Excuses geëist

Niemand heeft meer recht op verontschuldigingen dan wij


Nu in zowat alle westerse landen excuses geëist worden voor de wandaden van die landen in het verleden, kan geen zinnige Belg – hij weze Vlaming, Waal, Brusselaar, Duitstalige of zelfs nog overtuigde Belg – onberoerd blijven. Het ons op school ingeprente adagium van Henri Pirenne indachtig – België is het slagveld van Europa – heeft geen volk, voor zover er een is, meer recht op verontschuldigingen dan het onze.

Wij eisen die dus om te beginnen vanwege Emmanuel Macron, voor de wandaden van zijn koninklijke en revolutionaire voorgangers: Filips-Augustus die Brugge, Damme en Rijsel (dat toen nog van ons was) platbrandde, Filips de Schone die Veurne in de as legde (alvorens hij bij Kortrijk moest afdruipen), Lodewijk de Veertiende, die hier zowat elke hoek van het land platbrandde (Brussel inbegrepen) en tweemaal honger veroorzaakte. Tenslotte de Franse revolutionairen die kerken en abdijen hebben gesloopt (die van Sint-Donaas in Brugge en van Saint-Lambert in Luik als voornaamste) priesters en boeren en masse hebben opgehangen, en die en passant nog een paar hongersnoden creëerden. Dat van Abbeville in 1940 willen we voor een keer door de vingers zien, omdat het in het niet zinkt bij het roemrijk verleden.

Wij eisen nog meer verontschuldigingen vanwege Angela Merkel. Dat is allemaal beter bekend, nog vers in het Canvas-geheugen, zesduizend burgers koudweg vermoord bij de inval in 1914, honderdduizend tussen 1940 en 1944, waarvan een kwart Joden, telkens ook de boel leeggeplunderd. Wat de Duitser doet, doet hij grondig, en dus mogen de excuses navenant zijn.

Wij eisen verontschuldigingen van koning Willem-Alexander. Te weinig is geweten dat Den Haag, nadat het zelf zijn onafhankelijkheid rond 1600 de facto verworven had, systematisch en vijftig jaar lang de frontzone is gaan plunderen, de haven van Antwerpen tweehonderd jaar doodgenepen heeft, belet heeft dat Oostende het nieuwe Antwerpen werd, negentig jaar lang ons doen betalen heeft voor forten aan de Franse grens die tot niets dienden, uiteindelijk toch wel degelijk ons enigszins – niet te erg, maar genoeg om in 1830 boos te worden - gediscrimineerd heeft als minderwaardig onder Willem I. De voetbalvernederingen willen we door de vingers zien, nu onze eigen Rode Duivels zo voortreffelijk zijn.

Wij eisen uiteraard excuses van koning Felipe VI, de huidige koning van Spanje, omdat zijn voorgangers, onder wie zijn naamgenoot, tachtig jaar lang met geweld getracht hebben de vrijheidsrang van onze bevolking te onderdrukken, met massale executies, folteringen en beslagnames, met de plundering en uitmoording van Mechelen, met de Spaanse Furie die Antwerpen in as legde en er aan 8000 mensen het leven kostte. De Gentenaars moeten daarbij zelf oordelen of zij de excuses die keizer Karel verschuldigd is voor de stroppen-enscenering van 1540 (met een flink pak terechstellingen bovenop), van Madrid eisen, of in het Prinsenhof houden.

Wij eisen ook excuses van de Italiaanse president Sergio Mattarella, voor de wandaden die Julius Caesar beging bij zijn inval in het hoge noorden van Gallië, en ook al heeft hij achteraf in zijn memoires getracht ons te paaien met dat andere zinnetje dat wel altijd op school moesten leren. Dat hij de Nerviërs versloeg in een geregeld gevecht kan men nog als akkefietje catalogeren – ook al wist hij zich natuurlijk verzekerd van veruit superieure wapens en wist hij dat de strijd nooit eerlijk zou zijn – maat de Eburonen heeft hij gewoon uitgemoord, mannen, vrouwen, kinderen, zonder enige uitzondering. Hij was er nog fier op in zijn memoires ook. Te lang geleden, zegt u? Ga dan eens naar de Grote Markt van Tongeren waar u onmogelijk naast de herinnering heen kijken kan.

Er zijn ook wat randgevallen. De Britten hebben ons heel lang als voorste frontlijn beschouwd, daardoor ons meestal in bescherming genomen, maar in dat noeste werk ook al eens behoorlijk geplunderd en verkracht onderweg naar de echte (toen nog meestal Franse) vijand, zoals in 1340 en 1346 of in het eerste decennium van de achttiende eeuw. Poperinge zullen we maar door de vingers zien, de dames waren immers van bij ons.

De Oostenrijkers hebben een paar keer in de massa geschoten aan het begin en aan het einde van hun bewind in de achttiende eeuw, en dus ook het terechte volksverzet tegen de keizer-koster bloedig onderdrukt. Maar gezien de Vlaming zich vandaag veel minder verzet tegen de eigen regering, die een veel actievere keizer-koster is, zullen we ook dat maar door de vingers zien.

Alleen van Luxemburg hoeven we geen excuses te vragen. Het is onze enige betrouwbare buur gebleken. Al denkt de Belgische fiscus daar anders over