te gaan luisteren naar een voordracht over één of ander spreker die hen zelden kan beroeren.” En in één adem ging hij verder:” Wij, wij zijn van de generatie ’68...de tijd van The Beatles, The Rolling Stones, Bob Dylan...we zijn dromers van een betere wereld. Je krijgt me niet in een seniorennamiddag waar een accordeonist liedjes zit te spelen van Esterella of Ray Francky...Nee hoor daar kom ik horendol van.”.

Ik moest hartelijk lachen. Hij was zo passioneel en je kon zo genieten van zijn manier van spreken. Moest hij ooit afhaken in zijn politieke partij, dan zal die hem zeker missen. Onze koffie was op. We namen afscheid van mekaar. We beloofden mekaar van tijd tot tijd eens op te bellen om die koffie-time over te doen.

Ik reed naar huis en bleef hangen aan ons gesprek. Zijn indeling van zetel-senioren en actieve senioren vond ik behoorlijk juist. Ik kom nog vaak in Woon-Zorgcentra van diverse aard. Daar zie je echte oudere mensen waar de muren van hun kamer de horizon zijn van hun leefwereld. Maar ga je mee in het cultuurveld, dan zie je zo’n gezellige senioren die genieten van muzikale optredens van Metejoor, Jaap Rijsema, Gunther Neefs, Stef Bos en zovele andere. Zetel-senioren tegenover jonge senioren ? 

Plots moest ik glimlachen want ik dacht aan een andere anekdote die een vriend mij ooit had verteld. Hier komt ze. Op een zomerse warme namiddag besloot mijn vriend en zijn vrouw een kleine siësta te doen. Ze trokken naar hun slaapkamer. En van het één kwam het ander zoals dat heet. Opeens werd de deur van hun kamer opengetrokken en daar stond hun zoon. Hij keek even op en zei toen heel cool:” Hebben jullie nog seks op jullie leeftijd?”

Ik wil nu heel formeel elk misverstand vermijden. Gepensioneerden, senioren....hebben misschien veel jaren op hun teller staan. Maar 75 zijn vandaag is echt niet zoals 75 pakweg een halve eeuw terug. 

Senioren van 75 vandaag willen graag nog leuk zijn, best gezellig en misschien zijn er ook senioren van 75 die nog graag een cursiefje schrijven hopend op leuke reacties.

Ouder worden en jong blijven. Misschien ben je ook van mijn mening. Laat je me het weten?

Auteur: Enzo Farina is de auteur van twee boeken. 

Klik op onderstaande afbeelding om het boek te bestellen.