socrates schreef:Mijn stelling dat "geloof in god, kan werken als een placebo" schijnt hier niemand noch te bevestigen, noch tegen te spreken. Mensen die niet bovenmatig lijden aan existentiële angst, hebben geen medicatie nodig, zelfs geen placebo. Zij hebben hun "vluchtigheid" tenvolle aanvaard en hebben de angst zijn juiste "natuurlijke" plaats en functie toegekend.
Ik zou zelfs durven geloven, dat ANGST een kwestie is van hormonen.
Hét stresshormoon cortisol speelt een hoofdrol.
Iedereen maakt de hele dag het hormoon cortisol aan, ook zonder stress. Door stress ontstaat een tijdelijke verhoging van cortisol. Net als adrenaline zorgt cortisol ervoor dat je kan reageren op stress. Cortisol zorgt dan onder meer voor meer energie, bijvoorbeeld door een verhoogde bloedsuikerspiegel. Als de "hypothalamus-hypofyse-bijnier-as" - de HHB-as - die als eindproduct cortisol heeft, ontregeld is dan kan dat een rol kunnen spelen bij het ontstaan en beloop van angst en paniekreacties..
Maar ook het vegetatieve zenuwstelsel speelt - (
in het belang ons ons lijfsbehoud) - zonder inmenging van het denkvermogen een autonome rol, bij angst- en/of vluchtreflex.
En het enterische zenuwstelsel kan zelfs de hersenen buitenspel zetten en autonoom symptomen die het gevolg zijn van angstgevoelens prikkelen.
PDS is er zo'n gevolg van.
Veel kan mooi worden verwoord en o.a. adepten van "Mindfulness" geloven alles op te lossen met enkele boutades en leuzen. Maar eenmaal de hormonenhuishouding ontregeld is en op hol geslagen, helpen al die mooie woorden maar weinig.
Medicatie is dan een noodzaak.
Eén van de oorzaken van ANGST als gevolg van een fysieke afwijking, is een fout in het terugkoppelingsmechanisme van cortisol. (
Een defect dat men genetisch via de moeder kan overerven! )
P.s.: De werking van "de amygdala", laat ik nog buiten beschouwing, maar gezien deze topic over ANGST gaat, hoort het hier zeker thuis.
sw