Spookwegen: van geesten tot onverklaarbare ongevallen

Sommige wegen bezorgen mensen koude rillingen. Verhalen over geesten die langs de kant van de weg wonen, over verschillende ongevallen met dodelijke afloop ... Die verhalen worden dikwijls nog aangedikt door populaire films, meestal verzonnen, maar soms gebaseerd op waargebeurde feiten. Carl Bries geeft je een overzichtje van wegen waar je misschien toch maar beter niet komt.

Dead Man’s Curve in Ohio (USA)

In 1959 werd in Ohio een groots wegencomplex aangelegd tussen enkele drukke wegen. Een van de bochten in dat nieuwe complex kreeg al snel de bijnaam ‘Dead Man’s Curve’ nadat er verschillende ongevallen gebeurden met dodelijke afloop. Maar het werd pas echt een dodemansweg toen op 19 oktober 1969 vijf jongeren tegelijk verongelukten in de bocht. Het is de getuigenis van de zesde jongen die de wenkbrauwen doet fronsen.

De jongen die het ongeval overleefde, beweerde dat hij een vreemd figuur langs de kant van de weg had gezien. De vreemde verschijning kwam naar de wagen en wandelde dan weer weg. Even later deed die nog eens hetzelfde. Waren het waanvoorstellingen van een getraumatiseerde jongen die ook nog eens een hersenschudding had opgelopen tijdens het ongeval?

Dat lijkt een logische verklaring. Maar hoe komt het dan dat ook andere bestuurders die vreemde figuur gezien hadden? Sommigen zagen de verschijning zelfs van akelig dichtbij. Ze omschreven het als een man met donkere kledij en een angstaanjagend gezicht. Was het iemand die in de buurt een ongeval overleefd had en ronddwaalde langs Dead Man’s Curve? Of is hier iets anders aan de hand? Heel wat vragen die tot vandaag onbeantwoord blijven.

Stocksbridge Bypass, Manchester (UK)

‘De weg waar het spookt.’ Zo wordt de weg die Sheffield met Manchester verbindt wel eens genoemd. Volgens bewoners is het niet enkel de Stocksbridge Bypass zelf die vervloekt is, maar het hele gebied waar de weg over loopt. Er zouden geesten van overleden mensen ronddwalen en dat vermoeden komt niet uit het niets.

De plek heeft namelijk een rijke geschiedenis die aan de basis ligt van de spookverhalen. Zo had eeuwen geleden een monnik zijn geloof opgegeven en daarom werd hij verbannen. Hij mocht nooit nog een religieus gebouw binnengaan of rondwandelen op kerkelijk gebied. Toen hij stierf, werd hij begraven in ongewijde grond nabij Stocksbridge Bypass, maar echt rust vond hij er nooit. Daarnaast staat de streek bekend om de vele mijnen die er liggen. Kinderen die er kwamen spelen, vielen in de diepe schachten en geraakten er nooit meer uit.

Voorbijgangers zagen een monnik die naar hen staarde vanop de brug.Toen men in 1987 begon met de weg aan te leggen, hoorden de bouwvakkers rare geluiden en ze zagen dingen die ze niet konden thuisbrengen. De aannemer zette twee bewakers in om het hele domein in de gaten te houden. Op een nacht hoorden ze spelende kinderen. Toen ze dichterbij gingen kijken, zagen ze ook kinderen staan. Maar even later vervaagden de figuren en uiteindelijk verdwenen ze helemaal. 

Bijna onmiddellijk nadat de weg in gebruik genomen werd, zagen voorbijgangers een spookachtige figuur staan op een brug die de weg kruist. Het leek wel een monnik die naar beneden stond te staren. Andere voetgangers zagen dan weer spelende kinderen op de brug. Zijn het geesten van de doden die hier het leven lieten? Politieonderzoek leverde niets op. Toch blijft Stocksbridge Bypass een weg die de Britten liever vermijden.

Blue Road Cross, Chennai (India)

Blue Road Cross is een weg die omgeven is door laaghangende treurwilgen, waardoor het lijkt alsof je door een donkere tunnel rijdt. Op zich al een eng straatbeeld. De ideale plaats voor drugsdealers om hun waren te verkopen zonder dat iemand hen kan zien. Ook prostituees tippelen er langs de kant van de straat. Die situaties bezorgen de weg een slechte naam, een naam van misdaad en duistere praktijken.

Op Blue Road Cross zijn zelfmoorden schering en inslag. Mensen gebruiken de takken van de treurwilgen om zich te verhangen. De geest van een van hen zou er nog steeds ronddwalen. Verschillende getuigen beweren dat ze er een witte gedaante hebben gezien, zowel ’s nachts als overdag. Er zijn zelfs drugsdealers die er niet meer durven te verkopen en als die mannen iets liever vermijden, moet het echt al angstaanjagend zijn.

Route 2A, Haynesville (USA)

‘De enige plek in de staat waar nog nooit iemand gelachen heeft’. Zo noemt de lokale bevolking Route 2A, een langgerekte weg door dichte bebossing die er sowieso al spookachtig uitziet. Vooral truckers gebruiken de weg, en verschillende van hen zouden er al eens een jong meisje opgepikt hebben dat langs de weg ronddwaalde. Wanneer ze een tijdje onderweg waren, zou het meisje plots vervagen en verdwijnen. De legende zegt dat er op Route 2A ooit twee meisjes aangereden werden door een vrachtwagen. Ze overleefden het ongeval niet. De geest van één van de meisjes doolt er vandaag nog steeds rond om truckers de stuipen op het lijf te jagen en hen zo een lesje te leren.

Een ander verhaal gaat over een pasgetrouwd koppel dat op die weg een ongeval had. Een vrouw pikte hen op en bracht hen tot aan het einde van de weg, vlakbij de stad. Maar toen het koppel uitstapte om haar te bedanken, was de vrouw plots verdwenen. Toen de plaatselijke bevolking vroeg om de mysterieuze vrouw te omschrijven, bleek het om een dame te gaan die daar een tijdje ervoor zelf met haar kersverse echtgenoot verongelukt was. De man was op slag dood, zij had het ongeval overleefd maar overleed enkele dagen later in de sneeuw. Is haar geest voor eeuwig verbonden aan route 2A om pasgetrouwde koppels met autopech te helpen?

Tuen Mun Road, Hongkong (China)

Tuen Mun Road maakt deel uit van de drukste verkeersader van het land. De spookverhalen begonnen met een zware kettingbotsing op 10 juni 2003. Daarbij denderde een bus met vijftig passagiers door de balustrade van een brug naar beneden, pal op een dorpje er net onder. De ravage was groot: 21 doden en 20 gewonden.

Vanaf die dag begon het te spoken op Tuen Mun Road. Geesten zouden er kriskras over de snelweg lopen, op zoek naar iets. Zijn dat geesten die hun dood niet kunnen accepteren of gaat het hier simpelweg om hallucinaties van bestuurders? (Foto: Mk2010 [CC BY-SA 3.0])

Een bus met 50 passagiers reed dwars door de balustrade van een brug. Exact 10 jaar later gebeurde bijna precies hetzelfde.

Erg opmerkelijk is een voorval exact tien jaar na het busongeval. Een bus van dezelfde fabrikant als toen reed op de Tuen Mun Road. Op de locatie van het ongeval begon de bus plotseling uit te zwenken waardoor andere bussen moesten uitwijken. Bijna vond er een nieuwe catastrofe plaats op een griezelig tijdstip: exact tien jaar na het zware ongeval. Gelukkig konden alle chauffeurs terug controle krijgen over het stuur en zo een ramp vermijden. Boosdoener bleek een schroef die op de weg lag. Was het toeval dat er net op dat moment 36 bussen van hetzelfde bedrijf bijna een gelijkaardig ongeval kregen? En zal dat in 2023 opnieuw gebeuren? Misschien toch maar beter geen bussen toelaten op de Tuen Mun Road op 10 juni 2023 ...

Horrorfilms worden werkelijkheid?

Deze verhalen doen vooral denken aan scènes uit horrorfilms. Klassiekers over geesten die truckers, chauffeurs en voetgangers de stuipen op het lijf jagen en in sommige gevallen zelfs de dood in jagen. Toch zijn bovenstaande verhalen stuk voor stuk gebaseerd op getuigenverklaringen.

Hadden al deze mensen een glaasje te veel op? Of hebben ze te veel fantasie? Laten ze zich leiden door verhalen van stoere truckers die een stukje overdrijven? We kunnen het niet met zekerheid zeggen zolang we er zelf niet geweest zijn. Maar of het een goed idee is om die wegen zelf te gaan bezoeken?