Bewijs van het ontbreken van een leven na de dood

@Reini
[...]Dan komt de gedachte soms op: stel dat...we mekaar toch terug zullen als we verenigd zijn in de dood: wat een zaligheid.
Daar klampen religieuzen zich aan vast: plaatsje in de hemel naast hun god en geliefden.
Inderdaad voor mij niet gelaten. Ze zijn gelukkiger dan wij in hun fantasieën.[...]

@janx
Veelal is de werkelijkheid anders.... je persoonlijkheid bepaald wie en wat je bent en als dat niet overeenkomt met die zgn geliefden dan zal je elkaar soms in duizenden jaren niet kunnen ontmoeten. ik vind het opmerkelijk als ik iets schrijf dan wordt dat gezien als een gelovige overeenkomstig als volgelingen van een kerk of instituut of dergelijke. Niets daarvan is waar.
Oh, zal men zeggen ... je hebt Jozef Rulof gelezen dus daar ben je een volgeling van. Hm ... als of elk boek die je leest dat je dan daar een volgeling van bent. Die boeken bevestigen veel van wat ik denk en ondervonden heb dat is alles, en dat is trouwens ook niet niks, het komt overeen met je eigen ontdekkingen maar dan ben je plotseling een fantast en een dromer ... nog gekker. Men generaliseert gewoon te veel als je het hebt over andere zaken dan het materialisme.

@Vesselin
Ik ben Paul Verhaeghe's "Het einde van de psychotherapie" aan het lezen en daarin legt hij goed uit dat het gevoel van 'identiteit' er bij de geboorte niet is en geleidelijk ontstaat door de wisselwerking van de 'infans' met zijn verzorgers en pas echt op menselijke wijze vorm krijgt dank zij het aanleren van een taal.

@janx
Dat is juist. Als je geboren wordt dan is al die parate kennis van een geleefd leven veelal weg gezonken naar je onderbewustzijn omreden dat het meestal een kleine honderd tot honderden jaren kan duren voor dat je, als het ware, ontwaakt tijdens de geboorte. Vergelijk dit als dat je zelf een zware diepe slaap hebt gehad meestal moet je je dan ook even oriënteren, zo ook mensen die een tijdje in coma hebben gelegen. En baby is meestal nog zo dicht bij zijn vorige situatie dat deze er weer in terug zakt, dus veel slaapt, of in een extreme geval totaal niet weet wat het overkomt en zijn /haar gevoel hierin uit door huilen en schreeuwen omdat het kind geen vermogen meer heeft om zich te kunnen uitdrukken in taal, die kennis is weg gezakt. Dus moet het leren om gevoel en willen om te zetten in klanken (taal). Dat kan jaren duren voor dat het weer in staat is om gevoelens om te zetten in de juiste klanken en dan nog is het aanwezige bagage aan gevoel ( je zelf ) dat, waar verdere ervaringen in het te leven leven je meer verruiming van je bewustzijn kan geven zowel in het goede, als wel in het verkeerde creativiteit, dit naar het volgen van je diverse verlangens die ontwaken tijdens je leven door wat je mee maakt en hoe je dit tot je neemt of afstoot mede door beïnvloeding van de levens omgeving.
Maar wat de mens ook onderneemt het is allemaal evolutie van het bewustzijn ( je zelf) in welke vorm je het ook doet maar het uiteindelijke zal zijn dat je dat bent geworden wat het leven wil zijn dat is, alwetend, alvoelend en een creatief scheppende levensenergie.
Welke kerk of geloofsgemeenschap leert je dit?
Natuurlijk is mijn schrijven zeer onvolledig het geeft allen maar een idee dat zaken anders kunnen liggen dan we meestal denken of denken te kunnen aantonen aan de hand van materie gedrag. Materie zelf is niet de werkelijkheid maar een evolutie middel voor het kunnen en laten ontwaken van de menselijk geest, 'je zelf" of je 'persoonlijkheid'. En de aarde is maar één van de vele materie soorten die de mens beleeft en zich kan eigen maken.