Vaders blijven altijd vaders. Ik denk dat alle moeders, en de meeste dames, dat graag zullen bevestigen. Vaders krijgen hoogstens nog de eretitel van ‘grootvader’ , in mijn geval “ nonno “. Alhoewel mijn wettelijke echtgenote uit een oeroude Vlaamse familie voortkomt, draagt zij toch met veel trots de titel van “ nonna”, de “origine” van haar partner, respecterend.
Waarom deze inleiding ? Omdat ik, sinds wij kinderen en vooral kleinkinderen hebben, gewoon moet toegeven dat elke mama speciale eigenschappen heeft die vaders meestal niet hebben..
Toen mijn vrouw zwanger werd en de gynaecoloog, na bijna acht maanden zwangerschap, ons compleet verraste met de mededeling:” Proficiat, het is een tweeling!” was er bij mij lichte paniek. Mijn vrouw nam echter meteen koel en vastberaden de teugels in handen. “ We moeten verhuizen...ons appartementje is te klein voor een tweeling....en we moeten dringend uitkijken naar twee bedjes, twee kinderbadjes....en tutti quanti!”.
We spartelden samen door de rest van de zwangerschap. De laatste dagen voor de bevalling was ik zenuwachtiger dan mijn vrouw. Toen mijn vrouw even kreunde, liep ik al bijna naar de auto om haar naar het ziekenhuis te brengen. Als zij in de materniteit lag te wachten op de langverwachte bevalling, wist ik met mijn zenuwen geen weg. Die bevalling liet wat op zich wachten. De vroedvrouw en de gynaecoloog beslisten een spuitje te geven dat alles wat zou bespoedigen. De klok sloeg acht uur. De tijd ging tergend traag voorbij....Af en toe kwam een verpleegster even langs....de klok bleef ongenadig verder tikken....Rond de middag kwam de vroedvrouw nog eens langs en zei dat we nog wat geduld moesten hebben. Ik schoot uit mijn Italiaanse sloffen:” Mevrouw, vier uur terug hebt U een spuitje aan mijn vrouw gegeven en toen verklaarde u dat alles nu vlug zou gebeuren....en zie...het is middag....en we staan nog even ver. Wat gebeurt er ?”. De dame bekeek me even en schoot dan even hard uit haar Westvlaamse krammen:” Mijnheer, dit is hier geen grootwarenhuis waar je zomaar iets uit de rekken haalt.....een kindje kopen vraagt geduld....en al zeker twee!” Meteen kreeg ik van mijn vrouw nog een heel kwade blik er bovenop.
Gelukkig was ik enkele uren later de gelukkige papa van een tweeling. De mama hield die met veel trots vast. Ik kocht bloemen voor de vroedvrouw die ik enkele uren vroeger wat brutaal had aangesproken. De dame begon heftig te wenen. Bleek dat ze zwanger was en dat “ zwangere vrouwen net iets gevoeliger zijn.” Ze snikte:” Het is de eerste keer dat ik als vroedvrouw na een bevalling bloemen krijg.....”.
En vanaf toen wist ik waarom vrouwen eigenschappen hebben die wij, als mannen van het sterke geslacht, niet hebben. Pampers verversen vol met groene kak.....of als de kleine zijn melk of zijn eten als zuurachtige breisel uitspuugt.....dan ben ik zo blij dat mijn vrouw dat meteen aanpakt en weer orde op zaken stelt. Als de tweeling een wedstrijd hield om het luidst te wenen, dan was ik zo gelukkig dat mijn vrouw in de buurt was.
Zelfs nu mijn twee dochters al zelf moeder zijn, en wij hun kinderen “mogen “ opvangen bij ons thuis, dan weet ik dat een moeder sterker is dan de beste vader. Als één van de kleinkinderen ziek is, dan is het nonna die de beste dokter is uit de buurt. Als eentje echt verdriet heeft, dan is het de mama of de nonna die troost brengen.....
Daarentegen als er moet gespeeld worden of als er eens onnozel wordt gedaan....dan zijn wij ‘vaders’ het beste paard van de stal.
Maar ik heb toch een troostende gedachte voor ons, mannen. Ja, ik erken grif toe dat ik voor vrouwen, mama’s, nonna’s....een enorme eerbied heb. Maar dames, geef toe, als het gras in de tuin moet worden afgereden...of als in de zomer het malste vlees op de BBQ moet worden geroosterd,....dan zijn wij het toch, de mannen, die de teugels in handen houden.
Op die momenten weten wij, mannen, wie het echte sterke geslacht is. Juist?
