Een onderzoekrechter of procureur hebben te veel macht op zichzelf. Ze moeten zowel ten gunste als ten nadele van een verdachte handelen. Wanneer die een fout maken, gaat het dikwijls over procedurefouten die, al dan niet, uitgelokt worden. Geen enkele wet is zonder gaten. Als advocaat moet je die alleen maar vinden. Zonder namen te moeten noemen, hebben wij de laatste maanden ontdekt, dat mits een goede advocaat, zowel drugsmokkelaars als witteboordcriminelen er gemakkelijk van af komen...als men maar de centen heeft, of de juiste connecties. Die procedureadvocaten passen de wet toe. Of zij moreel niet even schuldig zijn dan de “wettelijk ontsnapten”, moeten ze maar voor zichzelf uitmaken. Dat er een klassenjustitie bestaat is niet van gisteren of vandaag. Het heeft altijd bestaan. Vroeger kon men de burger nog blaasjes wijsmaken, nu veel minder. En toch, nog te dikwijls vallen er onbegrijpelijke uitspraken of vrijlatingen. Erger nog, ze (wij) moeten de misdadigers dan nog een schavergoeding geven,ook! Het is net of de schrik zit er goed in bij de magistratuur. Ik kan best begrijpen dat een pak goede politiemensen zijn er de brui aan geven. Het openbaar ministerie reken ik ook daarbij. Meelopen met de hoop, of afstappen. Gelukkig is er nog het parket, dat nog eens kan “proberen”. Het mes snijdt dan wel langs twee kanten. Heb je niets gedaan en laat men je los wegens een procedure, dan ben je een gelukkig iemand. Maar vrijgesproken ben je niet. Heb je het dan wel gedaan en kom je vrij. Dan geeft men je de toelating, om je bandietenstreek te herhalen. Dit laatste begint op te vallen in ons land. Het is niet meer normaal.