Euthanasie dagdagelijks.

Nederland is ons voor ! ! 

Daar kan, wat in België niet mag.

- - - - - - - - - -
Euthanasie bij dementie toch toegestaan.


Lees bij : https://www.ad.nl/binnenland/euthanasie ... ~a5b584aa/

daar pik ik nu eens op in:

Wie heeft Last Days gezien deze week.
Mij viel daar één zinnetje op.

Ik heb begrepen dat de mevrouw in kwestie zinnens was om euthanasie aan te vragen.
Ik heb niet kunnen achterhalen of ze nu inderdaad alles daarvoor in orde had
Later bleek dat ze een natuurlijke dood gestorven is
Lieve Blanqaert vroeg of het nu toch euthanasie geworden was.
Waarop de dochter antwoordde: "Neen, want moeder voelde de pijn niet meer. Er was geen sprake van ondraaglijk lijden, dus mocht het niet."

Mijn vraag is nu: "Wanneer mag het nu eigenlijk wel?"
Alleen als je bijna dood bent en vergaat van de pijn of wat? 

Gwendolyn Rutten acht de tijd rijp voor een grondig debat over euthanasie bij ‘voltooid leven’.
Straks krijgen we een voltooid-leven-pil in plaats van een pensioen.
"Voltooid leven" is voor ieder mens verschillend, gelukkig maar.
Begrijp iets niet Open VLD blokkeerde euthanasie, zeker bij 100 procent volledige dementie omdat de patiënt "zijn wil niet meer kon duidelijk maken" maar wat is anders DEMENTIE ?
Ik blijf het moeilijk vinden vandaag kan je denken ik heb het nu wel gehad maar wie zegt dat morgen niet iets gebeurt en het weer de moeite waard lijkt om nog enkele jaren te genieten?
Dat eens iemand een definitie heeft van "voltooid leven", ik vind dat niet gemakkelijk als je geen ernstige ziekte of andere pijn ervaart die je geen waardig leven meer bied.
Als we de wetten van de natuur zouden respecteren, leefde de mens tot hij op was. Dank zij de wetenschap kan ons levenseinde uitgesteld worden. Men moet dan maar toelaten dat ouderen vanaf een vastgestelde leeftijd er uit kunnen stappen. Zo kom je terug dichterbij de natuurwetten. Maar zo lang je onder die welbepaalde leeftijdsgrens blijft en niet ziek bent, moet je toch alles in het werk proberen te stellen om een evenwicht te vinden in je leven, denk ik

luthart simoens gehoord? zij is 91jaar aub,als zij zegt ik heb geleefd
waarom nog eindeloos rekken? belgie is op alle gebied achter met wetgeving.
een mens moet het recht hebben ,om zelf te beslissen over zijn leven.
maar dit zal altijd een moeilijk thema blijven ,om over te praten.

wat Lutgard Simoens beoogt is georkestreerde zelfmoord.

Je kan ook het leven gewoon uitleven. Word je ziek, ga dan niet in op therapie. Neem dat alleen medicatie die je een comfortabel leven geven, maar niets anders. En dan doet de natuur de rest, op een natuurlijke wijze zal je uitdoven. Doe het in stilte, alleen jij beslist.

je kan natuurlijk ook weigeren te eten en te drinken
dan heb je nog drie weken
of het gemakkelijkste weg is, is nog de vraag
jullie zijn nogal cru bezig
daarom dit berichtje

wanneer is je leven geleefd?
daar kan toch niemand echt op antwoorden?

soms vraag je je af waarom je hier nog ronddoolt op aarde
of je aanwezigheid hier nog iets betekent
dan komt er ineens een vraag om hulp en kan je je nuttig maken
gelukkig dat je dan toch maar niet beslist hebt dat het goed geweest is....

Helena van Troje schreef: ↑

03 nov 2019, 14:33

je kan natuurlijk ook weigeren te eten en te drinken
dan heb je nog drie weken
of het gemakkelijkste weg is, is nog de vraag

Dat is pas georkestreerde zelfmoord!

Waarom je leven 'uitleven' als het op een bepaalde leeftijd - zoals bij Lutgart Simoens - genoeg is geweest? Of ze dat nu wil of niet, ze moet haar tijd uitdoen. Zoals een gevangene.

sanne schreef: ↑

03 nov 2019, 13:12

wat Lutgard Simoens beoogt is georkestreerde zelfmoord.
Je kan ook het leven gewoon uitleven. Word je ziek, ga dan niet in op therapie. Neem dat alleen medicatie die je een comfortabel leven geven, maar niets anders. En dan doet de natuur de rest, op een natuurlijke wijze zal je uitdoven. Doe het in stilte, alleen jij beslist.

Helemaal akkoord.
Je leven gewoon uitleven, zoals de natuur (of God, als je gelovig bent) het heeft bedoeld.
Is daar iets mis mee soms?
Vooral wanneer er geen sprake is van lijden.
Maar beweren dat het "voltooid" is, mensenlief snappen jullie niet dat dit volkomen ziekelijk is?
Met het voortschrijden van de leeftijd, zou men normaal gezien wijzer en milder moeten worden.
Echter het concept van een "voltooid leven" en daaraan gekoppeld de zelfgekozen dood, kent zijn gelijke niet wat betreft controledwang en agressie tegenover de natuur en het leven.
De waanzin grijpt echt om zich heen.
Waar gaat het naartoe met de mensheid?

Hoeveel mensen gaan zich niet verplicht voelen te moeten gaan?
Vandaag nog gelezen in De Standaard over hoe naar de nabestaanden zich voelen na een euthanasie.
Ik weet niet of je het artikel mag doorlinken.
Nu ja, meestal kan je het toch niet lezen tenzij je een dagabonnement neemt.

maior domus schreef: ↑

03 nov 2019, 21:43

Echter het concept van een "voltooid leven" en daaraan gekoppeld de zelfgekozen dood, kent zijn gelijke niet wat betreft controledwang en agressie tegenover de natuur en het leven.
De waanzin grijpt echt om zich heen.
Waar gaat het naartoe met de mensheid?

Nogal kort door de bocht.
Neem mijn moeder haar buurvrouw. 103 was ze, zo goed als blind, en ze had al bijna haar hele familie verloren. Haar leven was meer dan voltooid en ze wou niets liever dan dood zijn. Ze was fysiek nog in redelijke gezondheid maar er bestaat ook nog zoiets als psychisch lijden. Daaraan wordt volledig voorbij gegaan.

Stel mij de vraag: Waar trek je de grens? Mogen alleen ouderen die keuze maken, of geef je dat recht aan iedereen?
Met die vraag trek je gans het debat open.
Hoe vermijden we dat de dood iets banaals wordt?
Want daar zijn we naar op weg, en dan is nog al veel het antwoord we zijn toch baas over ons zelf, over ons eigen leven.
Tja, t'is maar hoe je dat bekijkt, k'heb het er moeilijk mee met "voltooid", maar dat euthanasie mogelijk moet zijn voor mensen die onnoemelijk lijden en voor wie de kwaliteit van " leven" onbestaande is volledig akkoord.

Inderdaad een moeilijke kwestie maar het zou het aantal zelfdodingen wel verminderen want iemand die er echt uit wil stappen hou je toch niet tegen.

In KNACK staat deze week de getuigenis van 3 artsen.
Ge zult maar (huis)arts zijn en uzelf heel professioneel en zorgzaam om een patiënt bekommerd hebben,
om dan een verzoek voor euthanasie te krijgen....

Niemand heeft uiteraard ooit zelf naar het leven gevraagd.
(Anders zou er geen overbevolking op deze planeet heersen)
Daarover heeft een vrouw beslist, al dan niet met haar partner of de hulp van een spermadonor.

Met de eindmeet in zicht is 't zeker niet altijd rozengeur en maneschijn.
Helaas blijken er euthanasie-kandidaten te zijn, die er nog een merkwaardige ceremonie willen van maken, met familie, vrienden en bekenden in hun kamer....

Ikzelf zou zeker begrip hebben, als men van dat afscheid géén theatrale voorstelling maakt.
Maar eerder een serene gebeurtenis, waarbij de uitvoerende arts het al lastig genoeg heeft met het toedienen van de dodelijke injectie.
Helaas blijken zelfs klassieke uitvaarten een soort wansmakelijk podium geworden, voor een resem personen, die glansrijk hebben verzaakt aan de mogelijkheid, om de eindeloze uren van eenzaamheid, in die finale jaren, even te verdrijven met hun aanwezigheid.
ZIJ hadden het toch altijd zo druk met hun eigen virtuele wereldje van "likes en shares" en "apps of tweets".

Zo'n publiek zou bij mijn euthanasie absoluut ongewenst zijn.
Maar, ja, ik ervaar het finale "heengaan" als iets heel intiem lees "persoonlijk" en daar zal ik geen pottenkijkers dulden.

hobo